Ik zit er onderhand helemaal doorheen..

Alvast bedankt voor het lezen meiden…

Een jaar geleden kwam ik weer in contact met mijn ex op een school reunie, meteen een klik die niet meer weg ging. Hij had problemen met zijn huidige vriendin en gaf al snel aan dat dat niet meer goed zou komen, dat ik hem liet in zien dat ik beter bij hem pas en hij graag bij me was. Nog geen maand later was het officieel dikke mik.

In de tijd dat we samen waren hebben we enorm veel aan elkaar gehad, hij was er als ik hem nodig had, deed moeite me te begrijpen en hielden ook echt van elkaar. Maar ook hadden we geregeld bonje met elkaar omdat we soms niet konden in zien waar een mening of reactie vandaan kwam, twee hele verschillende persoonlijkheden. We vulden elkaar aan maar konden ook erg botsen. We hebben het altijd dezelfde dag nog besproken en uitgepraat maar op een gegeven moment is het op vakantie mis gegaan. We hebben wat kwetsende dingen gezegd en het is van zijn kant ook niet bij woorden gebleven. Ondanks dat het duidelijk was dat het zo niet meer verder kon, hielden we nog van elkaar en was los laten, zeker op vakantie, erg moeilijk. Eenmaal thuis gekomen hebben we 2 maanden veel contact gehad, en ook regelmatig nog seks. We konden niet met en niet zonder elkaar.

De verliefdheid was wel weg van zijn kant, en dit is toch echt nodig om een relatie weer nieuw leven in te kunnen blazen. Ik heb veel moeite gedaan dit weer terug te laten komen (ik had geen kriebels meer maar miste hem enorm) bij hem. Door elkaar elke weet te zien hoopten we dat het weer terug zou komen. Maar omdat hij steeds een andere reden had waarom het nog niet ging (geen verliefdheid, geen zin in relatie, bang dat het weer fout gaat etc.), bleef ik maar moeite doen voor hem. Hij zei er echt moeite voor te doen om dit terug te krijgen en daarvoor ook af wilde spreken. Na meerdere hevige discussies over wat hoe en waarom en steeds met onduidelijkheid blijven zitten hebben we ongeveer 2 weken geleden een pauze ingelast dat we elkaar beter even niet spreken.

Omdat wij om de zoveel maanden af spraken met andere oude klasgenoten, en ik een afspraak met hun had heb ik hem ook gevraagd of hij wilde komen. Hij kon niet maar na een hoop geflirt, zeggen dat hij zich heel anders voelde dan voorheen etc, is hij die avond later gekomen en blijven slapen onder het nom van we zien wel wat er bij komt kijken. Ik heb daarna nog wat appjes gestuurd over nonchalante dingen maar hij reageerde erg laat en nooit echt uit zichzelf. Toen een bericht gestuurd dat het zo ook niet ging en hoe ik me voelde. Dat ik denk dat er een blokkade is en we daarom onszelf ook niet de kans geven verliefd te kunnen worden. Hij reageerde een paar dagen niet en toen ik net een bericht stuurde van niet reageren en ook geen voorstel doen om face to face het erover te hebben (hij wilde geen discussies meer via whatsappm, begrijp ik, maar hij vraagt nooit of ik tijd heb om hem te zien, ook geen tegenworp als ik vraag of hij savonds kan) is niet zo netjes en een ‘nevermind’. I bare my heart out en hij reageert gewoon niet. Hij zegt nu pas rust te hebben om te reageren maar ik ken hem lang genoeg om te weten dat hij het wil vermijden.

