Ik zit in de put

Hallo lieve girlsceners! Ik ben al tijden stiekem aan het meelezen, maar heb pas vandaag besloten een account aan te maken. Iedereen die de moeite neemt om mijn verhaal te lezen en wilt helpen wil ik alvast bedanken. Ik denk dat dit een lang bericht zal worden, maar dat weet ik nog niet zeker. Ik weet ook niet zeker wat ik hiermee wil bereiken. Hopelijk hebben sommige van jullie tips. En eigenlijk wilde ik ook gewoon graag even mijn hart luchten!

Zoals mijn titel al zegt ; ik zit in de put. Ik weet ook niet zo goed waar ik mee moet beginnen maar ik zal toch een poging doen.
Ik ben bijna 18 en heb al ruim ander half jaar een vriend, waar ik zielsveel van houd. Hij is trouwens ook mijn eerste vriend en ook de eerste met wie ik ooit gezoend heb. Eerder heb ik wel jongens leuk gevonden en ik ben ook wel eerder echt verliefd geweest, maar dit is nooit iets geworden en bleven wegzwijmelende fantasieën en onmogelijke liefdes ( wat best wel dramatisch klinkt eigenlijk).
Thuis is voor mij een beetje anders dan voor de meeste mensen, mijn broer is geestelijk gehandicapt en mijn moeder heeft een zwakke gezondheid. Verder heb ik nog een broer die even oud is als ik en dan hebben we ook nog mijn vader die vaak heel erg gestrest is. Waardoor hij vaak opeens hele erge uitbarstingen heeft met schelden en schreeuwen ( hij gebruikt nooit geweld hoor! )
Sinds een jaar ofzo kras ik mezelf. Hiervoor deed ik wel eens knijpen, bijten of hete douches nemen, maar dit waren geen dingen die ik regelmatig deed…
Ik voel … ik voel me leeg, zinloos, bijna verdoofd.

Op dit moment ben ik op een punt gekomen dat ik niet langer weet of ik nog wel wil doorgaan met mijn leven, of in ieder geval op deze manier. ik twijfel ook of ik het misschien niet beter kan uitmaken met mijn vriend. Zoals ik al zei houd ik heel veel van hem maar ik weet niet langer of wij elkaar nog wel gelukkig kunnen maken. Onze relatie is niet altijd de makkelijkste geweest. Toen wij wat kregen was hij nog niet over zijn ex heen, hij hield nog van haar. Dit neemt niet weg dat hij niet verliefd op mij was en ook later van mij is gaan houden, maar hierdoor heb ik mij wel heel lang een 2e keus gevoelt ( en dat doe ik soms nog steeds).
Verder was hij in het geheim aan de drugs ( voornamelijk speed), die hij ook vaak via die ex kreeg . Niet zwaar verslaafd iedere dag, maar hij nam het toch wel 2 keer ofzo in de week. Hier wist ik de eerste maanden van onze relatie niet vanaf. Hij zei mij dat hij het niet wilde vertellen omdat hij bang was mij kwijt te raken, ik weet dat hij dit meent, maar ergens vind ik het ook nog steeds een slappe smoes. De dag dat ik hierachter kwam kon ik niet stoppen met huilen en was ervan overtuigd dat ‘wij’ over en klaar waren. Maar ik weet niet hoe precies, ergens gebeurde dat niet. We hadden een goed gesprek en ik was te zwak denk ik om ermee te stoppen. Hij is ook gestopt, niet omdat ik het hem hebt gevraagd maar omdat hij dat ook zelfs wilde. Hij voelde zich een zwakke verslaafde en gebruikte het niet meer zoals eerst ‘omdat het lekker voelt’ maar omdat hij het nodig had.

