Ik wil hier zijn, blijven en iets achterlaten.

Opmerkingen/?

is gekomen (A)

:pensive:

:pensive:

verder!

morgen post ik een lang stuk in een keer!
dat leest fijner 8-]

xxx=

Nieuw stukje!
Niet dat veel mensen er om vroegen ofzow, maar ik wou het gwn graag posten =D.

Huilend laat ik mezelf vallen op bed. Vandaag was verschrikkelijk. Ik ben al mijn vriendinnen in een klap kwijt. Dat krijg je er ook van als jij bij de ‘wanna be’ meisjes wil horen. Het was al voor het eerste proefwerk begonnen. Kelly en Daisy waren op me af komen lopen, even later gevolgd door Amy. Het leek wel een invasie. Ze kwamen gewoon even kletsen, en vragen waarom ik zo laat was. Maar toen begon Kelly erover dat ze vanmiddag naar het strand wouden, en dan moest er dus een van onze ouders ons weg brengen. En heel toevallig konden al hun ouders niet, toen vroegen ze of mijn ouders ons weg konden brengen. ‘Jou ouders rijden nooit. mijn moeder word er gek van dat ze altijd moet rijden, terwijl er ook andere ouders een keer zouden kunnen rijden. Zoals die van jou.’ Had kelly gezegd en haar wijsvinger naar me uitgestoken alsof het een zwaard was. Ik was geschrokken, maar later werd ik ook een beetje boos. Vooral toen Daisy zei; ‘Is die moeder van jouw soms te lui om een keer iets voor ons te doen?’ de tranen waren in mijn ogen gesprongen en meteen schoten de andere haar te hulp. ‘Ja, ze ligt vast liever in bed.’ Had Amy gesnauwd. Achteraf denk ik dat ze het van te voren hadden afgesproken. Ik werd kwaad op ze, en dat liet ik merken. ‘Net alsof jullie er ook iets van begrijpen! Ik hoef niet eens meer naar het strand met trutten als jullie!’ had ik gegild en half huilend was ik naar de wc’s gerend. Achteraf schaam ik mezelf dood, ik had excuses moeten bedenken niet tegen ze gaan schreeuwen. Het was nog een geluk dat ik niet bij ze in de klas zit. Want dan had ik me al helemaal niet kunnen consenteren tijden de proefwerken.
Ik schrik, omdat ik iemand mijn kamer binnen hoor komen. Mijn vader. Hij hoort op zijn werk te zijn. ‘Is er soms iets?’ vraagt hij verstrooid. Snikkend schud ik mijn hoofd. ‘oké.’ Antwoord hij terwijl ik liever had dat hij er over door zou vragen. Interesse toonde.
‘Siri, zorg dat je om half vijf klaar bent met spullen inpakken. Want dan gaan we.’ Mompelt hij verstrooid alsof hij me al van al zijn plannen heeft ingelicht.
Ik schrik op. ‘Waar gaan we dan heen?!’ vraag ik half roepend. ‘Siri, denk nou maar niet dat ik je niet in die kast heb zien zitten gisteravond, je weet alles al.’ Antwoord hij een beetje kribbig.’ ‘waar gaan we dan heen?’ ik begin wanhopig te worden, want ik wil niet bij mama weg. Ze zou er kapot aan gaan. ‘We gaan naar een collega van me, hij ging samen met zijn vrouw een lange vakantie houden van twee maanden. Dus zolang kunnen we er wonen.’ Antwoord hij. Ik begin door te krijgen dat we niet voor lang weg gaan. ‘Waar gaan we daarna dan heen?’ vraag ik hem. ‘Ik hoop dat je moeder daarna al mijn advies heeft opgevolgd, dus dan gaan we terug.’ Hij zegt het alsof hij zeker van zijn zaak is, maar zijn ogen zeggen iets anders. ‘Dus pak je spullen maar in, ook je school spullen die je met deze proefwerkweek nodig hebt.’ Zegt hij tegen me en loopt mijn kamer uit.
Ik zak tegen mijn muur aan op de grond. Mamma zou er letterlijk kapot van gaan als we weg gingen. Maar pappa heeft wel gelijk, het kan niet anders. Maar gister was mamma zo anders, zo normaal.
‘siri,dat mag je niet zeggen.’ Bestraf ik mezelf. Want mama deed gister helemaal niet normaal, ze deed raar. Ze gaf mijn vierjarige zusje drinken uit een babyflesje. Alsof het een baby was. Mama deed gek. Ik zal vaak bij haar op bezoek gaan, om te kijken hoe het met haar gaat.
En plotseling moet ik voor de derde keer die dag huilen. Huilen om alles. Huilen om mamma. Huilen om pappa. Huilen om Kelly, Amy en Daisy. Huilen om die arme Kim dat is opgevoed door haar zus. En huilen om mezelf, het meisje met een depressieve moeder. Het meisje met rot vriendinnen. Het meisje met een vader die niet geïnteresseerd is in haar. Huilen om mijn leven.
De tranen blijven stromen, ik huil zo lang en zo hard dat ik er keelpijn van krijg.
En plots gaat de deur weer open en mijn moeder komt binnen. Mijn eigen lieve moeder. Ze komt naast me zitten en houd me vast en wiegt me heen en weer alsof ik een baby ben. Alsof ik opnieuw haar kleine baby ben.

