Ik wil gewoon iets kwijt

Hey girls

Normaal ben ik het type persoon dat enkel berichten op dit forum leest, en ben ik nooit echt een actieve forummer. Ook weet ik niet of ik in het juiste deel van het forum zit, dus sorry als het hier niet in past.

Een tiental dagen geleden heb ik wél iets meegmaakt dat ik toch overweeg hier te delen, deels omdat ik dit via deze weg anoniem kan doen (ik heb de “nood” om dit ook anoniem te delen. Gewoon, om mijn verhaal te delen I guess.). Ik heb niet echt raad nodig denk ik, of tips of wat dan ook. Ik wil het gewoon kwijt. Of als er iemand ooit iets soortgelijks heeft meegemaakt, feel free to share.

Wat er precies gebeurd is: ik ging naar een oud-leerlingenreünie in mijn oude secundaire school. Rond 11 uur was het afgelopen en ik ging te voet naar huis. Alleen, want ik was de enige die in die richting moest lopen. In de helft van mijn route naar huis nam ik een voetgangersweg, waar geen auto’s rijden, een beetje afgesloten van de “bewoonde wereld” (die weg wordt enkel omringd door velden). In de verte zag ik een ander persoon. Het was een man, en toen we elkaar kruisten begon hij op een aggressieve toon te vragen wat ik hier deed en waarom ik op dit uur nog buiten was. Ik negeerde hem gewoon en stapte dus gewoon verder, maar hij hield me tegen en begon te schelden tegen me. Ik dreigde ermee de politie te bellen, en nam mijn gsm uit mijn zak. Hij werd aggressiever en trok de gsm uit mijn handen. Ik probeerde gewoon weg te lopen, maar ook dat lukte niet. En dat is het laatste wat ik me herinner van die avond. De volgende dag werd ik wakker in het ziekenhuis. Onderkoeld, een lichte hersenschudding, mijn hele arm vol blauwe plekken en wondes aan mijn gezicht.
Later hoorde ik vage verhalen door de politie. Mijn gsm werd die ochtend daarop gevonden in een veld door een voorbijganger. Die heeft mensen gecontacteerd die recent in mijn gsm stonden, maar aangezien niemand nog iets van mij had gehoord sinds de avond ervoor, of niemand wist waar ik was, besloot hij naar de politie te gaan. Ik werd ook gevonden in een bosje, een paar velden verderop.

Ik probeer alles een beetje te verwerken. Ik ben al heel mijn leven lang een gesloten persoon, die niet graag over persoonlijke problemen of gevoelens praat tegen familie of vrienden. Dus ik vind het heel moeilijk om er open over te zijn tegen mensen die me kennen. Ik ben sinds deze week ook naar een psychologe beginnen gaan, wat het me misschien vergemakkelijkt het allemaal wat beter te verwerken.

Ik voel me opgelucht mijn verhaal hier neergeschreven te hebben. En zoals ik al zei: als er hier mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, feel free to share.

Liefs :couplekiss_man_woman:

Wauw dat klinkt allemaal super heftig!
Ik ben blij dat je gevonden bent, en naar het ziekenhuis gebracht bent, en zeker dat je bij een psycholoog loopt nu, want dit lijkt me best wat om te verwerken!

Oja, en natuurlijk :sob::muscle:, want die kan je wel gebruiken denk ik.

Wat heftig. Je had je wel heel angstig moeten voelen op dat moment,ik weet even niet wat ik hierop moet zeggen… en wat die man heeft gedaan is absoluut niet oké! Ik hoop dat het niet al teveel pijn heeft gedaan… :sob::muscle:

jeetje meid wat ontzettend schrikken! ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen, behalve dat ik je veel sterkte wens tijdens het verwerkingsproces! Ik ken het verhaal van een gesloten persoon zijn, maar toch is het soms fijn je verhaal te delen. Goed dat je het doet.