Ik kan er niet tegen dat hij wel de leuke dingen wil zoals flirten en de seks (which guy doesn’t…), maar niet over echte gevoelens praten. Wat het met mij doet dat hij niet reageert of dat ik wil weten wat er in hem om gaat op dit vlak. Hij heeft nu los gelaten dat hij bang is dat het nooit meer terug komt (het gevoel dat nodig is voor een relatie), dat hij dit soort gesprekken niet wil tussen al zijn andere dagelijkse bezigheden door. Ik praat niet makkelijk over mijn gevoelens en hij zei ook altijd geirriteerd van ‘Praat nou, *naam*!’, en nu ik dit doe wil hij er niets van weten, wil met rust gelaten worden en kan het niet handelen. Ik ben een aantal jaren geleden mijn beste vriend aan een ongeluk kwijt geraakt, kan moeilijk aan mensen hechten omdat ik bang ben om ze te verliezen, en heb hem op dit vlak binnen gelaten. Ik vertelde hem dat dat het over is tussen ons allemaal oke is en ik dat geaccepteerd heb (volgens hem is dit niet zo al vind ik niet dat hij daar duidelijk in is geweest) maar dat ik er echt om kan janken dat ik hem ook als vriend kwijt ben. Als ik hem zeg dat het voelt als het weer kwijtraken van een vriend, zegt hij dat ik niet zo moet doordraven, dat ik moet kappen. Dat ik dit soort gesprekken met mijn moeder moet hebben en niet bij hem moet zijn. Face to face was prima maar dan volgende week ergens. Toen zei ik dat ik ook leukere dingen heb gepland deze week waar ik dan een hogere priotiteit aan stel. Hij lachte me uit en op dat ik vroeg of hij dacht van niet zei hij dat het hem verbaasde dat ik dat zei. Ik heb uitgelegd dat als ik ruzie heb met een vriendin en ik de vriendschap nog enigszins wil redden ik daar ook even een uurtje of 2 tijd voor maak, niet omdat het leuk is, maar omdat het wel belangrijk is.

Mijn gevoel wordt steeds minder want ik herken hem bijna niet meer terug als de persoon die ik destijds leerde kennen, en het hele jaar door heb gekend. Die persoon is voor mij weg en ook dit doet veel pijn. Ondanks dat ik hem zo echt niet terug zou willen kan ik hem ook niet los laten omdat ik nog wel veel hou van die persoon die ergens diep van binnen toch moet zitten.

Ik wilde tegen hem zeggen dat ik ken beter ken dan dit en zich gedraagt als een ass h*le. Dit lokt toch alleen maar ruzie uit en ik wil hem ook niet kwetsen met woorden. Ergens vind ik het allemaal heel oneerlijk, en heb ik het idee dat hij mij niet juist behandelt… maar ik wil ook niet in de slachtoffer rol kruipen. Vinden jullie dat ik mij compleet aanstel? Of is het terecht dat ik zo gefrustreerd ben geraakt?

Bedankt voor het lezen alvast… het zal een lang verhaal zijn… :confused:\

Ik denk dat je hem beter kan vergeten, hoe moeilijk dat ook is.
Hij maakt je duidelijk alleen maar ongelukkig!

Dat zeker, maar hij heeft me ooit ook wel gelukkig gemaakt en dat lijk ik moeilijk te kunnen accepteren. Hij gaf later aan dat hij a.s. donderdag of vrijdag ook wel kon en dat ik het moet laten weten en hem nu met rust moet laten. Ik voel me zo afgekapt omdat ik weet van mezelf dat ik echt niet loop te zeuren. Zal ik toch maar met hem gaan praten, of alles laten zoals het is met slechte herinneringen aan hem op de voorgrond?

wow wat een ingewikkeld en lang verhaal. Jullie hebben al veel goede en minder goede tijden gehad zo te horen. En uit dit verhaal maak ik op dat je er niet erg gelukkig van word. Hij is niet meer zoals toen je verliefd op hem werd en hij is dit ook niet meer. Ik vind niet dat je je aansteld. Ik kan begrijpen dat dit heel erg lastig is. snap zeker je frustratie. je houd echt van hem, maar zoals je aangeeft houd je van de persoon die hij diep van binnen is/was. En dat is hij dus niet op dit moment. Ik denk dat het het beste is om minder contact te hebben en afstand te nemen… Hoe moeilijk dat ook is. Maar het is natuurlijk de keus aan jou. :sob::muscle:

