I'm losing my mind

Ik weet het niet meer. Vroeger kon ik het met iedereen goed vinden, maar nu niet meer. In de eerste klas ging het nog goed, maar in de tweede klas werd ik heel erg buitengesloten. Het werd zelfs zo erg, dat ik nooit mee durfde te doen met een spelletje. ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen. Ik heb zelfs een keer zelfmoord overwogen, maar dan denk ik aan mijn familie. Nu in de derde klas is dat nog steeds zo. Iedere keer als we groepjes moeten maken, blijf ik over. Dan moet ik met mensen waar niemand mee wil en die ik niet aardig vind. Het wordt steeds erger. Naar een winkel gaan vind ik heel eng, want dan moet ik met mensen praten die ik niet ken. Ik ben bang voor iedereen die ik niet ken, zeker voor leeftijdsgenoten. Straks gaan ze me uitschelden of beoordelen! Ik ben een sociaal wrak en ik kan het niet meer, ik word gek. Als ik denk: oke zometeen ga ik lekker iets doen wat ik leuk vind, dan denk ik: neeneenee eerst school! je hebt dit nog niet af… nee je kan ook nog wel alvast dit doen… nee over 3 dagen hebben we een toets ga maar voorbereiden. Ik raak dan helemaal in paniek en ik kan dit niet meer! Alsjeblieft help me!

Puberteit, wordt vanzelf beter :wink:

Het zit allemaal in je hoofd

Wat kan ik er dan aan doen??

Als je sociale situaties echt heel lastig vindt en vaak in paniek raakt misschien PDD-NOS?

Wat is dat?

Ik heb dit ook allemaal meegemaakt in mijn middelbare schooltijd. Het hoort een beetje bij je leeftijd en het is niet leuk dat het jou overkomt, maar het komt wel goed. Als je klasgenootjes dadelijk wat volwassener worden en jij wat zelfverzekerder bent, dan gaat alles veel makkelijker. Probeer wat minder onzeker te zijn en af en toe eens te doen waar je zin in heb zonder je iets van anderen aan te trekken. Ze sluiten je nu toch al buiten, dus in principe kan het niet erger worden dan het al is toch? Spreek gewoon eens iemand aan als je een opdracht moet doen met wie je samen wil werken, wie weet willen zij dat ook wel en zo niet, dan heb je het geprobeerd en kan je weer trots zijn op jezelf. :slightly_smiling_face:
Voor school, maak een planning en zorg er voor dat je ruimtes vrijhoudt voor leuke dingen, die zijn ook belangrijk. Genoeg geleerd is genoeg geleerd, dan kan je daarna ook echt genieten van iets anders doen. :slightly_smiling_face:

Ik dacht dat ik de enige was. Thanks voor je advies!

Dat kun je echt niet zomaar zeggen :’)
Niet iedereen die sociale situaties lastig vindt heeft direct een stoornis.

TS: Ik zou eens gaan praten met je mentor. Die kan je misschien doorsturen naar de school maatschappelijk werkster. Hij/zij kan je dan een aantal trucjes leren waardoor je niet meer zo in paniek raakt.

Ja joh, ga er gelijk een autisme spectrum stoornis aanhangen als je het soms een beetje moeilijk vindt om je een houding te geven in een groepje. :’) Dan had iedereen PDD-NOS of Asperger. Ik vind dit echt een rare reactie van je, sorry.

@ TS: waarschijnlijk heeft het te maken met je puberteit! Ik herken het wel, maar als je 16 bent, verdwijnen dit soort probleempjes wel. :slightly_smiling_face: Wees een beetje zelfverzekerd en doe lekker je eigen ding en waar je je goed bij voelt.

Heel herkenbaar, ik was op de middelbare school ook zo. Ondertussen zit ik in het derde jaar van een HBO studie en heb ik er geen last meer van. Geloof me, het hoort voor sommigen van ons bij de puberteit en uiteindelijk ontmoet je de leuke mensen die ook graag met jou willen samenwerken.

Als je het eng vindt om naar de winkel te gaan moet je het gewoon niet doen. Op een gegeven moment denk je, waarom vond ik dat toen eng??? Maar dat heb je nu nog niet, en je moet geen dingen doen waar je niet gelukkig van wordt.

