Ik zit er helemaal doorheen - update 3 nov

Jezus. Kom ik weer hoor, mijn 100000e topic over, jawel, nog steeds dezelfde jongen.
Ik ga niet meer vanaf het begin beschrijven wat er allemaal gebeurd is want jullie zullen wel gek van me worden. In het héél kort, ik vind nu ruim 2.5 jaar een jongen leuk, waar ik al heel lang bevriend mee ben; we gaan geregeld met een groep stappen etc.

Vorig jaar hebben we gezoend, maar hij kwam toen net uit een lange relatie en liet me ook vrij snel weten dat hij, ondanks dat hij er geen spijt van had, verder niks serieus wilde. Hier heb ik het wel even moeilijk mee gehad, maar we zijn altijd vrienden gebleven en dat vond ik toen het belangrijkst.

In maart appte ik hem random op een zaterdagavond, ik bedoelde er niets mee en het was ook een heel oninteressant whatsappje. Iets over dat hij ook ging stappen ofzo. Maar sinds dien zijn we niet meer gestopt met appen. Sinds begin maart praten we dus dagelijks over van alles, nu al meer dan een half jaar. Begin mei zoenden we weer, en in tegenstelling tot vorig jaar appten we nu juist nog meer. Ik was naïef en hopeloos verliefd, en dacht echt dat het goed zou gaan deze keer. Met hemelvaart spraken we voor het eerst met zijn tweeën af, en dit was echt ontzettend leuk.
De volgende dag kreeg ik alleen een appje dat hij het heel leuk en gezellig had gevonden, maar tot de conclusie was gekomen dat we toch beter vrienden konden blijven.
Die zag ik niet aankomen en ik ben hier redelijk overstuur van geweest. We hebben er even over gepraat maar hij kon me ook niet goed uitleggen waar het mee te maken had.
Ik heb, hoe moeilijk ook, heel bewust geen contact meer met hem gezocht, alleen, hij deed dit wel.
We bleven dus praten en uiteindelijk zei hij dat hij bang was geworden, dat het voor hem te ‘relatie achtig’ werd toen ik bij hem was.

We hebben hier toen goed over gepraat, ik wist dat hij in september zou verhuizen naar den Haag, wat voor mij ontzettend lang reizen is, en daarbij heeft hij nogal een player-verleden. Ik heb hier heel lang over nagedacht en heb besloten dat het nooit zou werken tussen ons, iets serieus zat er gewoon niet in. Ik wilde ook helemaal geen lange afstandsrelatie. Dit heb ik hem verteld, en hij was het hier mee eens.
We hadden het te leuk samen om het op te geven, maar we moesten het geen naam geven.
Hij wilde vooral zijn vrijheid niet kwijt; ‘ik wil gewoon domme dingen kunnen doen als ik dronken ben’ - zijn woorden.

Het begon heel goed allemaal, we spraken na het stappen af in mijn straat, zoenden en praatten even en dat was het. Ik was ook veel alleen thuis, en hij heeft toen ook bij me geslapen, meerdere keren.
Ik heb hem in één van onze gesprekken beloofd dat ik nooit random met iemand naar bed zou gaan, ik was nog maagd en hij heeft me laten zweren dat ik wachtte op ‘die ene speciale’.
Ironisch genoeg werd hij dat. Hij heeft me wel duizend keer gevraagd of ik wel zeker wist dat ik het wilde, en was ontzettend lief. Vanaf dat moment ging het eigenlijk fout.

Onze gesprekken werden intiemer, serieuzer. Als we bij elkaar waren was het niet alleen random zoenen, we hadden zo veel lol. Ik had altijd buikpijn van het lachen als ik weer alleen was. Hij zoende me nu ook waar onze vrienden bij waren, we appten nog altijd even veel en nouja, die emotionele afstand die er tot dan toe altijd was geweest, die er voor zorgde dat ik het volhield, verdween langzaam.
Ik twijfelde of ik hier wel goed aan deed en stond al lang niet meer achter mijn standpunten over waarom ik geen relatie met hem wilde. Ik wilde niets liever.

