Ik wil hem niet kwijt - update

Onderstaande is uiteindelijk goed gekomen. Maar ik zal mijzelf moeten verbeteren. Ik ben een enorme aandachtsvrager vind ik zelf en ik voel me snel tekort gedaan of verwaarloosd. Ik moet mijn eigen dingen proberen te vinden maar het enige waar ik aan denk is hem en zijn aanwezigheid en met hem willen praten. Nu vraag ik me af of ik echt zo verliefd ben, of dat ik een enorme stalker ben o.i.d. Ik ben altijd zo blij als ik een berichtje van hem krijg en vind het altijd heel stom om weg te gaan als ik bij hem ben geweest. Wat kan ik doen om hem de ruimte te geven die hij nodig heeft, en tegelijk mijzelf niet verdrietig zit te maken omdat ik me alleen voel?

Mijn vriend en ik hebben nu iets meer dan een halfjaar, in het begin was het perfect. Hij was zorgzaam lief gevoelig en ook kwetsbaar, want als we ruzie hadden was hij vaak degene die verdrietig daardoor was en het zo snel goed wilde maken.

Maar nu, de afgelopen 2 a 3 maanden, ben ik degene die na elke ruzie een enorm rotgevoel heb, dat ik steeds naar hem moet gaan om het goed te maken. Deze ruzies gaan bijna nergens over en ik geef toe dat ik het grotendeels begin. En dan is het ook terecht dat ik naar hem toe moet gaan. Maar dan lijkt het net alsof hij er niet verdrietig meer om is, en dat hij het het niet waard vind om het vanuit zichzelf goed te maken.

Nu hadden we gister ruzie, hij heeft me enorm gekwetst met zijn mening en hij wil niet toegeven dat dat mij kon kwetsen. Hij kijkt terug naar dat we bij deze dingen botsen en weet niet hoe we verder moeten omdat we zo vaak ruzie hebben om niks. (Wat ik heel vaak begin)
Maar ik weet niet of ik het moet accepteren dat hij me gekwetst heeft en niks eraan gaat doen.

Ik heb hem beloofd om niet meer zo snel ergens een probleem van te maken zodat we niet meer zo vaak ruzie hebben. (Hoe doe ik dit?)

Maar het grootste probleem voor mij, is dat ik me heel snel gekwetst, alleen, verwaarloosd voel en dat ik denk dat hij vindt dat ik het niet waard ben soms… omdat we vaak ruzie hebben.

Ik snap je vriend wel. Ik zou zelf, als mijn vriend de aanstichter zou zijn mezelf ook lekker afzijdig houden en wachten tot hij op hangende pootjes terugkomt. :’) Zoals je zelf al zegt: Je begint zelf terwijl er eigenlijk niks is, hij wil waarschijnlijk niet de moeite doen om het allemaal goed te krijgen als het jouw schuld is en het nergens om gaat. Dat hij je kwetst is dan wel weer niet echt netjes, daar kan je beter wat van zeggen voor het vaker gebeurt.
Verder: Niet zo onzeker zijn, hij is niet voor niks je vriend! :slightly_smiling_face:

Hoe maak je minder gauw problemen/ruzies? Heel simpel, verwijt hem minder. Praten over dingen die je dwarszitten hoeven namelijk helemaal niet tot ruzie te leiden. Voorbeeld: ‘Ik wist daar niks van, kan je me dat misschien voortaan wat eerder vertellen? Dat zou wel handig zijn’ klinkt een stuk aardiger dan ‘En jij vertelt me niks en hoe moet ik nu weten dat… en nu kan ik helemaal niet en dat is jouw schuld’ (beetje overdreven). Probeer te praten, niet te verwijten, dan kan je vriend normaal reageren en blijft het gesprek rustig.

Heel erg bedankt voor je advies!
Maar nu vind ik ook dat hij bij deze ruzie de aanstichter is omdat hij mij heeft gekwetst. En toch doe ik nu mijn best om het goed te krijgen, moet ik dit wel doen of moet ik hem terug laten komen?

