Ik zie het éven niet meer zitten..

Ik moet even mijn ei kwijt. Ik zit namelijk op het moment behoorlijk in een dip. Ik heb het gevoel dat hoe hard ik ook werk aan alles en iedereen, hoe goed ik ook m´n best doe, ik krijg er gewoon niks voor terug. Het lijkt alsof sommige mensen het geluk gewoon aan komt waaien en mij het niet gegund is. Moet nu echt even mijn ei kwijt en het kan een best lang verhaal worden, chapeau als je het helemaal gaat lezen.

Ik zal me even voorstellen… Ik ben een dood normaal meisje van 19… Tenminste, meestal voel ik me zo maar soms ook niet.
Iedereen heeft een verhaal, een verleden. Ik ook, ik zal die niet helemaal met jullie delen maar de belangrijkste dingen zal ik wel vertellen. Als kleuter en peuter was ik een heel gelukkig, blij, vrolijk kindje. In groep 5 van de basisschool veranderde dat. Ik had namelijk een juffrouw, die de hele klas altijd tegen mij opstookte. Daardoor werd ik altijd door iedereen buitengesloten en de juffrouw vond altijd dat het mijn schuld was. Ik werd vanaf die tijd ook veel gepest. Ik kwam altijd huilend thuis van school en pas na een lange tijd heb ik aan mijn moeder verteld dat ik zo gepest werd. Mijn moeder wilde meteen dat er wat mee gedaan ging worden, maar omdat de juffrouw vertelde dat ik gewoon ´anders´ was, kwam er een psycholoog in de klas om mij te observeren.

In die tijd was ik al zó onzeker geworden, dat de psycholoog dacht dat ik autistisch was. Ook omdat er op school veel gebeurde, maar ik thuis weinig vertelde kropte ik veel op. Daardoor had ik vaak last van woede aanvallen, omdat mijn ouders me ook gewoon niet begrepen.

De rest van de basisschool ben ik helaas gepest gebleven. Daarna ging ik naar de middelbare school. Gelukkig ging dat stukken beter en ik hoorde er helemaal bij. In 2010 behaalde ik mijn VMBO diploma.
Hier was ik niet trots op. Ik wist namelijk dat ik veel beter kon, maar omdat ik toen nog zo´n onzeker meisje was dachten ze dat ik zou verzuipen tussen havo leerlingen etc. Hier zou ik meer begeleiding krijgen. Ook deed ik niet veel voor school. Ik had vriendinnen die best wel populair waren, en die deden ook niks waardoor ik ook niks deed. Ook intereseerden me ouders totaal niet als ik mn huiswerk niet af had of niet had geleerd, of als ik bijvoorbeeld om 1uur s´nachts naar bed zou gaan. Ze vroegen nooit hoe het ging op school, oid.

In 2010 ben ik gaan werken bij de Albert Heijn. Ondertussen deed ik een MBO 3 opleiding waar ik totaal niet naar mn zin had en in 2011 ging ik Detailhandel 3 doen. Tijdens de periode dat ik bij de Albert Heijn werkte heb ik een ontzettend leuke jongen leren kennen. Het was voor mij geen liefde op het eerste gezicht, pas toen ik een half jaar werkte leerde ik hem kennen en kregen we verkering.

Doordat ik nu samen met mijn vriend werkte, werkte ik ook niet meer zo serieus. Ook was ik een meisje van 16 dat zich er ook niet echt iets kon interesseren. Toen ik er een jaar werkte is m´n contract hierdoor gestopt.

Omdat ik detailhandel ging doen, ging ik BBL doen en werken bij de Hema. 1 dag in de week naar school en de rest werken. Ik vond het prima, ik verdiende goed etc. Na een jaar is mijn contract helaas weer afgelopen, omdat ze vonden dat ik was terughoudener was en als BBLer willen ze wel een wat gemotiveerde medewerker. Hier baalde ik heel erg van.