Begin september verhuisde hij en vlak daarvoor heb ik hem nog een hele lange app gestuurd. Ik heb hierin verteld dat ik nog steeds gevoelens voor hem had en dat ik graag eerlijk wilde zijn voor hij vertrok. Ik wist dat ik hem van te voren niet meer zou kunnen zien. Ik heb hem gevraagd of er meer tussen ons was. Hij zei wel eens ‘no feelings, just sex’ maar dat geloofde ik niet. De manier hoe hij naar me keek, wat hij tegen me zei, het perfecte gevoel als we samen waren, ik geloofde niet dat ik me dat alleen maar inbeeldde.
Eindelijk, na al die tijd, heeft hij toen toegegeven dat er ‘natuurlijk wel gevoelens waren’ en ik echt niet zomaar zijn seksbuddy of nummertje was en dat ook nooit mocht denken. Maar dat hij zijn vrijheid nog steeds niet kwijt wilde. Hij was niet toe aan een relatie/vaste vriendin.

Inmiddels woont hij bijna vijf weken in zijn nieuwe appartementje, en ben ik er gister, na hem zes weken niet gezien te hebben, eindelijk bij hem langs geweest. Ik had hem zo gemist.
Nu was het nog anders, ik kwam 15.00 uur aan en zou de tram van 12.15 vandaag terug nemen. Dit was dus niet alleen midden in de nacht, we moesten ons bijna 24 uur met elkaar vermaken :’).
Ik was verschrikkelijk zenuwachtig, maar het was zo ontzettend leuk.
Als ik denk aan de perfecte relatie, denk ik aan afgelopen dag en nacht met hem. Het was perfect. We hebben weer heel serieus gepraat (over andere dingen), maar ook zo gelachen. Hij heeft me leren schaken en we hebben heel seizoen 1 van lost bekeken. Het is niet alleen seks, maar dit is ook geen vriendschap.

In de trein terug begon ik spontaan te huilen. Ik huil niet snel, ik heb nog bijna nooit gehuild om een jongen. Ik was ineens zo ontzettend bang. Ik wil dat dit niet meer stopt, het mag niet ophouden. Maar ik zie hem nu weer een hele tijd niet, en ik mis hem nu, na een paar uur, al zo erg. Het beste is dat ik er mee stop, hem overal op verwijder en me focus op andere leuke dingen. Tuurlijk, weet ik. Ik weet ook dat die reacties gaan komen. Maar dan breekt mijn hart echt in duizend stukjes. Ik kan me niet eens voorstellen dat er ooit een andere jongen komt waar ik zoveel voor kan voelen, of waar ik me zo bij om mijn gemak voel.
Ik wil met hem praten, maar via whatsapp praat hij niet makkelijk en ik wil hem echt in zijn ogen aankijken als hij me verteld dat hij niet genoeg aan me heeft. Ik weet hoe dom en naïef het klinkt, maar ik denk ook niet dat hij zonder mij kan. Misschien beeld ik me dat wel in, idk.

Oke ik wilde het vooral van me afschrijven, dat helpt. Maar heeft iemand tips? Iets wat ik tegen hem kan zeggen? Of eigen ervaringen? Het kan niet altijd zo door blijven gaan, maar die gedachte maakt me zo mogelijk nog banger.

Bedankt als je dit hele verhaal gelezen hebt :’)