Bedankt voor je lieve reactie! :slightly_smiling_face: Ik sta er ook achter dat als die persoon er niet meer is er ook geen reden meer is om te blijven hangen. Ik weet alleen niet of we moeten praten om eventueel onze vriendschap te herstellen. Al neem ik zo wel makkelijker afstand.

hoe bedoel je ‘het is van zijn kant ook niet bij woorden gebleven’?? Heeft hij jou geslagen?? Dan is het sowieso een ontzettend foute jongen. Zoals ik dit allemaal opvat, kun je hem echt beter laten gaan. Hij doet totaal geen moeite voor jou en jij alleen máár. Laat hem maar eens voelen dat jij prima zonder hem kunt. Natuurlijk is het moeilijk om fijne herinneringen op zo’n manier te moeten eindigen, maar eigenlijk was het voor mij al klaar geweest toen hij geslagen had (zo heb ik jouw opmerking opgevat)

Ja het was niet echt slaan slaan, hij heeft mijn posten hard beetgepakt en toen ik moest huilen en bleef vragen om me los te laten wilde hij dit niet en deed het nog meer zeer omdat ik tegenstribbelde. Niet echt slaan dus :slightly_smiling_face: was wel vervelend verder. Hij schijnt dit ook weleens bij z’n zus en moeder gedaan te hebben, kreeg een blackout en had er ook spijt van achteraf. kon me alleen niet beloven dat het nooit meer zou gebeuren omdat het al eerder was gebeurd.

Ik wil je nu echt een klap in je gezicht geven om je wakker te schudden. Hij laat duidelijk merken dat hij je niet wilt en als hij iets wilt is het seks. Je wilt je niet laten gebruiken denk ik dus stop daarmee. Heb ik goed begrepen dat hij je heeft geslagen?

Het doet pijn ja dat snap ik, maar things end. In de tijd dat jullie samen waren was het leuk, maar je kan niet blijven hopen op iets wat er niet meer is. Je doet wel heel veel moeite, dat je er zelf niet moe van wordt. Er zijn genoeg andere jongens en ik weet wel zeker dat jou lover daar in zit. Dus mijn avies niet afspreken en langzaam accepteren dat het over is.

Ook dat is niet zoals het hoort, maar inderdaad iets minder erg… Maar laat hem gaan, jij verdient zoveel beter!

Natuurlijk wordt ik er ontzettend moe van… zoals de titel al aan geeft… Ik wil me inderdaad niet laten gebruiken en had voor mezelf al besloten dat dit sowieso niet meer gaat gebeuren. Een relatie zie ik ook niet meer gebeuren omdat ik hem nu gewoon echt even een eikel vindt. Maar inderdaad hoop ik ergens dat iets wat zo duidelijk aanwezig was ook weer terug kan komen. Miranda Lambert zegt in een liedje ‘we were only making memories’ en zo zie ik het nu ook. Het is niet goed voor me en moet het ook los laten. Heb al eens alle gesprekken gewist, hem uit mn lijst van what’s app gehaald om ook niet meer de neiging te krijgen toch te appen. Ik geloof ook dat er wel iemand anders is, daar wilde ik eerst niet aan denken maar dat is nou eenmaal zo. Voornamelijk omdat ik vroeger dingen heb meegemaakt die ons seksleven af en toe blokkeerden en hij dit aanstellerij vond, dat dit gebeurd was en dat ik geen oude koeien uit de sloot moest halen, terwijl mijn ouders dit zelfs pas een jaar wisten en ik nog steeds bezig ben met het een plaatsje geven. Dit is voor mij het belangrijkste aspect dat een relatie niet meer kan, zou niet goed voor ons zijn. Bedankt voor je eerlijke reactie :slightly_smiling_face:

Nee hoor was ook niet zo erg, heb er op een paar schrammen na niks aan overgehouden! Jullie hebben ook allemaal gelijk. Vind dit zelf ook maar het voelt raar om dit zelf te zeggen, alsof je jezelf meer waard vind…

Dit versterkt mijn vermoeden alleen maar: het is een EIKEL…

Klink als een relatie die niet gaat werken. Probeer hem te vergeten en je leven zonder hem op te bouwen.

