Ik word gek van mijn vader&zusje

Op dit moment staat mijn kamer vol met mijn tranen. Ik ben het zat. Mijn zusje krijgt voor haar verjaardag een rat, ja een rat. Ze is er gek op, altijd praat ze erover. Nu ben ik pislink omdat ik die beesten niet mag. Als ik om een huisdier vraag krijg ik niets. En ik moet nog sowieso 7/10 jaar thuis wonen, momenteel ben ik 15. Van mijn vader mag ik overigens niets zeggen want dan wordt hij woedend.

Mijn vader vroeg ik laatst om mijn boeken te kaften, de boeken zijn te flexibel dus vind ik het lastig, ik heb zelf ook geprobeerd. Mijn vader stelde het telkens uit, na drie dagen ná de dag dat het eigenlijk belooft was ging hij ze kaften. Een laptop was al die tijd veel belangrijker. En nu mijn zusje een rat krijgt en ik er boos over wordt is het altijd mijn schuld. Omdat ik de ‘volwassenere’ was ons tweeen ben terwijl we zelf allebei nog kinderen zijn. Altijd, altijd gaat het over mijn zusje. Ik moet ook altijd sorry zeggen terwijl ik 9 van de 10 keer geen spijt heb. Mijn vader flipt dan altijd. Naar mij wordt dus praktisch amper geluisterd. Het is ook altijd ‘Alles draait om jou’ maar als ik eventjes iets vraag wordt het uitgesteld. Als ik om een bril vraag wordt het na 3/4 weken pas echt gehoord.

Mijn moeder staat altijd achter mijn vader.

-Bedankt als je dit hebt gelezen, ik kan dit aan eigenlijk niemand anders kwijt.

Volgens mij ben jij gewoon jaloers op je zusje, want ik zie het probleem niet echt?

Sterkte, probeer er anders met je ouders over te praten op een rustig moment?

Nee, totaal niet. Mijn zusje is autistisch dus over het algemeen gaat al de aandacht van mijn ouders naar haar. En de enige keer dat er écht naar mij geluisterd wordt is als er een professional bij komt kijken…

Nou ja, als ze autistisch is is het toch niet zo raar dat ze een rat krijgt? Communiceren met mensen gaat dan altijd wat moeilijk, dus dan is het toch fijn dat ze een beest krijgt dat ze aandacht kan geven? Ik vind dat je je een beetje aanstelt.

Je snapt volgens mij niet echt de situatie van je zusje. Ik denk dat je je even wat meer in moet verdiepen. Daardoor zal zij inderdaad sommige dingen mogen die jij niet mag. Dat lijkt misschien oneerlijk voor jou, maar daar zijn dan vast echt redenen voor en als je het eens lief vraagt aan je ouders willen ze het ook vast aan je uitleggen

Dit ja.
En ik vind het niet raar dat je vader het uitstelt om jouw boeken te kaften.
Waarom vraag je niet of hij het jou wil leren?
Dan ziet hij ook dat jij moeite doet en het bespaart hem ook weer werk.

Ik vind dat je hier niet moet gaan lopen zeiken, maar je ouders moet helpen met het zorgen voor je zusje. Ik heb gezien hoe vermoeiend het is om een autistisch kind op te voeden, je ouders zullen erg blij zijn me de hulp. Hebben zij ook wat meer tijd om jou te helpen (btw voortaan gewoon zelf je boeken kaften, je bent geen kind meer)

Aahw ik vind niet echt dat ze deze uitbranders echt verdient hoor. Ze is nog heel jong, weet nog niet helemaal precies hoe het is om veel zelf te moeten doen en hoe het is om een autistisch kindje op te voeden.

Meisje, maak je eens minder druk om je ouders en je zusje en focus je eens op andere dingen. Zoals je school bijvoorbeeld. En het feit dat je nog niet echt “zorgen” hebt. GENIET. Dat je dat boek nou eenmaal niet goed kan kaften, So what! Je kan het gewoon nog opnieuw doen. En als je t nou echt netjes wil, je zit graag op het internet, zoek het op! Er zijn vast genoeg youtube filmpjes op te vinden. En dat je zusje wel een huisdier mag en jij niet zal vast ook wel een reden hebben. Dus om daar nu je zusje de schuld van te geven vind ik ook weer zo drastisch. Jij bent een persoon, en je zusje is weer heel anders. Dus het spreekt voorzich dat jij anders behandeld wordt dan je zusje…

Troubels van de oudste zijn…en in jou geval is het waarschijnlijk erger doordat je een autistisch zusje hebt. Dat " goede " voorbeeld geven kan pas als je zelf volwassen bent, vind ik. Ik hoor heel vaak, met zulke situaties, zoals een autistisch zusje, dat idd al de aandacht daarnaar toe gaat, wat natuurlijk hartstikke frustrerend is voor de rest. Ik weet niet echt hoe ik je hier mee kan helpen, familiezaken zijn meestal erg ingewikkeld. Maar wat je wel kan doen is afleiding zoeken, en er gewoon even niet meer aan denken. Dat is natuurlijk voor de korte termijn:p Als je er met je ouders echt niet uitkomt, en het niet lukt om er mee om te gaan, zou ik op zoek gaan naar een psycholoog of zoiets. Dat heb ik ook gedaan met een soortgelijk probleem…succes!