Update 3 november

Omdat het verhaal natuurlijk nog niet lang genoeg is maak ik het nog wat uitgebreider :wink:.
Ik snap het namelijk als mensen niet al die pagina’s willen lezen om te weten hoe het nu gaat.
Na die dagen bij hem ging het al snel bergafwaards, we kregen dat weekend dikke ruzie en sindsdien was het anders tussen ons. Met elk klein dingetje hadden we opeens gezeik, het gesprek kwam niet van zijn kant, hij antwoordde niet meer leuk en geïnteresseert, etc. Toch maakten we t steeds wel weer goed, oo al voelde dat niet zo. 4 oktober wilde ik hem bellen met de mededeling dat het nu of leuker moest worden, of dat t klaar was. Maar toen ik hem belde kwam ik er achter dat hij net in t ziekenhuis was beland, hij was aangereden en had zijn been gebroken. Hij had veel pijn en t kostte moeite om hem aan de telefoon rustig te houden, was echt heel zielig. Wat een timing weer dus. Ik heb toen natuurlijk niets meer gezegd. Hij kwam naar huishuis, mijn dorp dus, en zou daar minimaal twee maanden blijven. Hij heeft eerst nog een paar dagen in t ziekenhuis hier gelegen. Ik heb wel duizend keer gezegd dat ik naar hem toe wilde maar hij ontweek het steeds. Ik kon er niks mee, maar wilde er voor hem zijn dus zei nog steeds niks. We hadden immers genoeg gezeik gehad. 11 oktober was hij jarig en kwamen er vrienden bij hem thuis, ik ook. Was een super gezellige avond maar het was heel awkward tussen ons, ik weet niet wat het was. De volgende dag hadden we weer gedoe en een discussie, en toen heeft hij uiteindelijk gezegd dat hij er klaar mee was, dat het alleen nog maar gezeur was. Het ergste vond hij dat er zoveel over ons gepraat werd (dit zorgde ook steeds voor de ruzies tussen ons) en dat wilde hij niet meer. Ik heb hem nog wanhopig geprobeerd over te halen maar dat lukte niet. Dat deed heel veel pijn toen. Ik heb hem toen van de een op de andere dag eigenlijk bijna niet meer gesproken. Na 7 maanden dagelijks contact wist ik nu opeens niet meer hoe zijn dagen er uit zagen, hoe het met m ging, wat hij deed. Ik heb hier zo aan moeten wennen. De week erna waren we allebei op hetzelfde feest, maar hij was er maar heel even omdat hij nog onder de medicijnen zat en veel pijn had, we hebben elkaar gewoon begroet maar verder niet gepraat, heel rot vond ik dat.

Eigenlijk sinds vorige week hebben we weer een beetje contact. Gewoon korte gesprekjes en absoluut niet dagelijks. Hij snapchat me opeens weer en reageert weer leuk, zoals in het begin. Hij wilde ook wel dat ik binnenkort even langskwam om hem te vergezellen (hij kan niets en verveelt zich natuurlijk kapot) maar hier hebben we nog geen afspraak voor gemaakt. Zaterdag zou hij misschien weer in onze stamkroeg komen, maar ging niet door omdat hij niet mocht van zijn moeder. Ik met mn aangeschoten hoofd stuurde hem dat ik er van baalde dat ie er niet was en dat ik hem echt miste. Volgende dag snapchatten we er nog ecen over, en hij zei dat hij er ook van baalde en graag had gewild, en dat t ook allemaal wel heel leuk met mij was geweest, en lekker :’). Ik zei; stiekem mis je me wel he ^^ en hij antwoordde; misschien^^. En toen hij ging slapen wenste hij me superlief welterusten, echt zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik nu van dit alles verwacht… Ik hoop dat t goed komt eigenlijk, ik mis hem echt heel erg…

Zo wat een verhaal zeg ik snap dat je het niet zomaar wilt opgeven het lijkt ook alsof jullie een relatie hebben. Ik zou gewoon de volgende keer als je bij hem bent zeggen wat je voelt en dat je het zo niet langer aan kan. Dat hij of een relatie met je moet nemen of gewoon vrienden en niet meer. En als hij geen relatie wil zou ik ermee kappen want dit maakt je kapot!

Veel sterkte meid :flushed: :sob::muscle: :sob::muscle:

Hij is niet eerlijk tegenover zichzelf, denk ik. Maar dit soort situaties slopen je van binnen. Hoe moeilijk het ook is en hoe makkelijk wij, buitenstaanders, praten hebben… Ik zou er mee stoppen.

Ik snap hoe je je voelt. Heb lang in dezelfde situatie gezeten en het is idd niet makkelijk, maar ik merk wel dat je hem erg graag ziet dus ik zou zeker hem niet zomaar opgeven. Maar zorg er wel voor dat je wat duidelijkheid krijgt van hem. Anders ga je nog veel pijn hebben door deze situatie. Ik denk ook wel dat hij je graag ziet, maar het wordt tijd dat hij de stap durft zetten voor een serieuze relatie. En anders hoop ik dat het mogelijk is om vrienden te blijven. Ik weet hoe belangrijk iemand kan zijn en dat je die persoon graag in je leven wil. Mijn situatie hft zo’n 3 jaar geduurd en 9 maand effectief relatie. Maar helaas heeft hij het dan zo’n 4 maanden geleden uitgemaakt en ik wou echt nog graag vrienden blijven. Hij betekent nog altijd veel vr me, maar nu hebben we al 2 weken geen contact meer omdat zijn nieuwe vriendin dit niet wil. Dusja kzie er nu ook echt vn af :frowning_face:. Khoop dat het bij jou beter afloopt. Als er iets is, je mag altijd noten :slightly_smiling_face: Veel sterkte nog! :sob::muscle: X

