Ik zit diep in de problemen.. ik weet niet wat ik moet doen

Pff ik voel me echt rot…

Ik ben sinds 6 maanden erg depressief… thuis ging niet lekker , school niet en mijn werk.
Nu ben ik gestopt met werken en zit ik in een andere klas… alleen gaat het nog niet beter…
Ik ging begin van dit jaar bijna niet naar school vanwege dus mijn oude klas… alleen nu ben telkens super depressief en moe (pfeiffer). Ik wil het niet aan mijn klasgenoten vertellen want ik wil niet zielig worden gevonden , ik moet dus nu voor de 2e keer bij leerplicht komen omdat ik afgelopen dagen niet ben geweest. Eerst ging in namelijk maar halve dagen vanwege de pfeiffer maar 3 weken terug is er een gesprek geweest met leerplicht , mijn ouders , afdelingsleider en mijn psycholoog en daarin was de afspraak dat ik hele dagen weer ging. Ik merk gewoon dat ik dit niet aankan omdat ik zo moe ben en dan heb ik soms ook nog eens van die dagen wanneer ik een terug val heb van mijn depressie… Ik ben hier echt klaar mee … wat moet ik doen ? en is er iemand wel eens voor de 2e x bij leerplicht geweest?

Pff moeilijk , :frowning_face:

Ik denk dat het tijd is om je erover heen te gaan zetten. Als je echt depressief bent, dan kun je medicijnen krijgen. Afspraken die gemaakt zijn moet je nakomen en bouw langzaam een ritme op door gewoon naar school te gaan. Je blijft anders in de neerwaartse spiraal en dat is ook geen optie. Als je er dus echt zo klaar mee bent dan doe je er vanaf morgenochtend alles aan om weer een normaal ritme op te bouwen en dingen te ondernemen.

Ben je echt depressief of heb je jezelf die diagnose gesteld? Zo komt het voor mij nogal over. Verder ben ik het eens met hierboven.

Ik denk wel dat als je moet vertellen dat je pfeiffer hebt. Ik heb het ook gehad en als het niet gaat dan gaat het niet.

Ik heb mijzelf juist niet die diagnose gesteld. Dat hebben de jutters gedaan.

De jutters? Anyway, je kan toch gewoon op school vertellen dat je pfeiffer hebt? Dat is gewoon ziekte en dan heb je niks te maken met leerplicht.

En wat hebben die jutters (geen idee wat dat zijn??) dan voor diagnose gesteld? En wat doet je psycholoog? Want iedereen zal wel 100 ideeën hebben, maar als jij ze niet aan kan en/of uitvoert, houdt het op.

Zo komt het op mij ook een beetje over ja.
Je geeft aan dat de diagnose is gesteld, goed, maar blijf daar niet aan hangen. Het komt op mij nu een beetje over als “ze zeggen dat ik depressief ben dus daar gedraag ik me naar” Misschien is het niet zo bedoeld maar zo kom je nu wel op mij over.
Als je pfeiffer hebt vertel dat dan gewoon, dan weten ze ervan en kunnen ze er rekening mee houden. Niks om je voor te schamen.
Maar betreffende je depressie, toon zelf wat initiatief. Ga niet zitten mokken en denken dat het toch niet gaat, maar probeer positief te blijven. Ga leuke dingen doen, laat je niet op je kop zitten. Bouw je dagen op, klets gezellig me vriendinnen, en laat die stempel “depressie” even lekker voor wat het is.

Ik wist ook niet wat het was maar google doet wonderen…

Ja ik heb ervaring met meerdere keren bij leerplicht komen waarbij ik een halt straf heb gekregen van 30 uur, 2 jaar jeugdreclassering en 2 jaar voorwaardelijke jeugddetentie van 21 dagen omdat ik te veel schoolverzuim had. Dus vertel je afdelingsleider wat er aan de hand is zodat ze hier rekening mee kunnen houden en er geen melding van maken bij leerplicht. Zo voorkom je ergere problemen.
Wat betreft de pfeiffer daar is maar 1 oplossing voor, genoeg uitrusten. En als je depressief bent zou ik daar medicatie voor gaan slikken (als je dit nog niet doet).

Ik geef je een tip hopelijk heb je er wat aan 1 ze vinden je heus niet zielig als je het vertelt :sob::muscle:

Ik denk dat je best gewoon eerlijk bent en rustig zegt dat je het niet trekt door oa. je depressie en pfeiffer. Misschien dat je sommige vakken via thuisschool kunt doen?

Verder denk ik dat het ook handig is als je nog een afspraak maakt met je huisarts/specialist over hoe de behandeling nu verder moet. Want als je je nog steeds zo ellendig voelt, moet er toch iets aangepast worden lijkt me!

(En aan iedereen die zegt dat ze haar er maar over heen moet zetten: Als het zo gemakkelijk was, was er niemand depressief. Lekker makkelijk om zulk advies te geven.)

