ik zoek de juiste oplossing, kan jij mij ermee helpen?

halloo allemaal,
Ik ben op zoek naar een oplossing.
Ik zal het eerst allemaal even uitleggen =)

Mijn ouders zijn sinds 2008 gescheiden. Ik ben 17 jaar en ik heb een zus van 20 jaar. In 2008 woonde ik nog samen met mijn ouders. Daarna verhuisde mijn moeder en mijn vader ook. We hadden een regeling dat ik en mijn zus bij mijn moeder woonden en elke tweede weekend bij mijn vader. Dat heeft mijn moeder door een advocaad laten regelen omdat ze liever niet wou dat we bij me vader woonde. Mijn vader had ook een nieuwe partner al. Die ook twee kinderen heeft van mijn leeftijd

In 2009/2010 veranderde de regeling en hebben mijn ouders onderling co-ouderschap gekozen. Dat betekend dat je een week bij je moeder bent en een week bij je vader. Dit hadden ze gekozen omdat mijn moeder het erg moeilijk had met mij en mijn zus en vooral met zichzelf.
In het begin leek mij dit wel een goed en eerlijk plan. Je ziet je ouders evenveel. Toen later vond ik het helemaal niet goed meer omdat het heel vervelend was om elke week je spullen te pakken en te haasten en dan vergeet je nog welleens wat. Maar dat was niet zo heel erg natuurlijk. Maar later werd het erger mijn ouders dreigen vaak met ruzies dan zeggen ze ‘ga bij je vader of ga bij je moeder wonen’. Of zeggen ze ‘je moeder heeft het veel makkelijker dan mij waarom neemt ze jullie niet’ of ’ je vader heeft veel meer geld waarom wonen jullie niet bij hem’. Nu was ik het zat ik wil geen co-ouderschap meer. Maandelijks zouden we met zijn vieren rond de tafel zitten om te bespreken hoe het met ons allemaal gaat. De laatste keer was twee maanden geleden. Toen heb ik naar boven gehaald dat ik geen co-ouderschap meer wou en dat ik bij mijn vader wou wonen en elk weekend naar mijn moeder. Mijn vader wou het niet omdat hij anders zijn partner niet vaak genoeg zou zien. Terwijl hij elke avond als ik bij hem ben naar hem toe gaat. Maargoed na heel lang erover door te blijven gaan zei hij dat hij erover na zal denken en dat ik een lijstje moest maken met redenen waarom ik dat wou.
een aantal redenen van mij waren:
-ik heb meer structuur en stabiliteit
-Minder stress
-Goed invloed op schoolwerk
-Goed invloed op mezelf
-Betere band krijgen met ouder
De rest weet ik niet meer zo goed maar in ieder geval is dit voor mij het beste.

Na twee weken heb ik me vader gesproken en vertelde hij dat hij lang had nagedacht. Maar het antwoord was nee. Hij wou het niet omdat hij zijn partner te weinig zou zien en dat wil hij niet. Ik begrijp het nog steeds niet. Ik dacht dat kinderen altijd op de eerste plaats horen te staan bij ouders of is dat niet waar? Ik voel me er vreselijk over dat ik weet dat mijn vader mij niet wil. Althans ik weet wel dat hij natuurlijk van me houd en veel voor me over heeft maar is dat het? Bij mijn moeder is het hetzelfde verhaal. In het geval dat ik niet bij mijn vader kon wonen dacht ik dat ik misschien anders dan bij mijn moeder kon wonen. Ik heb voor mezelf echt stabiliteit nodig heb ik ontdekt. Maar mijn moeder wil mij ook niet. Ze zet mij ook niet op haar eerste plaats. Want door de scheiding is ze helemaal obsessed met god. Niet dat dat iets verkeerds is maar ze draait erin door. Voor haar is god haar eerste plaats en daarna zichzelf. Niet haar kinderen want die vertrouwd ze niet zegt ze. Dus ik weet niet of ik nog een optie heb. Ik heb me best geprobeerd om me vader over te halen maar het lukt me niet. En anders wil ik bij mijn moeder wonen maar hoe ga ik ervoor zorgen dat dit gebeurd? Ik had mijn vader vandaag gevraagd of we morgen een gesprek kunnen hebben met z’n vieren erover maar hij reageerde niet erg aardig. Hij wilt niet praten over al mijn gezeik zei hij.
Hoe moet ik dit verder oplossen?
Heeft iemand een idee?

Jeetje, wat reageren je ouders kinderachtig zeg!
God en partner als eerste plaats, belachelijk. Je kinderen zijn je leven(tenminste zo is het mij geleerd). Ik zou toch eens met je vader praten, 1 op 1. Spreek over je gevoelens, want ik heb het idee dat je die niet echt uitspreekt.
Zeg tegen je vader dat je gewoon rust en stabiliteit nodig hebt, en dat hij zijn vriendin heus nog wel vaak kan zien (dat is gewoon een stom excuus), en dat je moeder je niet wilt.

Erg lastig dit!

Sorry hoor, maar ik vind dat je ouders stom reageren. :s
Maar je bent nu 17, kan je het niet nog eventjes volhouden en dan op kamers gaan?

Misschien moet je praten met je zus? Oke, dit is geen oplossing maar misschien wel een goed idee (:

Wat moeilijk!
Maar wat heb jij er mee te maken hoe vaak je vader zijn partner ziet?
Je bent toch 17 jaar? Dan kun je toch wel alleen blijven als je vader naar zijn partner gaat of naar vriendinnen of naar je kamer als de partner komt en je vader het vervelend vind als jullie elkaar zien? (Wat is er eigenlijk erg aan dat je kinderen je nieuwe partner ziet?)

Hopelijk vind je snel een oplossing!

dubbel

wat naar voor je, ik kanje niet helpen ):

Ik vind dat je een stomme vader hebt. Helaas is bij heel veel gescheiden ouders, en nog meer helaas vaders, hun kind niet de eerste prioriteit. Het gaat dan om hun ‘nieuwe’ leven.
Dat van je moeder kan een manier zijn om zichzelf uit de put te slepen, maar het is alsnog verschrikkelijk.
Ik zou bij m’n moeder gaan wonen, en mezelf dan zoveel mogelijk behelpen. Dit zeg ik, omdat je bij je vader waarschijnlijk problemen krijgt met hem of z’n partner (met god persoonlijk gaat dat nou eenmaal moeilijker). Strakjes kan je lekker op kamers, en je eigen thuis oprichten.

Sterkte, want dit moet heel moeilijk voor je zijn *cyberhug*

Bedankt voor de tips en steun! Het klinkt misschien stom maar ik zat er toch erg mee en heb net gechat met de kindertelefoon en mijn verhaal verteld. Zij hebben mij een site gestuurd kinder en jongeren rechtswinkel. Voorderest zeiden ze dat ik professionele hulp hiervoor moet zoeken. Maarja waar weet ik ook niet. Ik heb net die rechtswinkel gemaild en mijn verhaal weer verteld. Hopelijk kunnen ze er iets mee. Anders zit er niets anders meer op dan het gewoon te accepteren hoe het is :frowning_face:

is het niet zo dat je als je boven de 12 jaar bent volgends de wet zelf mag kiezen waar je wilt wonen en dat je ouders dat dan gewoon moeten accepteren?

Nog even volhouden en dan op kamers?
Sterkte!

Dokter, en je dan laten doorverwijzen naar eerstelijns psycholoog.