Ik vind wel leuk verhaal, je moet er nog wel aan werken (vind ik) maar het is leuk om te lezen…

Hoe bedoel je met ‘eraan werken?’

verder!

Nou, onder andere spelfouten eruit & proberen nog iets interessanter te schrijven

Ik zal er op letten, hoe bedoel je interessanter schijven?/ :pensive:

Alweer een nieuw stukje:D
Ik hoop dat jullie het leuk vinden. (en erop reageren!)
xxxxxx

[b]‘Mamma, lieve mamma. Ik ben toch geen klein meisje meer?’ vraag ik aan mijn moeder als ik uitgehuild ben. ‘Nee lieverd, maar in mijn hart ben je altijd mijn kleine meisje.’ Antwoord ze. Ik zie niet aan haar dat ze boos is dat we dadelijk vertrekken. ‘mama? Vind je het heel erg dat ik met pappa mee ga?’ vraag ik haar. En ik wil het niet maar er schieten weer tranen in mijn ogen. Zij kijkt me verdrietig aan en mompelt; ‘Als papa het zegt, dan zal het wel moeten.’ Maar ik zie dat ze zichzelf heel erg probeert groot te houden want hoor ogen worden vochtig en ze staat op en loopt zonder iets te zeggen de kamer uit.
Haar ochtendjas die ze had uitgedaan toen ze naast me was gaan zitten ligt naast me. Ik stop hem stiekem in mijn weekendtas.
Als ik mijn tas veder in ga pakken besluit ik alleen het hoog nodige mee te nemen, want dan heb ik meteen een excuus om bij mamma op bezoek te gaan.
Morgen is de laatste lesdag op school, wat zullen ze zeggen als ik door papa gebracht word. Vast iets stoms zoals; ‘O Siri is te lui om lopen, net als haar moeder.’ Want iedereen denkt natuurlijk dat ik nog gewoon in ons eigen huis woon dan, en dat ik maar twee minuutjes fietsen van school vandaan.

‘Siri! Meisje ben je klaar?’ roept mijn vader van onder aan de trap. Ik heb geen zin om te antwoorden dus loop ik zonder te antwoorden samen met mijn maar halfvolle weekendtas naar beneden. ‘Moet je niet wat meer spullen mee nemen?’ vraagt mijn vader terwijl hij fronsend naar mijn halflege tas kijkt. ‘nee.’ Antwoord ik heb bot en kortaf. Ik heb geen zin om te praten. Kim komt binnen en pappa zegt tegen ons dat we afscheid moeten gaan nemen van mamma.
Kim gaat als eerst, en is snel klaar. Ze deed altijd al een beetje afstandelijk tegen mama. Want ze zag mama wel als een moeder, maar niet al een lief en warm persoon. Dat is eigenlijk best wel erg.
Na kim ga ik. Ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik niks. Met mijn hoofdgebogen loop ik mijn moeders slaapkamer in. Mijn moeder was weer meteen gaan slapen toen Kim weg ging, maar ik kan haast door haar slaapmasker heen zien dat ze niet slaapt. Ik ga op het bed zitten en geef mijn moeder een knuffel en fluister; ‘Ik kom snel een keer hier heen op bezoek.’ Maar ze schud haar hoofd. ‘Nee, jullie komen veel eerder terug, het komt allemaal sneller goed dan papa jullie heeft wijsgemaakt.’ Snauwt ze boos. Ik vraag me af waarom ze ineens zo boos werd maar ik durf het niet te vragen. ‘Doei mama.’ Fluister ik, en zonder haar een kus te geven loop ik weg. Zonder ook maar om te kijken doe ik de deur achter me dicht.
En weer moet ik huilen. Ik voel mezelf een jankbal, en ik durf niet terug naar de keuken waar mijn vader en kim op me zitten te wachten. Ik loop de trap af, naar de hal. Ik loop naar de voordeur, doe hem open en ga naar buiten. Ik vlucht naar buiten.
Ik mijn gedachten zie ik papa in mama’s slaapkamer kijken waar ik blijf, daarna zie ik hem naar mijn kamer lopen. Dan loopt hij naar de badkamer, en daarna naar alle andere kamers. Dan zal hij ongerust worden en in de achtertuin kijken. Hij zal in alle plekjes kijken waar ik mezelf vroeger ook altijd verstopte als ik verdrietig was. Daarna zal hij beseffen dat hij het gezien had moeten hebben als ik naar de achtertuin ging, want hij stond met zijn hoofd naar het raam gericht. Zo als altijd. Daarna zal hij de voortuin gaan bekijken, en op het bankje voor ons huis gaan zitten en daar blijven tot ik terug kwam.
Maar ik zelf kan alleen maar rennen.
[/b]

tips, advies, opmerkingen/?

Whaaaaa, ik smul van dit verhaal! :9

More,meer,más,plus,mehr,vairāk,daha fazla,più,mai mult.

Duidelijk?

xxxx’

p.s: Meer dus! =)

ABSOLUUT NIET SLECHT.

Je bent de enige. :pensive:

Me too

ik vind het ook spannend