Ik weet dat mijn vriend van mij houd en ik weet dat ik van hem houd. maar ergens voelen dingen niet altijd goed, negatieve gedachten overstromen in mijn hoofd. Dingen als ; hij hield meer van haar dan dat hij ooit van mij zou doen. Straks begint hij weer aan de drugs, ik zal nooit goed genoeg zijn, misschien loopt hij binnenkort wel weg ( dit heeft hij al eens bijna gedaan, dezelfde tijd dat ik achter zijn drugs gebruik en de gevoelens voor zijn ex kwam, de enige reden waarom hij niet in schotland met een rugzak was beland is omdat hij de datum op zijn ticket verkeerd had gezien).
Die gedachten heb ik ook gehad voor ik met mijn vriend was. Ik heb ze denk ik altijd al gehad. Ik deed aan bedplassen t/m mijn 7e omdat ik volgens de kinderpsychologe dacht dat niemand van mij hield. Zelf had ik het bedplassen nooit aan die negatieve gedachten gekoppeld tot mijn moeder dit mij 2 jaar terug vertelde.

En dan is er ook de positieve kant ; de momenten dat het voelt alsof ik nog nooit zo gelukkig ben geweest, dat we bij elkaar horen of in ieder geval voor nu, dat alles wel goed komt. Dan zie ik hem en dan voelt het alsof ik de wereld aan kan. Mijn vriend kent mij beter dan iedereen! Hij kent mijn negatieve gedachten grotendeels, hij is er altijd voor me als hij weet dat ik hem nodig heb, hij steunt me wanneer dat is nodig is, hij verwend me met knuffels en kussen. We kunnen soms elkaars gedachten bijna lezen en ik voel me zo op mijn gemak bij hem.
Ook heeft hij heel veel geduld gehad met mij. Ik heb namelijk regelmatig paniekaanvallen en (ik vermoed door de aanranding van mijn gehandicapte broer en zijn gedrag : hij greep mijn borsten eens vast, staarde me aan en staarde veel naar mijn borsten) ik raakte in het begin van onze relatie heel vaak in paniek bij aanrakingen.
We hebben zo veel negatieve dingen doorstaan omdat de positieve ze altijd overtroffen.
Nu klinkt het net alsof mijn vriend de enige reden is voor mijn ‘in de put zitten’ maar dat is niet zo. Ik ben altijd al onzeker geweest. thuis is het ook niet leuk of makkelijk, mijn vriendinnen die ik op de havo nog zo veel sprak lijken prima en gelukkig zonder mij, mijn vader geeft me het gevoel soms dat ik een teleurstelling ben, voor mijn broer is tonnen geduld nodig ( wat ik nu niet heb), mijn studie vind ik nog wel interessant maar soms lijkt het alsof ik er de kracht niet meer voor heb. Alles stapelt zich op, en het voelt alsof die toren gaat omvallen bovenop mij.

Volgens mij is het nu een behoorlijk boekwerk geworden, dus ik laat het nu hierbij.

jeetje, wat een verhaal. Ik word er zelf ook altijd een beetje hopeloos van als ik zulke verhalen lees. Dus wat ik hieruit kan opmerken, komen de onzekerheden echt vooral doordat je denkt dat niemand van je houdt, je oude vriendinnen , thuis niet, en 2e keus bij je vriendje. Dit klinkt cliche, maar ze zullen thuis vast van je houden. je gezinssituatie bezorgt veel stress, je moeder en broer eisen waarschijnlijk veel van de aandacht van je vader op. Jij bent ‘normaal’ dus jij zal het wel redden.
probeer weer eens contact te zoeken met je oude vriendinnen, gezellig een drankje drinken en praten over hoe het nu is. Misschien kunnen hun je van dichtbij steunen.
je vriendje klinkt prima, echt als een soulmate :slightly_smiling_face:

Ik kan er niet meer over zeggen, behalve dat ik hoop dat je je weer beter gaat voelen. Goodluck!

Dit is voor mij heel herkenbaar, al die onzekerheden. Maar ik denk dat ik al een stapje verder ben in het proces dan jij, waardoor ik hoop je te kunnen helpen.