Zo makkelijk is het ook zeker niet, klopt helemaal. Maar als je geen medicijnen wil/mag ligt het uiteindelijk bij jezelf om er iets aan te doen. En dat is zeker niet makkelijk nee, maar zij is de enige die er iets aan kan doen. Ik heb het zelf ook meegemaakt dus ik weet wel een enigszins waar ik het over heb. Het liefst zat ik elke dag thuis niks te doen, maar ik moest mezelf ook dwingen iets te gaan doen, anders kom je er niet uit.

Klopt inderdaad dat je zelf ook moet vechten, maar soms zijn medicijnen toch echt nodig. Ik weet niet of ze medicijnen neemt, misschien heb ik daar overheen gelezen, maar anders is het toch een idee om met een specialist af te spreken om daar achter te vragen? Of als ze al medicijnen neemt, over te stappen op een andere behandeling, want dan werken ze duidelijk niet!

Niemand zegt dat je zo even over depressiviteit heen komt. Maar het klinkt niet alsof ze er zelf veel moeite voor doet om eraan te werken. En als de depressie echt zo serieus is, dan moet je inderdaad gaan nadenken om medicijnen te nemen. Ik bedoelde mijn reactie ook echt niet lullig verder.

Ik weet niet of je medicijnen of naar psycholoog gaat voor je depressie. Maar ga dat in ieder geval doen. En leg het ook aan de leerplicht uit. Ik had vroeger elke maand 1 week lang hele heftige migraine aanvallen, en toen het uiteindelijk beter ging had ik elke dag hoofdpijn. Daardoor ook veel school gemist en ook iets van 2/3x bij de leerplicht geweest. Maar ik was er al vaak voor naar de dokger geweest, ziekenhuisbezoeken en verschillende medicijnen geprobeerd. Uiteindelijk hielp niet veel, maar met school overlegd dat ik zoveel mogelijk op school zou zijn of in ieder geval als we een toets hadden, dat ik daarvoor terug naar school ging of iets. Zo miste ik die in ieder geval niet. Oftewel maak afspraken met je school vertel het de leerplicht gewoon eerlijk, en als je bij een dokter of psycholoog loopt zeg dat ook zo kunnen hun zien dat je er iig wat aan doet.

Zelf heb ik ook pfeiffer (gehad?)
Bij sommige mensen is het heftiger dan bij andere
Ik ging wel hele dagen naar school alleen was vaker ziek dan andere klasgenoten

Ik zou sowieso aan je klasgenoten vertellen dat je pfeiffer hebt omdat ze dan beter begrijpen waarom je vaak afwezig bent (Heb ik ook gedaan!)
En ik zou het sowieso aan de leerplicht zeggen over je pfeiffer

Ik heb zelf 2 jaar lang pfeiffer gehad dat over is gegaan in chronische vermoeidheid en ik was ook depressief. De diagnose is toen der tijd niet gesteld, maar dat weet ik wel.
Ik heb nog steeds dagen dat ik me er verschrikkelijk door voel, omdat ik gemiddeld 12u per dag slaap.
Ik sliep toen gemiddeld 14-15 uur per dag.
Mijn probleem was de hoeveelheid slapen dan nieteens zozeer, maar meer dat ik de resterende 10 uur ook gewoon futloos en moe was en niet opgewekt of uitgeslapen.
Jouw primaire probleem is momenteel dat jij de keuze moet maken tussen of doorzetten en toch die dagen volhouden,
of afspreken dat je toch weer halve dagen les gaat volgen.
Focus je daar alsjeblieft als eerste op, dan is die stress tenminste van je schouders.

Verdere problemen zijn op de lange termijn. Jij wilt natuurlijk niet zo door gaan met je leven en daar moet dan ook verandering in komen.
Het lijkt mij een slimme optie om een keer met je psycholoog ervoor te gaan zitten en alles er uit te gooien. Zij/hij zal ook wel begrijpen dat dit niet langer door kan gaan. Verder zou ik vragen wat hij/zij vindt van antidepressiva.

Ook raad ik het je aan om het zeker met je klasgenootjes erover te hebben. Momenteel hebben zij alleen maar vraagtekens rondom jou en (over het algemeen) zullen geneigd zijn om de meest rare oorzaken te fantaseren. Wees gewoon eerlijk, dan kunnen ze begrip voor je tonen.
En daarbij, een beetje medeleven is zo erg toch niet?
Je voelt je ontzettend rot en als daar een beetje rekening mee wordt gehouden, werkt dat ook in jouw voordeel!

Ik wens je ontzettend veel succes hiermee en je mag mij altijd een berichtje sturen als je persoonlijke vragen hebt oid :slightly_smiling_face:

Ik heb CVS. Ik ga vanaf okteber niet naar school vanwege al mijn klachten. In het begin ging ik maar af en toe naar school, toen heb ik mijn klasgenogen het ook verteld. Het is fijn als ze weten wat er aan de hand is echtwaar.

Ga alsnog in gesprek met psycholoog enzo. Ik kan school ook nog niet aan maar ben niet leerplichtig dat scheelt.

Ga eerst in gesprek met je psycholoog alleen. Dan kan je daar je verhaal doen en kunnen ze kijken wat ze voor je kunnen doen