Ik zit met mezelf in de knoop, heimwee terug?

Al mijn zoveelste topic deze week, en ondanks dat het waarschijnlijk niet veel oplevert wil ik het eventjes kwijt.

Toen ik naar de middelbare school ging had ik daar heel veel moeite mee, had heel vaak ruzie (mede door mezelf), voelde me soms buitengesloten en was gewoon niet tevreden en had een stomme klas, al had ik wel een paar hele goede vriendinnen. Dit was vooral zo in de tweede, toen had ik echt een rotjaar, en ik ging naar een andere school, dat bleek een verkeerde keuze, die school was niks voor mij, dus ik ging weer naar mijn oude school maar moest wel lager niveau doen.

Toen kwam ik dus in een andere klas in de derde, dat was wel beter, ik kreeg daar vriendinnen. Maar ik heb een oudere zus en zij heeft een hele leuke grote vriendengroep, gaat elk weekend uit etc. en ik was daar zo jaloers op, ik wilde ook uit, een grote vriendengroep met ook jongens en een vriendje. Ook de populaire meiden die ik kende gingen al uit en elke zaterdagavond zat ik weer balend op de bank met mijn ouders of met een vriendinnetje. Ook was ik echt stiekem drastisch op zoek naar nieuwe vriendinnen.

Nou, toen kwam het eigenlijk eind derde, begin vierde klas ineens binnen een paar maanden allemaal. Die nieuwe vriendinnen van de derde vroegen me één keertje mee naar een discotheek, en sindsdien hoorde ik in de groep en ging ik elk weekend chillen of uit. En het beviel me direct prima! Ik vond mijn ‘nieuwe leven’ zoveel leuker. Zelfs mijn ouders zagen dat ik ervan genoot. En zo is het eigenlijk allemaal verder gegaan, sindsdien heb ik een grote vriendengroep en heb ik zelfs een vriendje.

Maar de laatste tijd zit ik niet zo lekker in mijn vel en ben ook vaak vreselijk moe, door het uitgaan is mijn portemonnee altijd leeg en mijn school gaat slecht. Afgelopen week was ik ziek en heb ik eens even heel goed nagedacht en toen zijn er zo vreselijk veel twijfels in me opgekomen. Ik had door dat ik mijn oude -hele goede- vriendinnen vrijwel nooit meer zie, en ik alleen nog echt mijn uitgaansvriendinnen heb, waartegen ik geen geheimen kan vertellen. Ook valt ineens het vriendjesgedoe me zwaar tegen, ik vind mijn vriendje geweldig maar ergens ben ik nog lang niet toe aan het verder denken op gebied van seks etc, terwijl hij dat wel is en het levert zoveel meer dingen op waaraan ik moet denken. Mijn leven was al vrij stressvol door school, maar nu nog veel stressvoller, ineens heb ik behoefte aan het weer shoppen met mijn vader op zaterdagmiddag en de filmnachtjes met mijn oude vriendinnen, ik heb ineens ongelooflijk heimwee en zit eraan te denken om het uit te maken met mijn vriendje.

Dit is zo raar want ik vind het uitgaan wel super leuk en mijn vriendinnen zijn super aardig en ik kan altijd met ze lachen. Ook mijn vriendje is zo ongelooflijk lief en we hebben vrijwel nooit ruzie. Toch is er ineens iets in me geraakt waardoor ik zo ben gaan twijfelen, is dit een dipje ofwat?

Sorry voor dit lange verhaal, en ik zou het heel fijn vinden als iemand de moeite neemt om het te lezen.

Ik denk dat je inderdaad in een dipje zit.

Als ik jou was zou ik eerst beginnen met je leven weer een beetje in orde te maken, dat levert wat minder stress op. Ga minder uit, zorg dat je school weer goed gaat door hard te gaan werken… Daarna kan je weer eens uit gaan en heb je ondertussen ook nog geld gespaard.

Als ik jou was zou ik goed met je vriendje gaan praten. Als hij echt genoeg van je houdt, zal hij geduld met je hebben en je situatie begrijpen (zowel het feit dat je veel tijd in school moet steken als dat je nog niet toe bent aan seks). Het zou zonde zijn als je je relatie opgeeft net wanneer het zo goed gaat. Misschien zien jullie elkaar te vaak en is een beetje rust tussen jullie in verstandig.

Waarom probeer je dingen van vroeger niet terug te halen? Stel het eens voor, misschien denken zij hetzelfde erover. Het is niet geheel weg, het is alleen wat vervaagd. Uitgaan is tenslotte ook niet alles.

een dipje lijkt me, gewoon eventjes wat minder uitgaan, eens een weekendje thuis blijven en met school weer aan de gang gaan.
en met je vader de stad in dat kan toch altijd wel?
je moet gewoon een evenwicht gaan zoeken tussen vriendinnen/school/leven;-)

ik zit nu in jou ‘zaterdagavond balend op de bank’ gedeelte van mijn leven, en ik moet zeggen, een pretje is het niet. Maar kan je dat bijvoorbeeld niet gewoon om het weekend uitgaan? Spaar je geld uit, kan je het andere weekend lekker aan school werken en tot rust komen?
Heeel veel geluk hiermee met die beslissing, en als je er verder over wilt praten moet je me maar even noten!
x

Dank jullie wel voor de reacties! Ik heb er wat aan.