Ik heb heel lang aan zelfbeschadiging gedaan, en best heftig ook. Ik ben hier mee gestopt voor mijn vriend, cold turkey. En ik heb het al een jaar en 3 maanden niet gedaan. Misschien is stoppen “voor” iemand geen goed idee, want als diegene dan iets vervelends doet, krijg je neigingen om weer terug te vallen. De momenten dat ik behoefte heb om mezelf te pijnigen, zijn namelijk vaak als ik onenigheid heb met mijn vriend.

Voor de zelfbeschadiging heb ik trouwens hulp gehad, net als voor mijn onzekerheden en emoties. Ik volg nog steeds therapie, en dat heeft me doen groeien. Misschien dus ook niets voor jou om eens naar te kijken, want geloof me, zo kun je jezelf echt leren kennen.

Verder, die onzekerheden met je vriend… Jezus, zo herkenbaar. Mijn vriend gebruikt regelmatig drugs, maar heeft laten blijken dat hij er verstandig mee om gaat, en zolang hij dat blijft doen heb ik er geen problemen mee, hoewel ik het zelf bij die softdrugs hou. Ik weet dat ik er in het begin wel moeite mee had, maar het belangrijkste is eerlijkheid. Als ik er mee zit, zeg ik dat tegen hem, en zo praten we met elkaar zodat we elkaars standpunt begrijpen.

Lucht het trouwens op om het allemaal uit te typen? Want dan zou ik daar ook mee doorgaan. Dan heb je een uitlaatklep. Ik schreef ook heel vaak om m’n emoties er even uit te kunnen gooien, en het is een stuk veiliger dan jezelf beschadigen.

Wat in mijn ogen belangrijk lijkt is dat je voor jezelf nagaat wat je wil veranderen, waar je mee zit, waar je aan wilt werken… En probeer niet alles in 1 keer te doen. En misschien, als het je wat lijkt, dus professionele hulp. Ik weet zeker dat je er uit kunt komen, want ik heb ook in een diepe put gezeten, maar met hulp van onder anderen mijn vriend ben ik er uit gekomen, en dat kan jij ook.
Ik wens je het beste <3

Ja ik denk dat ik dat nodig heb, dingen op een rijtje zetten. Dankjewel voor je reactie en hulp :slightly_smiling_face:

Die onderzekerheden spelen idd een grote rol. Vooral nu ik dingen terug lees besef ik dat. Van mijn moeder en mijn broer weet ik dat ze van mij houden. Maar bij mijn vader krijg ik het gevoel dat het hem meestal niet veel boeit, en soms me zelfs liever kwijt dan rijk is. Vroeger had ik ook een goede band met mijn moeder maar ergens in de loop van de jaren is dat minder geworden.
Mijn oude vriendinnen opzoeken is een goed idee! Ik zal dat eens gaan proberen.
Aww dankje :slightly_smiling_face: Fijn om te horen

Wat jij me verteld is echt heel herkenbaar! IK stopte ook een tijdje voor mijn vriend met het krassen, bijten, krappen etc. maar iedere keer als ik een onzeker moment had doordat er bij ons iets mis ging,ook bij kleine dingen, had ik juist nog meer de neiging om het wel te doen! trouwens ook de andere kant op : mijn vriend stopte eerst met de drugs voor mij, omdat hij wist dat ik me er niet goed bij voelde, al zou iik hem nooit vragen om te stoppen tot het écht fout zou gaan enzo. Maar daarna was hij 2/3 keer bijna weer begonnen, pas toen hij de keuze maakte voor ZICHZELF te stoppen, ging dit wat makkelijker.

Ik weet eerlijk gezegd niet of ik er aan toe ben om met een professioneel iemand te praten, ik weet ook niet of ik dat wel latter wil.
Ik vind het heel fijn dat je me dit berichtje hebt gestuurd, geeft me toch weer wat moet. Het typen lucht vaak wel wat op, maar de neiging van het krassen wordt er niet minder door…
Heel erg bedankt voor je lieve berichtje! ik heb er veel aangehad. Als je nog meer advies hebt wil ik dat ook graag horen. :slightly_smiling_face: