Ik wil dood!!

Oke, ik ben hier niet om aandacht te trekken. Maar ik wil gewoon mijn verhaal even kwijt, omdat ik bij niemand terecht kan. Ik ben nu 20 jaar, bijna 21 en zie het leven echt niet meer zitten. Ik heb het gevoel dat ik hier echt niet thuis hoor op aarde. Ik kan namelijk mensen om mij heen niet begrijpen en mensen mij ook niet. Al sinds ik het me kan herinneren, zweef ik alleen rond op aarde. Waarbij ik iedereen om mij heen in groepsverband zie, ben ik altijd alleen. Mensen gaan niet graag met mij. Eerst komen mensen we l naar me toe enz. Maar ze haken altijd heel snel af. Alleen maar omdat ik een rustig karakter heb. Ik kan heus wel praten, maar ik ben gewoon niet heel druk.

Maar goed, ik ben dus dag in dag uit alleen. Vroeger op de basisschool kan ik me al herinneren dat niemand met mij wilde spelen of dat niemand naast mij wou zitten. Op de middelbare school zat ik gewoon dag in dag uit alleen in de klas. Ik was onzichtbaar, niemand die ook maar ieta tegen mij zei. Nu studeer ik, en dit is al mijn zoveelste studie.

Mar goed wederom zoals gewoonlijk geen klikl tussen medestudenten en ik. Ik ben gewoon zo eenzaam. Ik heb echt het gevoel dat ik mijn hele jeugd heb verpest. Ik ben nooit uitgegaan, ik ben nooit op vakantie geweest met vrienden. Nooit!!! Daarnaast zie ik om mij heen allemaal relaties enz. En ik ben naatuurlijk weer de enigste vrijgezel. Ben echt zo bang dat het mij nooit gaat overkomen.
In mijn hele leven is mijn leven nooit verbeterd. Dus ik denk dat het de komende jaren ook niet het geval zijn. Zo eenzaam ben ik. Ik denk echt aan zelfmoord. Ik woon op kamers, maar als ik mij zelf ophang ofso. Dan weet ik gewoon zeker dat ik pas na maanden wordt gevonden omdat ik niemand heb. En dan zal ik vast en zeker gevonden worden door deurwaardes ofso.
Professionele hulp heb ik gehad. Maar het helpt niet, omdat hun mijn leven toch nietkunnen verandere

Please iemand help mij!!! Ik ben zo alleen. Iemand die hetzelfde heeft als mij??

:sob::muscle:

Slaap eens een nachtje heel goed en lees dan het stuk terug dat je hier geschreven hebt. Op een objectieve manier. Moet je eens zien hoeveel dingen van het negatieve uitgaan en hoevaak jij verwacht dat het negatieve wel zal gebeuren. Als je je kijk op de wereld en op dingen verandert (en ja dit is makkelijker gezegd dat gedaan) zullen de omstandigheden in je leven er heel anders uitzien. Schrijf briefjes naar jezelf en plak ze op je spiegel als je morgen wakker wordt. Dat je er mag zijn en dat je een leuk persoon bent. Stel doelen voor jezelf ‘Vandaag ga ik praten met iemand in de trein’ en desnoods praat je over het weer; je hebt jezelf verbeterd met contacten leggen. ‘Dit helpt niet en dat helpt niet en de psycholoog kan ook niet helpen’ nee maar dan sta je ook niet echt open voor dingen. Dus waardeer eerst de kleine dingetjes in je leven. Kijk naar wat je wel hebt bijvoorbeeld. Heel veel mensen willen graag vrije tijd, op dit moment heb jij vrije tijd! Dus benut die tijd en geniet ervan, dan komt de rest vanzelf :slightly_smiling_face:

jij. hebt. mij. net. zo. hard. laten. lachen.
HAHAHAHAHAHHAA SORRRRRY
Mn hele kutbui is meteen voorbij

En ja, eigenlijk gewoon ook de rest van Dildommers post, met uitzondering op het gemene deel :grinning_face_with_smiling_eyes:

Dil, het was wel gelukt. Ik zag het luid en groot en duidelijk op mn beeld.

Misschien moet ik even helpen

https://www.113online.nl/

Misschien heb je hier wat aan?
In ieder geval heel veel sterkte! Woon ook alleen, heb ook eenzame periodes dat ik er liever niet meer wil zijn en dat ik dan pas maanden later gevonden wordt. Maar dat gaat bij mij na een paar uur altijd wel weer over. Dan bel ik mijn ouders even, of loop ik gewoon even naar de supermarkt. Afleiding, en vooral doorgaan met leven, niet stoppen en te veel nadenken, dat werkt niet. Ga voor je studie, maak er wat moois van!
Kom op meid!

http://data1.whicdn.com/images/62446885/large.gif

En geloof in de pinguin :flushed:

Weg

trollebol?

No sweetie :c

Weet je, eigenlijk is iedereen alleen. En al die mensen die zo snel vrienden maken - de helft faket het. Dus laat je niet te veel beïnvloeden door de mensen om je heen. Als je echt een soort bindingsangst hebt, waardoor je mensen ‘afstoot’ als ze te dichtbij komen, zou je misschien met iemand kunnen praten die je professioneel advies kan geven.

