Ik wil een jongen zijn

Hee meiden!
Ik zit al een tijdje ergens mee, ik wil namelijk graag een jongen zijn. Ik voel me totaal niet ‘thuis’ in mn lichaam. Ik draag al wel jongenskleren en ik heb kort haar, maar mijn lichaam voelt niet goed. Als ik bijvoorbeeld ga douchen kijk ik het liefst niet naar beneden, als jullie snappen wat ik bedoel.Ik wil ook echt niet dat m’n lichaam verder gaat veranderen, want het voelt alsof ik er steeds minder uitzie als een jongen qua lichaam. Het is erg moeilijk uit te leggen merk ik nu. Op school krijg ik al vaak opmerkingen, omdat ik me gedraag als een jongen en er ook zo uitzie. Waarschijnlijk klinkt dit echt heel raar. :flushed:

Heeft een van jullie misschien hetzelfde? of heeft een van jullie misschien advies over wat ik kan doen enzo? Ik vind het namelijk heel erg moeilijk. :flushed:

Alvast bedankt bedankt voor het lezen! :upside_down_face:
(ik weet trouwens niet of ik het goed geplaatst heb)

Dit is toch niet raar? Dus probeer je zo min mogelijk aan te trekken van anderen. Heb je dit al met je ouders besproken? Dat lijkt mij de eerste stap! :slightly_smiling_face:

Hey,

Je mag trots zijn dat je jezelf durft te tonen zoals jij dat wilt!
Het is helemaal niet gek dat jij je zo voelt en zo zijn er vast meer.
Blijf vooral wie je bent en wie je wilt zijn, zolang jij je maar prettig voelt.
Zoals Feelthelove ook al zegt zou ik een gesprek aan gaan met je ouders. Misschien kunnen zij je helpen met de volgende stappen.

Hou ons op de hoogte!

Bespreek het inderdaad met je ouders! (als je denkt dat zij daar open over kunnen praten, zoek anders iemand anders bij wie je je vertrouwd voelt om er over te praten).
Ben je bekend met het begrip ‘transgender’?

Heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik heb het al een keer aan mijn ouders verteld, alleen zij denken dat het een fase is. Ik ga het er zo snel mogelijk nog een keer over hebben met ze. Hopelijk zien ze dan in dat dit geen fase is, en dat ik eigenlijk al heel m’n leven een jongen wil zijn.

Ik weet wat een transgender is, denken jullie dat ik dit ook ben?

Dit denk ik wel ja. Je hoeft het ook geen label te geven hoor, maar misschien dat het in jouw geval wel handig is om andere mensen die hetzelfde hebben te kunnen vinden hierdoor.

In ieder geval lijkt het me inderdaad belangrijk dat je nog een keer goed met je ouders gaat praten. Verder kan een dokter je misschien doorverwijzen naar een psycholoog en artsen die hierin gespecialiseerd zijn. Ik weet niet hoe oud je bent, maar volgens mij is het beter om zo vroeg mogelijk te beginnen met het ‘veranderen’ van je lichaam als je dat zou willen. Er is ook een term voor dat je je niet comfortabel voelt in je vrouwelijke lichaam, volgens mij heet dat gender dysforie.

Dit inderdaad! Succes! Ik hoop dat je ouders inzien dat het geen fase is en je snel 100% jezelf kan zijn

Heel erg bedankt voor je reactie! Ik ben net 15 jaar, ik heb geen idee of ik al te oud ben hiervoor.

Nee hoor je bent daar zeker niet te oud voor. Als je echt jongen wil worden is hoe eerder je begint hiermee des te beter het is. Maar je hoort ook genoeg verhalen over volwassenen die van geslacht veranderen.

Je kan ook een binder dragen, maar je moet daar wel mee oppassen (niet te lang of te vaak dragen, vaak wassen en het moet echt een goede zijn).

Schaam je niet voor je genderidentiteit. :slightly_smiling_face: Je bent wie je bent. Ik zou inderdaad dit met je huisarts bespreken, die kan je doorverwijzen. Als dat niet lukt, kan je het misschien vertellen aan een vertrouwenspersoon op school?

Weet je toevallig ook een goede site/winkel waar je deze kan kopen? (waarschijnlijk niet haha) En hoe kan ik het best aan mijn ouders vragen of ik dit zou mogen?

^ https://www.danae.info/, kennis van me vindt die erg comfortabel

Hey, 15 is niet oud… juist in je pubertijd ontwikkel je ‘identiteit’ wat inhoud dat je weet wie je bent en wie je wil zijn. Nou en dit is je antwoord wat je hierboven omschrijft.

Lastig ook voor je ouders om erin in te leven denk ik, maar blijf benadrukken dat het geen fase is.
Voordat je dingen gaat veranderen is het idd handig als je met een toegepaste psycholoog / arts gaat praten denk ik! Die kunnen het misschien ook weer uitleggen aan je ouders.

Succes.