Ik weet nooit iets om over te praten...

Hallo,

Ik vind dit echt een kut probleem. Als ik met sommige mensen ben, dan weet ik echt helemaal niks om over te praten. Dan vallen er echt van die lange stiltes. Soms denk ik ook wel dat het van de persoon af hangt met wie je bent enzo, maar toch heb ik liever dat ik wat ‘spontaner’ ben en gewoon over alles kan lullen.

Volgens mij ligt het er ook aan met wie je bent. Bij de een zal je je fijner voelen dan bij de ander, en dan gaat het ook makkelijker.

Ik had dat ook vroeger. Het is goedgekomen omdat ik een bredere mening heb ontwikkeld en ik altijd in mijn achterhoofd hou dat mensen het liever hebben dat je iets zegt (hoe dom het ook klinkt) dan dat je niets zegt.

Echt waar?

Bij ons in de klas zit een meisje dat echt nóóit iets zegt. Als je iets aan haar vraagt geeft ze of geen antwoord of ze mompelt iets onverstaanbaars. Niemand vindt haar echt aardig omdat ze zo gesloten is, dus ik begrijp je probleem wel. Zelf vind ik het niet zo moeilijk om met vreemden te praten, je hoeft niet altijd iets intelligents te zeggen. (zoals Brod al zei)
Misschien ben je verlegen in een vreemde omgeving of met mensen die je niet kent, dat weet ik niet. In ieder geval zou ik proberen me daar overheen te zetten.

Mja, maar dat is nu natuurlijk heel kort samengevat. Ik praat nog steeds makkelijker mee over een onderwerp dat ik interessant vind, dan dat ik makkelijk over koetjes en kalfjes praat.
Uiteindelijk hangt het heel veel af van de mensen waar je mee omgaat. Als het mensen zijn die je op je gemak doen voelen en je mening vragen, ben je al een heel eind verder.

Dat is het probleem vaak. Meestal zijn die mensen wel aardig, maar moet je ze op de een of andere manier zien los te krijgen. Je weet nooit waarom iemand zo stil wordt. Misschien een traumatische ervaring…
Ik ken een jongen wiens vader overleden is toen hij vijf jaar was. Veel van zijn vrienden doen wat schamper over hem, omdat hij idd weinig zegt. Heb ik ooit eens een vriend van hem gevraagd waarom hij nu zelf dacht dat die jongen stil was. Kreeg ik een antwoord van: ja, hij is gewoon zo.
Toen ik dan aan hem zei dat ik dacht dat het eerder lag aan die ervaring van zijn vader te verliezen, zag ik wel een lichtje branden bij die vriend…

een paar onderwerpen;
jongens; voetbal
meiden; fashion

Ik herken me echt in dat meisje, zo was ik vroeger ook. Pijnlijk om te lezen dat niemand haar echt aardig vind omdat ze zo gesloten is…zo gesloten zijn is namelijk zwaar k*t voor de persoon zelf en daar kan ze dus niks aan doen.
Ik ben veranderd en klets nu gewoon veel. Ik heb sociale vaardigheidstrainingen gehad en ik zit op toneel, beide veel aan gehad! Nu vind ik het zelfs geen probleem om voor een volle zaal te praten.

Het weer? … XD

Dat zo iemand daar niet zelf op kan komen :'3

Ik zeg liever iets nuttigs of helemaal niets(dat geld ook voor de mensen die tegen mij praten). En ik heb te veel vage hobby’s waarmee ik meestal alleen maar opgetrokken wenkbrauwen krijg :'3 Dus ja, dan houd mijn gespreksstof al gauw op. Tenzij je over het weer gaat beginnen.

Je denkt er teveel over na. Zet je verstand op 0 en lul maar wat. Het mag iets zijn wat nergens op slaat, want dan kun je er daarna samen over lachen toch?

bah

Je vergeet videogames :V

Voor mensen die er zelf last van hebben, is het heel makkelijk om tot die conclusie te komen. Mensen die altijd sociaal aangelegd geweest zijn en ook geen probleem hebben met praten, begrijpen dat ook niet en gaan het dan ook meteen gaan toerekenen aan de persoon in plaats van situaties.

In mijn cursus sociale psychologie stond dat ook zo uitgelegd: mensen gaan, om hun eigen gedrag te beoordelen, meestal rekening houden met de situationele factoren, terwijl buitenstaanders het toerekenen aan de persoon zelf. Het is echt gevaarlijk om zo te redeneren.

Zijn het dan vaak de situaties die leiden tot zulk gedrag?

Nee, bij mij zit het in de familie. (: Alhoewel dat ook iets is waar ik niet aan kan doen. Of het aan de situatie ligt of aan de genen, de personen kunnen er vrijwel nooit iets aan doen (als in, het is nooit een bewuste keuze om stil te zijn, je kan er wel iets aan doen om te veranderen).
En veel mensen houden daar geen rekening mee.

Oh ik kies wel eens voor om gewoon stil te blijven. Als ik heel moe ben, maar ik moet nog wel andere dingen doen, dan schakel ik mn spraakfunctie gewoon uit.

Ik ben vaak zo druk bezig met praten dat mensen denken dat er iets met me aan de hand is als ik langer dan 5 minuten mijn mond houd. Ook niet echt een goede eigenschap…

Toen ik een keer bij mn ex in bed lag zei ik een keer niks voor het slapen gaan en toen was het helemaal ‘is er iets? meestal praat je nog even voor je gaat slapen’
'Esmée die niet praat voor het slapengaan is als een vogel zonder vleugels’blablabla :'3