Ik weet uit ervaring dat het erg vervelend kan zijn om op te groeien met een broertje/zusje met een beperking. Vooral in de puberteit kan dat erg lastig zijn.
Ik raad je aan hier eens te kijken: http://www.bijzonderebroerofzus.nl/site/brusjes/Home/

Er is ook een forum, niet heel actief maar misschien vind je er nog tips.

Op zich zijn de problemen die je beschrijft marginaal, en het komt een beetje puberaal over. Toch begrijp ik wel dat het pijn doet als je ouders altijd de voorkeur lijken te geven aan je zusje. Natuurlijk heeft je zusje ook wat meer ondersteuning nodig, maar dat mag niet betekenen dat jij je altijd ongelukkig hoeft te voelen.

Ik denk dat het helpt om niet steeds ruzie te maken om kleine zaken (zoals de rat of je boeken), maar om eens samen met je ouders te gaan zitten en te beschrijven wat je voelt. Het mag namelijk niet zo zijn dat jij je niet welkom voelt thuis of het vijfde wiel aan de wagen, of dat jij ‘vergeten’ wordt. Ik raad je wel aan om dan een RUSTIG gesprek te voeren. Niet meteen gaan beschuldigen en schreeuwen enzo… Probeer intussen wat milder te zijn tegen je zusje: het is niet haar schuld dat je ouders meer met haar bezig zijn, je kan haar er immers niet de schuld van geven dat ze autisme heeft, toch?

Ik hoop dat je zusje niet maar 1 rat krijgt maar minimaal 2, anders is het behoorlijk dierenmishandeling, die dieren moeten samen leven.

Probeer er een keertje op een juist moment met je ouders over te praten. Het liefst wanneer je zusje niet thuis is om zo te voorkomen dat de aandacht weer naar haar gaat. Praat er rustig over met ze en probeer ze niet te beledigen met zinnen zoals “jullie geven mij nooit aandacht.” & “Zij krijgt altijd alles en ik moet alles zelf doen.” Dit werkt niet. Hierdoor zullen je ouders gelijk in de verdediging schieten. Probeer te vertellen wat je voelt zoals: "Soms heb ik het gevoel dat jullie mij een beetje vergeten als jullie met ( naam zusje ) bezig zijn. Ik voel me soms wat eenzaam en onbegrepen. " Nu zeg ik maar iets randoms hoor, ik weet niet of jij je ook zo voelt. Maar dit zou kunnen werken? Dan weten je ouders in ieder geval dat je niet zo lekker in je vel zit.

Anderen vinden dat je overdreven overkomt. En ik snap wel waarom. Maar er bestaat niemand op de wereld die niet een beetje arrogant is, soms wil je zelf in de spotlight staan. En heb je maar liever dat je zusjes niet bestaat. Ik vind daar op zich niets verkeerd mee, het is zeker naar als je ouders niet naar je luisteren. Dat geeft een hoop irritatie en jij wil ook zichbaar zijn. Probeer hen maar te vergeten voor nu. In verdrietige tijden moet je iets leuks doen om het te vergeten. Geloof me het werkt. Blijf gewoon aan jezelf werken, anderen stellen je meestal teleur. Het leven is niet eerlijk de situatie het is wat het is. Geef jezelf ook niet al de schuld. Mischien vind je ooit iets net zo leuk als een huisdier. Cheer up :slightly_smiling_face:

Ik snap erg goed dat je hier problemen mee hebt. Een vriendin van me heeft ook een autistisch zusje en zij heeft ook altijd wel iemand nodig om iets kwijt te willen. Het klinkt een beetje cliché maar ik weet echt dat het zou helpen als je ff met je ouders ergens gaat zitten en verteld dat je soms ook aandacht nodig hebt. Jij bent net zo belangrijk als jou zusje terwijl zij iets meer aandacht nodig heeft. Geen zeker punten aan dat je het wel begrijpt maar dat je zou willen dat… En dan weet ik zeker dat ze dit evtentueel na een paar dagen zouden begrijpen!
Ook helpt het om een goeie vriend/vriendin/contactpersoon zou hebben waar je je frustraties even kwijt kan, zodat je niet allemaal opgekropte gevoelens eruitgooit terwijl het niets met het onderwerp te maken heeft tijdens een ruzie.
Succes ermee
Xx

ik wil even wat anders zeggen, je zusje krijgt een rat? ik hoop minimaal 2? als ze zo van ratten houdt zou ze moeten weten dat ze er geen 1 kan hebben… maakt me altijd een beetje pissig dit :’)

Over die rat ik hoop dat je zusje er 2 krijgt. Alleen houden is gwn zielig. Een vriendin van mij heeft ook een autistisch zusje en dat zusje kreeg een rat. Zij vroeg haar ouders dus al jaren om een huisdier, maar kreeg er geen. Ze vond dat haar ouders alleen maar naar haar zusje keken en niet naar haar. Daarna heeft ze rustig met haar ouders besproken hoe ze zich voelde en dat ze het niet eerlijk vond dat haar zusje een rat kreeg en zij niet. Uiteindelijk kreeg ze zelf ook een rat en probeerden haar ouders wat meer tijd aan haar te besteden. Lukte niet altijd maar ze probeerden het tenminste. Misschien een idee?

Oud topic, slotje