Ik kan zelf niet zo goed tegen ruzie, dus ik zou het zelf goedmaken in de zin van: ‘Sorry van gisteren. Ik had niet zo moeten doen. Maar jij hebt mij ook gekwetst, dat was ook niet fijn.’ Laat hem begrijpen dat jij het niet leuk vindt dat jullie ruzie hebben, maar dat je ook vindt dat hij hier ook een aandeel in had. Vertel hem wat je geraakt heeft en waarom, zodat hij daar rekening mee kan houden.
Meestal werkt het wel om hem bewust te laten worden van het feit dat je zelf begrijpt dat je fout zit, maar dat hij zichzelf ook eens kritisch moet bekijken. Mijn vriend zegt dan gauw: Ja, dat is ook wel een beetje zo, sorry, had ik niet moeten doen.
Ruzie maak je nooit in je eentje, dus hij moet ook begrijpen dat hij misschien wel een beetje zijn schuld is.

Hij zit er nu heel erg mee dat het niet gaat tussen ons als het zo doorgaat, hoe zou ik hem kunnen overtuigen dat het wel kan?

Ik denk niet dat je hem moet overtuigen. Zoek de schuld bij jezelf als hij twijfelt en spoor hem aan je te helpen. Als jij dus van een mug een olifant maakt, zeg dat je probeert beter te communiceren ipv meteen geirriteerd te worden zodat er ruzie ontstaat. Vraag hem of hij je daarbij kan helpen? Bijvoorbeeld als het een keertje fout gaat dat hij zegt: ‘Let op, daar ga je weer.’ Als hij zo corrigeert kan je er misschien samen nog wel om lachen, ipv dat er ruzie ontstaat.

Communicatie is het belangrijkste. Stapel dingen ook niet op. Vind je iets niet leuk of fijn? Zeg het meteen op een normale manier, dan kan hij daar rekening houden en het voorkomt dat je op een bepaald moment uitbarst met 100 dingen die al weken geleden gebeurt zijn en waar hij nooit doorgehad heeft dat jij daar mee zat.

Vraag hem gewoon of hij het nog even tijd wil geven en dat je zelf ook wel door hebt dat je soms fout zit en daar graag wat aan wil doen. En doe wat leuke dingen, plan weer een date met samen naar de bios of ga lekker met z’n 2en wandelen of slaap een lang weekend bij elkaar of doe iets wat je nog nooit samen gedaan hebt. Dit soort momenten zorgen voor positiviteit, waardoor hij niet telkens bezig is met de negatieve dingen. Zo kan hij ook weer goed inzien dat jullie het ook hartstikke leuk kunnen hebben samen.

Het is gelukkig goed gekomen met een belofte dat ik niet meer zo snel van een mug een olifant moet maken en overal om zeur haha.

Maar ik voel me zoals ik al heel snel verwaarloosd en achtergelaten, alsof hij niet bij me wil zijn of met me wil praten. En natuurlijk heeft hij zijn eigen dingen, en dan reageert hij niet zo snel, maar dit neem ik heel snel persoonlijk op. Alsof er wat is ofzo.
Het komt er op neer dat ik teveel aandacht van hem wil, is dit heel slecht?

Dat moet je wel veranderen ja. Je maakt het jezelf en je vriend zo behoorlijk lastig. Heb je zelf ook zulke dingen? Zoals afspreken met vriendinnen, een sport die je uitoefent, een hobby? Want dan moet je begrijpen dat het best irritant is als je iets anders aan het doen bent, dat je vriend je niet met rust kan laten.

Positief denken, je bent niet voor niks zijn vriendin! Als hij je niet leuk vond of niet bij je wilde zijn was het toch al lang uit geweest? Gun hem zijn vrije tijd. Misschien lastig in het begin, maar vermaak je zelf ook met iets in die tijd. Ga iets doen wat je leuk vind, of kijk lekker een film of ben in ieder geval bezig, zodat je je gedachten kan verzetten. Het is wennen, maar na een tijd wen je vanzelf aan dat je elkaar niet elke minuut hoeft te spreken/appen. Maar dat wordt ook wel makkelijker als je wat langer bij elkaar bent, vind ik dan. :slightly_smiling_face:

Je hebt ook heel groot gelijk, en ik weet van mezelf ook wel dat ik een grote aandachtsvrager ben. Ben ik dan te verliefd of iets in die richting haha? Want ik kan al sinds we wat hebben aan bijna niets anders dan hem denken, maakt dat mij een stalker? :’)

Upp