@ Eevha: ja misschien moet ik alleen gewoon wat rust nemen tussen ons, maar het is niet alleen wat betreft verder gaan, want hij accepteert dat ik er nog niet volledig klaar voor ben, maar het zijn alle dingetjes bij elkaar aan een vriendje waar ik zo erg aan moet wennen, zonder vriendje was het zoveel simpeler…

@ heavenangel: ja ik kan in principe nog steeds met mijn vader naar de stad, maar ik ben vreselijk onzeker, als mijn vriendinnen bijvoorbeeld vragen of ik zaterdagmiddag mee ga chillen, ga ik mee omdat ik bang ben dat ik anders weer saai wordt gevonden, en soms schaam ik me ook als ik met mijn vader wat boodschapjes doe en naar winkels ga, omdat niet veel vader-dochters dat doen, terwijl ik het super gezellig vond, maar toch wordt ik dan beïnvloed door wat ‘normaal’ is en dat ik denk dat ik met mijn vriendinnen mee moet om erbij te horen.

Ook dankjewel voor jouw reactie. Ik weet dat dat ‘zaterdagavond balend op de bank’ gedeelte ook niet alles is, ik baalde zo vreselijk toen ik dat had, maar je moet het vanzelf laten komen, dan wordt het vanzelf leuk =)
Je moet het niet té graag willen zoals ik dat had.

Over jouw advies, je hebt gelijk, dat weet ik, maar ik vind het zo moeilijk, want een vriendin van mij, die met diezelfde nieuwe vrienden omgaat gaat ook nooit uit, en over haar zeggen ze ook altijd ‘pff ze is saai en ze wilt nooit uit’ enzo, en ik ben heel erg bang dat ze zo ook op mij gaan reageren, zeker omdat ik nu vanzelfsprekend uit ga.

Een dip is het sowieso: op den duur gaat het wel over. Maar ik snap dat je je niet goed voelt bij het feit dat je eigenlijk geen geheimen e.d. aan je uitgaansvriendinnen kunt vertellen, en dat je je oude vriendinnen waar je wel geheimen mee kunt delen, eigenlijk niet meer ziet. En dat van je vriendje, dat je daar nog niet aan toe bent & dat het zoveel meer dingen oplevert waar je over na moet denken, dat is gewoon hoe jij je voelt en momenteel de waarheid. Het heeft alleen geen nut om er over na te denken, maar wel om een oplossing te zoeken (vertel ik mezelf maar altijd). Kun je niet weer eens iets leuks met je oude vriendinnen doen, misschien je excuses aanbieden (als dat nodig is?) en dat van vroeger weer terughalen? En als jij je echt zo voelt wat je vriendje betreft, moet je hem dat vertellen. Misschien kun je het er met 'm over hebben en het nog een tijdje aankijken: wie weet denk je er over een paar weken wel heel anders over. Wat uitgaan betreft: misschien moet je er voor kiezen een weekend niet uit te gaan, of gewoon vaker thuis te blijven. Dan krijg je genoeg slaap (overigens ook heel belangrijk! Ga op tijd naar bed, dan voel je je sowieso beter:]) en heb je lekker tijd voor wat anders. Gewoon bankhangen met je ouders is ook leuk :]. En misschien kun je je vader gewoon eens vragen of hij weer eens een middagje met je wil winkelen!
Wat school betreft (ik weet niet hoe jij aan je huiswerk e.d. zit, maar toch); probeer elke middag na school iets te doen, hou je huiswerk bij en let op in de les. Als je dat consequent volhoudt, snap je al veel van de stof en voel je je ook goed, omdat je gewoon alles af hebt en snapt.

Veel succes, en je komt er wel overheen! :slightly_smiling_face:

En so what als zij denken/vinden dat jij saai bent? Ze zullen heus nog wel met je om blijven gaan, zeker op school. Je moet je eigen plan trekken en niet zo op anderen leunen. KOM OP!

Ik ga ook niet vaak uit en voel me ook redelijk bezwaard, aangezien m’n vrienden wel elk weekend uitgaan. Dan zeg ik dat ik geen zin heb en dan is het zo van ‘hoe kan je nou geen ziiiiin hebben!?’ Maar daar moet je je niks van aantrekken!:] Je stopt toch ook niet plotseling met uitgaan, je gaat gewoon wat minder uit (als je dat van plan bent).

Heel erg bedankt voor de reacties, dit helpt me echt en ben heel blij dat ik het even kan vertellen aan mensen die het wel begrijpen!

Ik zat te bedenken wat ik kon schrijven om je te helpen, maar ik vind de reacties van hierboven al heel behulpzaam. Ik wens je erg veel succes, en ik vind dat je gewoon weer contact moet maken met je andere vrienden van vroeger, en je nieuwe ook houden, voor als je weer een keer zin hebt in uitgaan, maar ga niet elk week-end uit, maak eerst plaats voor belangrijke dingen zoals school, als je daarmee klaar bent en dan uit gaat, kun je er ook beter van genieten, dat heb ik tenminste altijd, xoxo ! :wink:

Oh shit, had ik net een hele reactie getypt, doet hij het niet met verzenden, dus hopelijk nu beter!
Maar ik denk dat je vriendinnen het wel zullen begrijpen als je een keertje niet meegaat, helemaal als je het ze gewoon uitlegt waarom je niet meegaat.
Hoe doen trouwens je vriendinnen het dan? Hebben die het ook zo druk met school en zijn die ook zo moe? Of ben jij gewoon wat sneller moe?

Het is bij mij beetje anders omdat het natuurlijk ineens een verandering was van nooit uitgaan naar ineens bijna elk weekend terwijl hun al uit gingen en ik heb een zwakke weerstand en moeite met slapen. Maar ergens denk ik juist dat mijn vriendinnen het niet begrijpen omdat ze ook op die andere vriendin altijd zoveel kritiek leveren. Maar bedankt voor jullie tips, ik zal proberen me niks meer aan te trekken van hun mening en gewoon wat minder uit te gaan!

het komt echt wel goed:) sterkte

Dankjewel!