Misschien helpt het als je bij een clubje of vereniging gaat van iets wat je leuk vindt? Of ergens vrijwilligerswerk gaat doen? Als je agenda wat voller is, heb je ook minder tijd om je alleen te voelen en misschien ontmoet je daar wel leuke mensen met wie je een klik hebt (:

Dat je nog niet iemand gevonden hebt met wie je een echte klik hebt, ligt niet aan jou! Misschien ben je gewoon nog nooit de juiste personen tegengekomen.

Edit: misverstand

Nee.

Ik vind het apart, dat je typt als een veertienjarige.

Voor de rest: sterkte :sob::muscle:

Ik ben zo achterdochtig door die bodybuilderd :flushed:

Ja, dat heb ik dus ook. Super vervelend, want ik heb nu al twee keer iemand z’n topic gesloten die níet een troll was :confused:

Klopt, echt ontzettend onbeschoft en asociaal.

Wow ik herken me echt heel erg in jouw verhaal. Op het zelfmoordgedeelte na dan. Je moet voor jezelf iets vinden wat je gelukkig maakt, waar jij je fijn bij voelt. Er zijn genoeg dingen die kut zijn, maar er zijn ook genoeg dingen die het waard zijn om voor te leven!

Je moet doen waar jij je prettig bij voelt. Ik hou bijvoorbeeld ook helemaal niet van uitgaan en ik heb ook geen behoefte aan een grote vriendenclub die dat wel graag doet. Dat maakt niet uit, iedereen moet gewoon doen waar ze zich zelf prettig bij voelen.

Ik heb ook het gevoel dat ik anders ben dan anderen en ik heb ook niet snel een klik met mensen, ook omdat ik zelf heel rustig ben en niet snel mezelf kan zijn bij anderen. Gewoon volhouden en zoeken naar wat jij leuk vind en bij welke soort mensen je je prettig voelt!

Sorry hoor, maar als je echt zelfmoord wilt plegen kan het je echt niks schelen door wie en wanneer je gevonden wordt.

Als ik jou was zou ik toch hulp inschakelen, want wij kunnen ook niks voor je doen, zo achter de computer op een forum. Als je dan toch hierover wilt praten via internet, zou ik naar een forum gaan van 113 of iets. Die zijn hier toch wat bekender mee dan wij (in het algemeen).

Meid, stop met die zelfmedelijden. En met een instelling als: ‘ze vinden mij toch stom’ met iemand te gaan praten, ja, dat is natuurlijk ook geen goed begin.

Ik heb mezelf door een soort van depressie gesleept toen ik 15 was, en zelfmedelijden was een van de eerste dingen die ik mezelf afleerde. Kutleven? Oke, maar dan hoef je nog niet depressief te zijn.

Allereerst: probeer positief te worden. Misschien denk je: er valt niks om positief te zijn, alles is gewoon kut.
Ken je dat, dat als je lang over rode auto’s praat, je opeens veel meer rode auto’s ziet op straat? Als je de hele tijd over rotdingen denkt, zie je die ook sneller. Omgekeerd, als je probeert positieve dingen op te merken zie je ze ook sneller. En word je zo ook weer positiever.

Daarnaast: je hoeft echt niet veel uit te gaan, met vrienden op vakantie te gaan om een leuk leven te hebben. Zoek uit waar jij gelukkig van word. Wat zijn je hobby’s, dat soort dingen? Probeer daar mee door te gaan, en probeer mensen te zoeken die diezelfde dingen leuk vinden. Ken je couchsurfing? Je hoeft niet perse een bank aan iemand af te staan voor een nacht, maar je kunt er ook gewoon met een groep mensen af te spreken om naar bijv. de efteling te gaan.

Kom op, pleeg geen zelfmoord: in vele gevallen óf resultaat van ziekte óf teveel zelfmedelijden. Als je echt heel depressief bent: accepteer dat het ook gewoon een soort van ziekte is, sommige mensen hebben er sneller aanleg voor. Zoek hulp, je overdrijft echt niet als je nu bij een psycholoog aanklopt hoor, je 20 en je hebt recht om te genieten van je leven, ook al zit het niet allemaal mee.

Sorry als ik misschien hard overkom, of misschien bitchy, of kwetsend. Je komt er niet als je hoopt dat het vanzelf over gaat, je moet er iets aan doen. Ja, bij de een gaat het gemakkelijker dan de anderen, maar veel meer mensen dan je denkt hebben moeten knokken om wat geluk te krijgen, of zich gelukkiger te voelen.

Oja en nog een WC spreuk van m’n moeder: Doe je veel, gebeurt er ook veel. Ben je dus actief bij je studie, bij vrijwilligerswerk, een baantje, etc etc, gebeuren er ook meer dingen in je leven. Misschien niet allemaal chille dingen, maar ook dingen waar je anders niet tegenaan gelopen zou hebben. Ik merk dat als ik druk (maar niet te druk) ben, gelukkiger ben dan als ik niks te doen heb.

Nog een ding: zeg asjeblieft niet dat je dood wilt. Een vriendinnetje van mij zit in een (gesloten) inrichting voor depressie en ik moet er niet aan denken dat ze zoiets zou wensen (al doet ze het misschien wel) of verwezelijken. Asjeblieft asjeblieft doe het niet.

Je mag me altijd mailen.