Heel erg om dit te lezen en te merken hoeveel verdriet het je doet. Zo’n relatie zuigt alle energie uit je weg. Los laten is heel moeilijk (weet ik uit ervaring), maar soms wel het beste. Een beetje zoals je ontketenen.
Ik wens je veel kracht en liefde.

Erg zwaar allemaal voor je ik begrijp het …
Maar ik zou hem toch vergeten hij geeft zelf aan dat hij niet meer wil.
Verwijder desnoods zijn nummer zodat je hem niet meer kan bellen whatsappen of pingen.

Zet je er alsjeblieft erover heen anders kan dit toch nog anders aflopen … :slightly_smiling_face:

wow… ik zit bijna in exact dezelfde situatie.
Ten eerste wil ik je zeggen dat je je absoluut niet aanstelt. Het is gewoon ontzettend *** als je om iemand geeft, of er zelfs van houdt, en die persoon doet er alles aan om het te laten mislukken. Bij mij probeerde ik ook degene te zijn om de vriendschap in stand te houden (met de stiekeme hoop dat we weer bij elkaar zouden komen), maar hij nam ook nooit initiatief met afspreken waardoor ik me onderhand een stalker begon te voelen en hij wisselde, meestal zonder duidelijke reden, af tussen aardig, compleet ongeïnteresseerd en een enorme a**hole. Resultaat was dat het op een avond compleet mis ging.
We hebben toen afgesproken om de rest van het jaar een pauze in te lassen en elkaar dus even niet te zien/spreken.
Misschien is dat voor jou ook een optie? En dan niet een weekje pauze, maar 3 maanden of langer? Dat kan jullie beiden de tijd geven om af te koelen en wat meer overzicht over de situatie te krijgen.

heeel veel succes en sterkte… je mag me altijd noten :slightly_smiling_face:

Wat een lang verhaal
soms verander je gewoon allebei en dan is het beter om los te laten, laat hem ook gewoon met rust als dat is wat hij wil. Loop ook niet zo achter hem aan en geef hem zeker geen seks, zo maak je het hem wel erg makkelijk. Persoonlijk denk ik dat het niet meer goed komt tussen jullie. Ik zit nu in een soortgelijke situatie en ik snap hoe bang je bent om hem kwijt te raken, maar kwijt ben je hem eigenlijk al. Alleen omdat je met hem blijft praten houd ie iets in stand.

wow lang verhaal.
Maar ik vind zeker niet dat je je aanstelt, het lijkt me echt ontzettend moeilijk.
maar alles lijkt van 1 kan te komen en als praten geen zin heeft lijkt het me echt beter om hem te laten gaan…

Negeren! Als je blijft “zeuren” raakt hij alleen maar geirriteerder. Ga gewoon leuke dingen doen en hem vooral negeren.
Ik snap ook niet zo goed waarom je wil praten, wat wil je eruit halen? Zijn gevoelens zijn weg en hij weet niet of ze terug kunnen komen. Duidelijk toch? Als je hem negeert heeft hij geen reden om zich aan je te irriteren, heeft hij misschien door wat hij mist en jij steekt geen moeite meer in niks! :slightly_smiling_face: win-win-win

Je stelt je trouwens niet aan, ik heb in hetzelfde gezeten. Je maakt jezelf alleen maar gek als je er aan vast blijft klampen en maar duidelijkheid wil. Loslaten is zo veel fijner. :slightly_smiling_face:

Wat zijn jullie ook allemaal ontzettend lief :slightly_smiling_face: het klopt dat dit niet meer gaat werken, misschien maar goed ook dat hij niet meer hetzelfde is want dan is het loslaten minder moeilijk. Ik heb mezelf voorgenomen toch te gaan praten, zodat ik wel terug kan kijken naar de relatie als een goede tijd. Dit uiteraard op m’n allerbest :slightly_smiling_face: hij mag best zien wat 'ie heeft laten lopen! Ik vind wel weer iemand die wel z’n best wil doen. Thanks girls voor jullie eerlijke mening en bevestiging van wat ik zelf ergens al wel wist, ik heb er nu een heldere kijk op en kan weer verder!