ahh lieve schat.
als allereerste een hele hele dikke knuffel… en ik ga zo uitgebreid reageren na mn avondprakkie!

kuskuskus

he liefje,

tja, wat moet je hier nou eigenlijk op antwoorden… Ik vind het echt zo verrot voor je popje… Je bent altijd zo enthousiast over hem, zo vol liefde dat het me pijn doet om te zien en lezen hoe kapot je hier eigenlijk aan gaat.

Ik vind het heerlijk voor je dat jullie het vannacht zo geweldig hebben gehad, maar snap ook dat het gemis dat alleen maar des te groter maakt.

Ik denk persoonlijk niet dat je hier zo snel effe makkelijk een oplossing voor kan vinden, omdat die arme jongen gewoon een ontzettende plaat voor z’n kop heeft.

Zoals ik het zie heb je drie keuzes… Er mee kappen, doorgaan zoals het nu gaat, of op je tenen gaan staan en er voor uit komen hoe je je voelt.

Er mee kappen, is denk ik voor jou geen optie. Ik merk dat je veel te bevangen bent van die jongen en door het vuur zal gaan voor hem. Ik denk ook niet dat dit jullie beiden goed zal doen want ik denk wél dat hij net zo gek is op jou dan jij op hem en hij het nog wel zal merken als het over is. Misschien dat het besef hoe hij zich echt voelt misschien dan wel eindelijk komt.

Dat hij zo achterlijk is dat hij dat zijn gevoelens niet goed kan uiten, dat ie te dom is om in te zien wat hij voor zich heeft staan en te eigenwijs om zijn vrijheid op te geven gaat er bij mij moeilijk in.

Ik denk, serieus, dat hij wel wílt maar dat iets hem tegenhoudt, en dat zal niet zo zeer zijn vrijheid zijn.

mijn oprechte eerlijke mening; ik denk dat hij je té leuk vind en gewoon niet weet wat hij er mee aanmoet, omdat hij in z’n kop heeft zitten dat ie nog ‘jong’ is en ‘lol moet maken.’

wat ik persoonlijk zou doen, is deur nummer drie. Want zoals het nu gaat dat houd jij niet lang meer vol. Dus hem erop attenderen hoe je je echt voelt, en dat het voor jou veel meer is en op deze manier niet meer werkt.

Nu is dat héél moeilijk… en snap ik dat je hem absoluut niet kwijt wilt. Maar onthoud 1 ding, als hij daar niet goed op reageert, of lullig gaat doen of wat dan ook, dan is hij jou echt niet waard.

Want je bent een schat van een meid, een super knappe ook nog en ik ben oprecht superblij dat ik je heb mogen leren kennen. (seriously, die meeting moet echt een x gaan komen)
Dus als die knurft van een spongebob niet inziet wat er recht voor z’n neus staat, issie mooi een domme lul.

Oh nien ik moet huilen, je wil niet weten hoe dankbaar ik je ben voor deze reactie. Ik reageer straks op de rest, bedankt voor jullie enorm lieve reacties!!!

Vraag hem of het de willen aanpappen met andere meiden het is.
Of gewoon het woord relatie.

Mijn vriend wilde ook geen relatie, en wilde ook vrijheid… maar het was meer dat het hem afschrikte om in een relatie te stappen, en dat alles ineens zou veranderen.
en het voorstellen aan iedereen, en al die mikmak eromheen.

Als het bij hem het aanpappen is, zou ik zeggen oké dan is het klaar. niet voor hem maar voor jezelf.