En wat betreft je planning. Ik zorgde er altijd voor dat ik doordeweeks alles af had, zodat ik het weekend vrij had en dus leuke dingen kon doen. Dan kan je echt relaxt aan je weekend beginnen en hoef je je nergens druk over te maken.

Oke, dit klinkt waarschijnlijk heel erg stom, maar ga Plain Jane kijken. Heeft mij echt heel erg geholpen. klinkt triest, maar het is wel zo haha

En vooral: maak je niet al te veel zorgen. Het komt allemaal wel, hoe meer zorgen je je erover gaat maken, hoe enger je dingen gaat vinden etc…
Het klinkt ook een beetje alsof je school als een “excuus” gebruikt om iets anders niet te doen. Dat is ook niet de bedoeling! School is belangrijk, maar sociale contacten zeker niet minder. Probeer anders iedere dag iets engs / nieuws / anders te doen. Dat kan zijn: iemand die je kent aanspreken, maar ook in je eentje naar een winkel gaan.
Het komt wel goed, don’t worry!

Hey meid,
Misschien is het verstandig om eens met je ouders, of iemand met wie je alles kan bespreken, te gaan praten hierover. Of misschien kun je een rots en water training bij een psycholoog of ggnet gaan volgen. Dit is een soort training in een groepje (meestal met mensen van jou leeftijd) om sterker in je schoenen te gaan staan en meer zelfvertrouwen te krijgen.
Ik herken van jou probleem best veel en heb vaak ook dezelfde situatie meegemaakt. Maar sinds dat mijn ouders mij steun hebben gegeven hierin gaat het beter.
Daarom is het belangrijk om te gaan praten met je ouders of degenen die jou hierin zouden kunnen steunen.
Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt…

Nee hoor, er zijn heel veel middelbare scholieren die kampen met dit soort problemen. Bij sommige mensen gaat het heel stroef en is er externe hulp nodig om het weer op de rit te krijgen, maar ik vind dat jou verhaal heel erg op mij een tijd terug lijkt en daar ben ik gewoon zelf uitgekomen. Met name als je eerst wel spontaan/zelfverzekerd was (op de basisschool/1e klas) en dat nu is omgeslagen omdat je je alleen voelt. Ik was echt niet op mijn mondje gevallen voor die tijd, maar toen ik naar de middelbare ging en niemand kende/veel alleen zat en geplaagd werd, werd ik automatisch stiller. Dat patroon moet je beetje bij beetje proberen te doorbreken door je zelfvertrouwen wat op te krikken, dingen gewoon te doen (en je angsten overwinnen) en gewoon trots te zijn op wie je bent! Want dat kun je ongetwijfeld zijn. Draai het eens om, jouw klasgenoten kennen jou nog niet genoeg, laat zien wie je bent en dat je eigenlijk een hele leuke meid bent!
Nu kunnen trainingen enzo geen kwaad, maar de tip dat je dingen moet ontlopen waar je ongelukkig van wordt, vind ik juist niet verstandig. Probeer juist je grenzen te verleggen, ga toch een keertje naar de winkel en vraag iets. Dan zul je je afvragen waar je je nu zo druk over maakte en wordt het minder eng, naarmate je het vaker doet. :slightly_smiling_face: Komt goed! Het hoort gewoon een beetje bij je leeftijd.

Zoek hulp. Ik had dit in de tweede klas ook, en sociale training heeft me daar voor een groot deel overheen geholpen. Ik vond het nog steeds niet fijn op school, omdat ik het gevoel had dat iedereen alleen maar naar mijn verleden keek en dat ik dus niet echt meer kón veranderen. Ik heb toen de keuze gemaakt om van school te veranderen en met hulp van mijn sociale training dit keer wat spontaner te zijn en wat minder afwachtend. Het was niet gelijk geweldig op mijn nieuwe school, maar uiteindelijk heb ik daar wel goede vriendinnen gemaakt.
Je hoeft dit niet in je eentje op te lossen, er zijn genoeg mensen die je willen helpen. Je bent hier absoluut niet de enige in.