Ik word er gek van.

Ik heb sinds 2 maanden medicijnen, omdat ik al sinds ik me kan herrineren last heb van stemmingswisselingen.
Er is heel veel gebeurd vanaf me 2e tot me 13e.
Sinds me 10e ongeveer lag ik elke avond huilend in bed, ik was niet gelukkig met mezelf en het kon me allemaal niks meer schelen.
Ik dacht vaak na over zelfmoord, ik zag het al helemaal voor me, maar met in me achterhoofd het niet te doen, ik was zelfs echt heel erg bang voor de dood.
Niemand wist dit simpelweg omdat ik niemand had om mee te praten.
Een half jaar geleden ben ik naar me moeder gegaan en hebt dit aan haar verteld.
Ik heb verteld wat hoe ik me voelde en ik heb haar ook verteld dat ik best wel boos ben op haar.
Ze heeft toen gelijk de dokter gebeld en ik had toen een aantal gesprekken met de dokter, die verwees me vervolgens door naar de riagg en zo kwam ik terecht bij een psyciater.
Ik kreeg van hem een recept voor ritalin.
De hele dag ging dat goed, ik was vrolijk, ik kon me concentreren maar rond een uur of 5 stortte ik helemaal in ik ging zelfs al huilen als er iets fout stond op me kast.
Daarom schreef de psyciater naast de ritalin ook cipramil (anti-depressiva ) voor.
Nu gaat het wel goed met me, maar dit weekend ben ik vergeten om cipramil te nemen.
Ik huil de hele dag al en ik wordt er gek van.
Ik heb nu echt het gevoel of mijn leven bestaat uit medicijnen, en dat ik alleen door die medicijnen normaal kan functioneren.

Sorry voor het lange verhaal, maar ik moest het echt even kwijt.
Heeft iemand anders hier ook last van, en hoe ga jij ermee om?

aaah wat erg! heel veel sterkte, alleen ik kan je niet helpen, want ik heb totaal geen verstand van dit soort dingen! maar in elk geval: je komt er wel weer bovenop!

veel sterkte!
ik heb er zelf geen ervaringen mee maar het klinkt heel heftig!
veel sterkte en onhoud: het komt goed