Ik heb toen maanden gezocht naar een nieuwe baan en tientallen sollicitaties gehad, maar hoe goed ik ook m´n best deed ik werd gewoon nergens aangenomen. Omdat ik na 4 maanden in hoge geldnood zat, ben ik bij de mcdonalds gaan werken. Ik wist dat ik hier absoluut niet zou blijven maar ik moest gewoon geld op mn rekenen gestort zien krijgen. Omdat ik ook zo vreselijk oneerlijk ben behandeld daar, heb ik wel eens een grove bek gegeven aan de manager waardoor ik in mijn proeftijd ontslagen werd. Dit vond ik niet erg en zag het ook aankomen, had er zelf naar gemaakt.

2 maanden nadat ik bij de mc donalds weg ging, slaagde ik ook voor mijn mbo 3 diploma detailhandel. Hier was ik ook niet heel trots op omdat ik op een hele slechte school zat en voor mijn gevoel niks geleerd en gedaan had. Voor mijn gevoel kreeg ik mn diploma zomaar. In februari wilde ik aan een andere opleiding beginnen in een andere school maar daar waren niet genoeg aanmeldingen voor dus begon ik aan een gezamenlijke instroomklas niveau 4.
Ik heb hier ontzettend hard m´n best gedaan en laten zien dat ik niveau 4 aan kan. Ik haalde hoge cijfers en deed goed mee, ik was altijd aanwezig. Als ik dit half jaar goed zou doorkomen, zou ik het jaar erop in de 2e jaar van een economische opleiding (wat ik dus wil doen) kunnen beginnen. Hier deed ik het voor. Ik had ambities om naar het HBO te gaan. Ik ben al 19, en HBO duurt 4 jaar. Het scheelt daarom erg als ik MBO snel kan afronden.

Alleeen, ondertussen had ik nog steeds geen bijbaantje. In maart mocht ik solliciteren bij een lunchzaak. Begin april ben ik hier ook begonnen. Ik was erg trots op m’n baantje. Ik vond het super leuk werk, leuke collega’s en het werk zelf was ook heel leuk. Ik ging er altijd met heel veel plezier naar toe. Maar omdat ik zo onzeker was, was ik alleen super bang dat ik het niet goed deed en dat ik weer ontslagen zou worden en dat wilde ik écht niet. Ik had het hier vaak over met mijn collega’s, en die vonden juist dat ik het heel goed deed en niet ontslagen zou worden, want daar is geen reden voor. Wat zij niet wisten is dat juist en alleen als de manager in de buurt is, er van alles fout gaat. Je kent het wel, als je verliefd bent en ‘hij’ is in de buurt, doe je domme dingen. Dat gebeurde bij mij dus ook.

Sinds 22 april loop ik ook stage die tot 20 juni gaat duren. Ik had het in die tijd zo druk…
Door de weeks 32 uur stage lopen en op vrijdag, zaterdag en zondag de hele dag werken.

Vandaag, 10 juni had ik mijn intake voor mijn vervolgopleiding, waarvan ik hoopte dat ik in het tweede leerjaar mocht instromen vanwege mijn prestaties. Ze hebben besloten dat dat niet mocht doorgaan, omdat ik te veel zou missen. Niemand zou in het tweede jaar in mogen stromen.
Dat betekend dus dat ik dit hele half jaar voor niks zo hard gewerkt hebt, en nu nog tot 20 juni elke dag van 9 tot 5 stage loop. Allemaal voor niks.

En het allerergste… 5 minuten voor het intakegesprek werd ik gebeld door mijn werk, dat mijn proeftijd er op zit en het nu ook einde arbeid voor mij is… ik snap er niks van, het ging zo goed voor mijn gevoel. Volgens hen vonden ze mij niet geschikt voor de horeca. Ik had het er zo naar mijn zin!
En het erge vind ik nog dat een ander meisje die gelijk me tmij begon wss mag blijven. Terwijl zij altijd treuzelt en sloom is, erg tegen de manager in gaat en totaal nooit zin heeft om te werken. Ze zei dat ze het niet erg zou vinden als ze ontslagen zou worden. En ik ging altijd met plezier naar mn werk…

Wat ik probeer te zeggen is, ik doe altijd zo mn best en werk hard maar ik krijg nergens iets voor terug, het is me gewoon niet gegund. Het enige waar ik echt trots op was, is mijn bijna 2,5 jarige relatie met m’n vriend. Maar, ik ben helaas verliefd op een andere jongen geworden en ik voel me nu zó schuldig tegen over mn vriend. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Hij weet dit nog niet.

