Ik wil niet meer.

Ik zie het niet meer zitten. Gewoon, alles. Ouders, school, vrienden. Ik heb er gewoon geen zin meer in om de hele tijd te doen alsof ik vrolijk ben. Iedere keer zeggen dat het goed met me gaat, terwijl het helemaal niet goed met me gaat. Ik wordt helemaal gek van mijn ouders i.v.m het eten. Ik eet bijna niets, en ik vind ook niets lekker. We hebben daarom elke avond ruzie aan tafel, en dan voel ik me weer schuldig omdat mijn ouders ruzie hebben. Mijn moeder vind dat mijn vader niet zo streng moet doen, en mijn vader vind dat ik alles moet opeten tot de laatste kruimel. Als het avond wordt, zie ik er héél erg tegen op om de volgende dag naar school te gaan, want daar heb ik het ook niet naar mijn zin. Daar is een meisje die alle meiden bij mij vandaan haalt, dat ik er alleen voor sta. Ik heb inmiddels al een paar vriendinnen, maar daar gaat ze nu ook bijstaan. Al laat ik dat nu niet gebeuren, toch kan ik er niet meeleven en hoop iedere keer dat het stopt. Alleen dat doet het niet. Ik zeg er niks over tegen mijn vriendinnen, want die vinden dat meisje namelijk érg aardig. Heb btw ook nog een verhaal gehoord dat ze een vriendin wilde over halen om iets te stelen, maar weet niet of dat waar is. Op dit moment leef ik echt naar de weekenden toe, dat zijn de enige twee dagen waar ik me rustig voel. Nouja eigenlijk maar 1 dag, want zondag zit ik in de stress dat ik maandag weer naar school moet. Ik heb er helemaal geen zin meer in. In het leven. Ik wil er misschien helemaal niet meer zijn. Ik zie het nut er niet van in om te blijven. Ik zie de meeste girlsceners hier al zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen enzo, maar ik probeer me ook niet aan te stellen. Ik voel me gewoon kut. Ik wil niet meer. Dankje voor het lezen, wat moet ik er tegen doen? Dat ik meer leuke dingen doe en zie?

&& ik heb het gevoel dat het enige wat ik goed doe in mijn vaders ogen is school. @leren.

ga eens met een vertrouwens persoon praten, of met je mentor?

Misschien is het goed als je leuke dingen met vriendinnen gaat doen! En als dat ook niet werkt, kan een psycholoog je misschien helpen? Het klinkt misschien als een grote stap, maar het kan je wel helpen!

misschien moet je eerst eens over je problemen met een leraar gaan praten, waar je goed mee kan opschieten en/ of het tegen je ouders zeggen wat er precies aan de hand is. En als het echt niet meer leuk is op school &dat je hele leven “verpest” naar een andere school gaan?

misschien moet je toch eens proberen steeds meer mee te eten, dan wen je er vast wel aan. gewoon in kleine stapjes, steeds iets meer.
en misschien moet je proberen dat meisje ook aardig te vinden. af en toe wat aardigs tegen haar zeggen of een complimentje, en wie weet worden jullie gewoon samen vriendinnen! het helpt niet om gemeen tegen haar te doen, dan gaat ze alleen maar door. (denk ik)
maar een eind aan je leven maken is echt geen optie, denk aan iedereen die om je geeft, ze zullen je vreselijk missen. en jij zal iedereen zeker ook wel missen. en denk aan de leuke dingen die je nog allemaal later gaat doen…
ik leef echt met je mee!
heel veel liefs <3

Het lijkt me verstandig dat je met een psycholoog/psychiater gaat praten… Die kunnen je echt wel helpen hier mee.

Meis sowieso “weglopen” is geen optie, ik wilde het een half jaar geleden ook, zag het helemaal niet meer zitten aangerand door beste vriend, hem kwijt geraakt, me vriend die er niet meer tegen kon en me aan me lot over liet, vrienden die me hebben laten vallen. Ik heb soms ook ruzie met me ouders over het eten, ik lust ook heel weinig, het beste is nu echt dat je met iemand praat, elke dag om even gedachten vrij te laten, dat werkt echt :wink: maar weglopen is net als opgeven, eenmaal opgegeven kan je niet meer terug, ik voel me nu weer goed, ondanks alles, het is een deel geworden van wie ik nu ben, van waar ik in het leven sta en het heeft me zoveel sterker gemaakt!

Zet alsjeblieft door! Als je wil, mag je ook me msn hebben zodat je je hart kan luchten enzo!

Als je meer leuke dingen wil zien in je leven moet je positief denken, want dan trek je dat aan. Als je negatief denkt, zie je negatieve dingen. En dat klinkt heel cliché, dat weet ik, en nou denk je waarschijnlijk dat je daar niks mee kan. Maar bij mij heeft dat geholpen. Sinds ik positiever denk vind ik school leuk en bereik ik meer. Maar goed, alles met kleine stapjes. Ik zou eerst met je ouders praten over hoe je je voelt. Dus over het eten, die ruzies en over school. Praat er ook over met je vriendinnen en eventueel met een leraar of vertrouwens persoon. Zij kunnen jou dan ook helpen en zo kan je uiteindelijk ook gewoon genieten van je leven :slightly_smiling_face:

Ik snap je helemaal, ik had mischien andere dingens maar zag het tot voor kort ook niet meer zitten. Dan komt er ook bij kijken dat ik ADD heb(volgens dokter’’) dus dan maak ik alles nog erger dan het is, en verlies ik mijzelf in zélf medelijden. Maar ik heb alles gewoon in 1 keer verteld aan mijn ouders, weet niet waarom het kwam er gewoon uit. Ze waren allebei zóo verdrietig. Maar ze hebben me echt de beste adviezen gegeven voor mijn problemen.
+
Als die meiden écht je vriendinnen zijn, dan zou je ze gewoon in vertrouwen kunnen nemen en kunnen zeggen; hee, het klinkt mischien een beetje raar en ik weet dat jullie bevriend met har zijn, maar ik heb het gevoel dat ze jullie bij mij weg probeert te halen. Ik wil heus niet jaloers klinken,maar geef veel om jullie en wil jullie gewoon niet kwijt. Ook zit niet lekker in mijn vel en lijkt alles verkeerd te gaan de laatste tijd.

Thats where friends are for.

+precies dit!
& als je erover wilt praten, omdat je dat met die vriendinnen of je ouders toch niet zo;n goed idee vind. Dan wil je heus wel op msn praten, dan kan je alles gewoon kwijt, en ik help je graag. Ik ben goed in andere mensen helpen,mar zelf lukt het ook niet altijd.

+precies dit!
& als je erover wilt praten, omdat je dat met die vriendinnen of je ouders toch niet zo;n goed idee vind. Dan wil je heus wel op msn praten, dan kan je alles gewoon kwijt, en ik help je graag. Ik ben goed in andere mensen helpen,mar zelf lukt het ook niet altijd.

+precies dit!
& als je erover wilt praten, omdat je dat met die vriendinnen of je ouders toch niet zo;n goed idee vind. Dan wil je heus wel op msn praten, dan kan je alles gewoon kwijt, en ik help je graag. Ik ben goed in andere mensen helpen,mar zelf lukt het ook niet altijd.

+precies dit!
& als je erover wilt praten, omdat je dat met die vriendinnen of je ouders toch niet zo;n goed idee vind. Dan wil je heus wel op msn praten, dan kan je alles gewoon kwijt, en ik help je graag. Ik ben goed in andere mensen helpen,mar zelf lukt het ook niet altijd.

dubbelpost,oeeps

Ik herken me in jou, en een deel van jou problemen.
Leven maakt je moe.

misschien is het goed naar een psygiater tegaan?
je hoort van het leven te genieten, elke minuut!
ik zie ook tegen school op mar heel anders als jou
ik geniet van het leven en kan me om de kleinste dingen helemaal gelukkig voelen. het is kut dat van je ouders, maar als je het anders bekijkt moet je blij zijn dat je ze hebt! waarom zeg je niet wat tegen dat meisje of tegen je vriendinnen op school? als je niemand in vertrouwen neemt zal het niet beter gaan, ga met positieve mensen praten en probeer positief te leven, niet nep maar echt dat je je gelukkig voelt
doe dingen waardoor je je gelukkig voelt, leuke muziek keihard aan lekker veel shoppen enz enz ? … succes !

eerst toch naar vertrouwenspersoons gaan. Want dit is zeker niet aanstellerig, ik ken het ook helaas… Maar blijf vooral ook leuke dingen doen! Want die zijn er ook nog en die moet je niet vergeten.

http://www.youtube.com/watch?v=bJH-qxcu1EQ
kijk dit alsjeblieft, want je verdiend het.

Ik zou wel naar een vertrouwenspersoon willen gaan, maar ik weetniet, zo ben ik niet. Ik ga liever niet met mensen praten zo, dat voelt niet goed. Ik weet niet. Ik wil gewoon met meiden van mijn eigen leeftijd erover praten, daarom kom ik naar jullie. Ik zal de reacties nog een x lezen, misschien zie ik iets bruikbaars. Dankjewel, jullie zijn super. <3

Zet m op meis,
Geloof me,
Pas in deze tijden merk je hoe sterk je bent!
Vertrouw in jezef!

Ik snap je helemaal.
Iedereen heeft dat wel eens een keer, maar je moet gewoon doorgaan.
Later zul je er alleen maar blij zijn dat je er nog bent.
Ik zou het juist fijn vinden om er met iemand over te praten, want ik heb dit ook gehad. Bij mij was die persoon m’n moeder + een psycholoog. Na een paar maanden ben ik er weer een beetje bovenop gekomen, alleen ik heb het gevoel alsof ik nou op het randje van een put sta, en dat er maar één kleine tegenslag me er alweer in kan duwen. Je moet gewoon doorgaan, want je zult zien dat je op een dag niet meer naar de weekenden toeleeft en er gewoon van kunt genieten, je zit gewoon in een dip.