Is het de relatie opzichzelf. leg hem uit dat er niet veel veranderd, alleen dat het voor jou fijner voelt om te weten of het om jou gaat. dat je door wil gaan zoals het gaat en niet anders. alleen echt puur die zekerheid.
Dat het ook niet Facebook official wordt, en het ook niet groots aangekondigd hoef te worden… als JIJ/jullie maar weten dat jullie elkaars enige zijn.

niet huilen snoes… komt vast goed!

awhh jij bent 1 van die lieve meiden die mij altijd zo goed helpen bij mijn stomme probleem!
Wat vervelend om te lezen dat je het hier zo moeilijk mee hebt, maar aan de andere kant wat fijn om te lezen dat je zo’n goede band hebt met Nienes, best bijzonder is dat hoor!
Wat betreft deze jongen, lastig zeg!! Maar ben het wel erg eens met nienes, aan de andere kant, als hij niet bereid is voor deze relatie te gaan, weet je dan niet diep in je hart het antwoord al?

al hoop ik echt dat jullie hier samen uitkomen, ook al ken ik je niet, ik gun het je zo! :hugs:

Moeilijke situatie. Het komt op mij over alsof jij door jouw verliefdheid alle signalen die hij geeft negeert. Hij heeft meerdere keren gezegd dat hij niet toe is of geen zin heeft in de verplichtingen van een relatie. Dit is okay als je op één lijn ligt, maar dat is bij jou duidelijk niet het geval. Dus het verstandigst lijkt mij om hiermee te kappen, want hoe dieper je hierin raakt hoe moeilijker je het jezelf gaat maken.

Okee wauw, wat een ontzettend uitgebreide, lieve reacties! Doet me super goed :slightly_smiling_face:.

Ik wil iedereen persoonlijk beantwoorden maar mijn mobiel werkt niet mee en ik ben eigenlijk vrij moe ook haha.
Ik weet dat er drie opties zijn. En ik weet dat ik voor optie ‘praten’ moet gaan. Maar ik ben zo bang dat hij dan zegt dat t niets meer is dan dit en dat we er dan mee moeten stoppen. Ookal weet mijn hoofd zo goed dat het niet heel veel langer meer door kan gaan en het gewoon verstandig zou zijn als ik zou stoppen met dit alles. Bij die gedachte hoef ik geen eten meer en zie ik het nut van uit bed komen niet meer… Een kleine impressie van hoe ik er over denk. Zoals nien zegt, ik ga voor die jongen door het vuur, dat heb ik altijd al gedaan en kan me niet voorstellen dat ik ooit zo sterk ben om dat niet meer te doen.

Op dit moment appt hij weer vervelend en snap ik er echt niks meer van. Er blijf even niks over van die geïnteresseerde, lieve jongen van de afgelopen twee dagen en dat maakt me zo verdrietig. Ik ben dit weekend in het buitenland en heb daar dus niet veel internet, wel even fijn, kan ik hem niet gaan claimen en geef ik hem de kans om mij te missen. Maar goed, nu ben ik dan weer bang dat hij helemaal niet meer de behoefte heeft om me te appen. Mijn hoofd is zo hard aan het tollen op dit moment, ik weer ook even niet meer hoe ik dit realistisch moet bekijken.

In ieder geval, enorm bedankt voor alle reacties, weet dat ik ze allemaal uitgebreid heb gelezen en de woorden nog herhalen in mijn hoofd. Ik heb er heel veel aan :slightly_smiling_face:

Echt een rotsituatie dit. Ik ben het grotendeels eens met MoonChlyde, hoe moeilijk het ook (voor jou) is. Je verdient echt iemand die je niet zo behandelt als deze jongen dat doet. Ik weet dat het supercliché klinkt, maar je bent jong en je hoort je tijd niet te verspillen aan jongens die de moeite niet waard zijn. Dit is een jongen die zo in z’n eigen wereldje zit dat hij zichzelf wijsmaakt dat het beter werkt zonder relatie, of iemand die jou als het er op neerkomt niet leuk genoeg vindt om je vriendje te worden. En dat verdien je helemaal niet.

Ik weet dat het verbreken van het contact waarschijnlijk heel moeilijk voor je zal zijn en kan me heel goed voorstellen hoe je dagen, of misschien weken, nergens trek of zin in zal hebben. Maar ik zie hier dat je tenminste al één vriendin hebt waar je op kan leunen, en na een tijdje wordt het echt beter (beloof ik je)

Ik zeg niet dat dit het beste is om te doen, maar ik ben wel van mening dat je hier waarschijnlijk alleen maar kapotter van gaat als dit niet stopt.

En heel veel succes en sterkte!

Ik heb in ongeveer dezelfde situatie gezeten als jij nu en man, wat heb ik me verschrikkelijk gevoeld, weken- en maandenlang. Ik deed alles voor hem en zag ook niet voor me dat ik hier ooit mee zou stoppen, en hij vond alles prima zolang het maar niet officieel werd. Ik durfde het gesprek niet aan te gaan met hem, omdat ik enorm bang was voor wat hij me zou vertellen, en om hem dus misschien te verliezen. Als ik het wel had gedaan had het me een hoop verdriet bespaard, want dan had ik eerder voor mezelf kunnen kiezen en niet nog een hoop tijd aan hem verspild.

Vanuit mijn point of view, zeg ik: praat met hem. Vertel hem jouw gevoel nu en dat je het idee hebt dat hij dit ook voelt, maar dat je er gewoon duidelijkheid over wilt. Super beangstigend en super moeilijk, maar doe het voor jezelf en voor je eigen geluk. Je wordt hier zo ongelukkig van en hoe langer het duurt, hoe dieper je er in terechtkomt en hoe moeilijker en pijnlijker het voor je wordt. Aan zijn reactie kun je wel opmaken hoe hij er in staat en of hij er serieus op in wil gaan, en als dat niet zo is, kies dan voor jezelf! Het zal je ontzettend verdrietig en nu ongelukkig maken, maar daar kom je wel weer uit, echt waar. Je verdient iemand die jou gelukkig maakt (en niet alleen tijdelijk, bijvoorbeeld als jij bij hem bent, en als je weg bent weer terugvalt in onduidelijk gedrag) en helemaal voor je gaat, en ook al wil deze jongen dat misschien best maar kan hij dat nu niet door de plaat voor z’n hoofd ; daar kun jij ook niet steeds maar op blijven wachten en hopen dat hij eens wakker wordt.

Echt een rot situatie dit. Ik hoop dat je genoeg moed en kracht vindt om voor jezelf de beste keuze te maken. Heel veel sterkte en succes in ieder geval!

Nogmaals bedankt voor alle uitgebreide reacties! Dat vind ik zo lief!
Ik ga het denk ik tegen hem zeggen. Ik ga nu niet meer appen, en ik heb zo het gevoel dat hij dat dit weekend ook niet gaat doen, als dat zo is bel ik hem volgende week. Ik lig de hele tijd een beetje te janken in bed, het was zo ongelooflijk fijn om hem weer te zien en het was super leuk en gezellig, maar nu voel ik me kutter dan hiervoor :’).

Over de vraag of ik gelukkig ben met dese situatie heb ik echt even nagedacht. Ik ben gelukkiger op dit moment, dan de twee jaar hiervoor waarin er niets tussen ons was en hij zelfs reaties en scharrels had. Nu geniet ik van elk moment waar ik die twee jaar alleen op had kunnen hopen, lig ik in zijn armen en besef ik me hoe ik dit allemaal nooit meer had verwacht. Hij is ook vaak super lief en ik ik ben nog nooit zo vaak met een glimlach in slaap gevallen of met vlinders in mijn buik wakker geworden als het afgelopen half jaar. Aan de andere kant heb ik ook nog nooit zoveel gehuild om een jongen als het afgelopen half jaar.
Lastige vraag… Het verschilt ook gewoon per dag, het ligt helemaal aan hoe hij doet. Oneerlijk, hoeveel macht hij over mij heeft.

ik hoop ZO ERG voor je dat hij nou eindelijk eens toegeeft dat hij de stap met jou wel durft te zetten. Ik snap dat hij zijn vrijheid niet kwijt wil (zelf ben ik ook zo, en ik denk veel mensen, klinkt stom, maar ergens in de verre verte), maar ik vind gewoon dat hij voor jou moet gaan. PUNT.

hou me op de hoogte en heel veel sterkte x

@ Nienes, wat een ontzettend lieve reactie ! Ze mag blij zijn met jou als vriendin !