Bij sommige mensen lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend te gaan. Zoals mijn vriend, hij heeft geweldige ouders die interesse in hem tonen, hem respecteren, leuke dingen met het gezin doen zoals uit eten en dagjes uit, regels hebben thuis… Mijn vriend heeft al 5 jaar hetzelfde baantje, zit op een HBO studie, is geweldig goed in dansen hij zit op het hoogste niveau van de dansschool, etc, etc…

En ik? Ik kan niks, heb het afgelopen half jaar voor niks uit me naad gewerkt, hoe hard ik ook werk ik word overal ontslagen, mijn ouders interesseren zich nergens in, niet in mij, niet in regels, niet in een net huis,etc. Ik leef echt totaal mijn eigen leven en mn ouders weten totaal niet waar ik mee bezig ben, dat boeit ze ook helemaal niet. Ze vragen nooit hoe het op school ging oid. We gaan ook nooit dagjes uit of uit eten. Ook mijn oom woont helaas sinds 1.5 bij mij waar ik totaal ongelukkig mee ben. Vooral in het begin zat hij aan mn billen en probeerde aan mn borsten te zitten en mn ouders zeiden er niks van… ook gluurde hij op me kamer als ik er zat.

Mijn vriend vertelde vanmiddag dat hij supertrots is op mij. Hij ziet ook in dat mij niks gegund is, maar hij ziet gelukkig ook in dat ik overal mn best voor doe. Mijn vriend zelf is best lui en doet bijna nergens wat voor, hij krijg alles voorgeschoteld. Hij vertelde dat hij het ontzettend knap vind dat ik zo hard werk en nooit klaag, over dat ik de hele week stage loop en het hele weekend werk. Hij zou dat niet aankunnen, dat is ook zo.

Zo, nu heb ik even geklaagd. Mensen die zich herkennen?

Met werk/school had ik nooit zoveel bad luck gehad.
Maar wel altijd in de liefde :pensive: Kheb nog nooit de goeie ontmoet.

Ik snap je wel, komt heus wel goed hoor! :sob::muscle:
Niet voor iedereen is het leven even makkelijk, moeilijke periode’s horen erbij.
Sterkte!

Wauw, applausje voor het lezen… ik zie nu pas hoe lang het verhaal is haha!
Weetje, ik hou echt heel veel van me vriend… We zijn al bijna 2.5 jaar samen en ik geef echt heel veel om hem! Maar het is niet altijd even fijn om op zo’n jonge leeftijd zo’n lange serieuze relatie te hebben… Ik mis nog best wel de vrijheid van het vrijgezel zijn… Ik ben nu dus ook verliefd op een andere jongen, hij vind mij ook leuk… Hiermee heb ik op dit moment nog het meeste moeite, omdat ik gewoon écht niet kan kiezen… die jongen heeft zooo veel goede eigenschappen die ik wel mis bij mn vriend… maar ik ken hem nog niet goed genoeg om voor hem te gaan. Ik weet natuurlijk nooit hoe het is om samen met hem te zijn… Bedankt! <3

Ik kan me goed voorstellen dat je moedeloos ervan wordt als je het idee hebt dat je alles voor niks doet en je inzet niet beloond wordt. Toch is dat niet zo, uit je verhaal blijkt dat je wel doorzettingsvermogen hebt en je best blijft doen. Misschien zit je onzekerheid je in de weg? Ik weet het niet hoor, maar misschien is hard werken alleen niet genoeg en zoeken ze bij de winkels waar je hebt gewerkt ook mensen met een vlotte babbel, open houding (ik snap dat het nu lijkt alsof ik suggereer dat jij dat niet hebt, dat weet ik niet - maar je zegt dat je onzekerheid bent dus misschien). Je kunt jezelf en jouw situatie wel vergelijken met die van je collega’s en vriend, maar daar ga je je alleen maar ellendiger door voelen. Misschien kan je proberen meer zelfvertrouwen in je kunnen te krijgen zodat je dat ook uitstraalt? Ik hoop in ieder geval dat je snel weer een leuke baan vindt en je alsnog op het HBO terecht kan (:(leeftijd maakt daarbij niet uit, dus 1 extra jaartje is misschien wel vervelend maar als dat bijdraagt tot je doel is het wel waard denk ik)

ik heb een heel ander leven maar ik ben ook iemand die nooit ergens geluk bij heeft of dat iets makkelijk afgaat.

Ik denk dat je een tijd aan jezelf moet gaan werken. Je bent onzeker, betrekt alles op jezelf (als je ontslagen wordt hoeft echt niet meteen aan jou te liggen) je vindt vmbo en mbo niet goed genoeg.
Je moet gaan leren om trots op jezelf te zijn, zelfvertrouwen te krijgen en je niet stuk laten maken door anderen. Hou van jezelf, denk positief over jezelf want dat ga je echt nodig hebben voor je toekomst.
Probeer ook de positieve dingen van het verleden te zien, jij hebt bijv. al een hoop werkervaring en zo kun je vast nog wel meer dingen bedenken!

en maak je niet druk dat je ‘al’ 19 bent. Vwo-ers zijn ook 18 als ze hun examen doen. En superveel mensen switchen van studie of beginnen later. Je hoort juist nog tot de jongere studeerders.

Ik heb je verhaal gelezen hoor :slight_smile: Jij doet de moeite om te schrijven, dan zal ik de moeite doen om het te lezen :wink:

Maar ik vind het echt vervelend voor je om te lezen dat het je zo tegenzit. Vooral wat betreft je laatste baantje vind ik het echt naar voor je, omdat je het zo naar je zin had.

Het is makkelijk gezegd, maar probeer ook de goede dingen in te zien. Dat je nu zo goed bezig bent, dat je tóch wel dat hogere schoolniveau aan kunt! Wel echt vervelend is je thuissituatie, maar misschien kun je kijken hoe je mogelijkheden zijn om bv een kamertje te huren?

Die weg heb ik ook afgelegd en nu bijna klaar met HBO! Terwijl ze vroeger ook zeiden dat dat waarschijnlijk niet zou lukken door mijn concentratiestoornis. Ik ben nu ook bijna 25. Maar ik ben blij dat ik tussendoor MBO heb gedaan.

:sob::muscle:

Ik heb dat ook wel gehad, het gevoel dat gewoon niks wil lukken. Het afgelopen jaar is vanalles fout gegaan bij mij, alleen school lukt.
Een paar weken geleden zag alles er echt goed uit, ik had eigenlijk niks waar ik me zorgen om hoefde te maken, dus ik nam me voor om een frisse start te maken en af te sluiten wat er allemaal was gebeurt. Dit ging heel even goed, maar toen kreeg ik vorige week te horen dat mijn huisarts vermoedt dat ik reuma heb :frowning_face:

Telkens als ik dat soort nieuws heb, heb ik dat gevoel van fuck it waarom doe ik toch zo mijn best om alles goed te doen? Alles gaat toch fout. En dan belandt ik in zo’n fase waarin ik alleen maar domme dingen doe en alles nog veel erger maak. Ik kan dan ook zo jaloers worden op mensen waarbij alles gewoon z’n gangetje gaat…

Maar vanaf nu ga ik proberen om positief te blijven! Want voor vorige week voelde ik me wel heel goed, dus ik wil dat gevoel graag vasthouden

Wow wat een lang verhaal. Ik vind het ook dapper van je dat je telkens je best blijft doen, na al die teleurstellingen. Dat is echt wilskracht!

Wat je oom betreft…als het uit de hand loopt zou ik zeker naar de politie gaan, of het iemand vertellen die je wel kan helpen. Want je ouders geven er niets om als ik het zo lees.

En wat klote dat je gevoelens voor een ander hebt. Maar ik zou even afwachten wat die gevoelens doen. Of ze afzwakken of dat ze zich verder ontwikkelen. Ik zou in ieder geval niet zomaar een relatie van 2,5 jaar opgeven.
En hoe voelde het trouwens toen je een complimentje van je vriend kreeg?

Veel sterkte :sob::muscle: