Ik weet niet meer wat te doen!

Hi meiden,

Bedankt dat jullie dit lezen, ik heb namelijk echt jullie advies nodig en moet ook even mijn verhaal kwijt,

Ik ben heel erg blij met mijn vriend, we zijn super gelukkig maar er zijn een aantal dingen waar ik mee zit.
Ik was samen met een vriendin op vakantie in Mallorca, toen ik terug kwam werd ik totaal overvallen.
Hij had een huis in het centrum van onze stad gevonden en was super enthousiast. Hij heeft er echter nooit iets over gezegd en nooit iets aan mij gevraagd. Hij nam me mee naar ikea en vroeg wat voor bank ik mooi vond en welke kleur. Want ik moest er immers ook wonen. Mijn hart miste een slag want hier was ik niet op voorbereid! Goed, ik heb gezegd dat we niet op de zaken vooruit moeten lopen en het allemaal wel zien. Ook heb ik toen aangegeven dat ik het niet zo tof vond dat hij me zo overviel.

Naarmate de tijd vorderde raakte ik zelf ook opgewonden en enthousiast over het idee.
Tot gisteravond.
Vriendlief is manager bij de lidl en hier behandelen ze hem echt… Ahdiajjsksis, heel slecht dus.
Hij moest gister tot 22 uur werken (in een filiaal 45min hiervan daan) en vandaag moest hij daar om half 6 al weer staan. Hij was dus heel moe, maar ik had heel de dag mn best voor hem gedaan, en ik kreeg botte, korte antwoorden enzo.
Ik vroeg hoe het met hem ging, hij antwoorde dat hij moe was, naar mij vroeg hij niet.
Ik vertelde hem dat ik door een knallende ruzie met mijn ouders in mijn eentje naar de stad moest en hij switchte van onderwerp door te vragen hoelaat ik een bezichtiging had geboekt.
Ik voelde me door die ruzie al ellendig en zijn gedrag was de druppel.
Ik brak emotioneel gewoon letterlijk en de tranen bleven maar komen, zo ben ik normaal helemaal niet!
Ik verlangde naar een beetje aandacht van hem maar hij stond op, keek naar me en ging naar bed.
I wenste hem door mn snikken heen nog goedenacht, maar weer geennreactie.

Nu ik alles zo opschrijf lijkt het alsof jk van een mug een olifant maak, maar i besef me gewoon dat ik vaak alleen in ons nieuwe huis zal zijn.
Iedere avond dat hij niet werkt, sport hij en op zondag speelt hij van september tm februari in een carnavals band. Ik ben bang dat als hij dan wel thuis is, ik een chagrijnige en vermoeide man als gister krijg.
Ik dacht vanmorgen serieus dat het beter was omuit elkaar te gaan, dan hoef ik ook niet mijn hart bij hem te luchten.
Maar nu weet ik het niet meer zo zeker. Ik hou zo veel van hem, ik weet dat hij ook van mij houd want van het weekend zei hij dat ik zn wareliefde was…

Ik hoop dat jullie advies hebben!
Xx

Ps: de reden dat ik zo’n emotioneel wrak ben de laatste tijd komt door familieomstandigheden en een overlijden en het zit ook in mezelf, ik worstel heel erg met mijn gewicht en zelfbeeld. Hierdoor ben ik momenteel onvruchtbaar en hier zit ik erg mee en kan het met niemand delen…

Ik snap je echt volledig zoiets is totaal niet leuk, en ik snap ook dat je dan aan de toekomst begint te denken dat hoort er nu eenmaal bij, maar advies heb ik niet echt sorry :cry:

En heb je niemand anders om tegen te praten? Geen familielid, vriend(in), …
Misschien kan eens een praatje met een psycholoog helpen voor jouw problemen. Verder moet je sowieso ook met je vriend praten. Als hij nu al zo veel stress krijgt van zijn werk, wil hij dit wel volhouden? Later krijgt hij nog een burn out ofzoiets. Ik zou toch sowieso eens met hem praten als ik jou was.

Ik zit in een beetje dezelfde situatie. Probeer eens op te schrijven in korte punten wat er diep van binnen dwars zit. Het overvallen van een huis of dat hij zich zo gedraagt. Schrijf alles op wat er in je op komt en sorteer dat dan in categorieen. Streep weg wat er niet toe doet en ga dan een gesprek aan met je vriendin. (proberen zonder te huilen, I know, moeilijk!) wat je dwars zit. Vertel hem hoe je je voelt, hoe het voor jou is. Hij zal waarschijnlijk boos reageren en je van alles verwijten. Maar dat is voor nu wel even de eerste stap. Vanuit daar kan je beslissen of hij open staat voor meer tijd samen of zijn eigen weg blijft bewandelen.

Jeetje, :sob::muscle:

Wat rot die ruzie, ik vind dat je best even je vriend hier op aan kan spreken. Kijk, als mijn vriend moe uit zijn werk komt is hij ook best kortaf, maar wij hebben inmiddels afgesproken dat hij me dat vertelt. “Ik ben echt moe, sorry als ik kortaf doe dat bedoel ik niet zo” helpt voor mij al om dat te accepteren. Hij hoeft dan van mij niet uitgebreid over zijn dag te vertellen, maar zo veel energie kost het hem niet om dan in ieder geval naar mij te luisteren. Dus je moet denk ik even zoeken hoe je met elkaar omgaat als het je niet allebei lukt om even leuk te doen :slightly_smiling_face: praat er in ieder geval over!

Ik vind het wel heel gek dat hij in feite in zijn eentje heeft besloten dat jullie gaan samenwonen, als ik het goed begrijp? Dat lijkt me een beslissing en gebeurtenis waar je samen naar toe leeft.

Je maakt heus niet van een mug een olifant als dit is hoe je je voelt. Het lijkt me dat jullie er even goed over moeten praten. Het is als jouw vriend zijnde ook een beetje zijn taak om er voor jou te zijn nu je het moeilijk hebt! Praat erover, maar spreek allebei je verwachtingen uit van het samenwonen. Hoe vaak zal hij thuis zijn? Wie zal wat doen? Als alles op jouw schouders terecht komt werkt dat ook zwaar uit op je relatie (tenzij het is afgesproken en het niemand overvalt).

Mijn familie is een mess op dit moment. En ik ben zelf niet zo’n prater.
Ik heb wel vriendinnen die willen luisteren , ik weet alleen nooit hoe/waar ik moet beginnen.
Ik ga inderdaad eens met een specialist praten (vooral voor dat zelfbeeld gedeelte) maar dat mn vriend het zo zwaar heeft vind ik erg moeilijk.
Ze gebruiken hem daar heel erg omdat hij geen nee durft te zeggen.
Ze sturen hem het hele land heen en hij beeft belachelijke uren. Soms zit er maar 4 uur nachtrust tussen…
Maar als ik (of zn moeder bv) er iets van zegt, voelt hij zich aangevallen en schreeuwt hij dingen als;
“Neeee ik ben een idioot daarom snap ik er niks van, nou goed?! Het is allemaal mijn schuld!” En dan gaat hij boos naar boven. Hij heeft het dus erg moeilijk

@kraplapje bedankt! Dat opschrijven ga ik eens proberen!

@triangle: mijn vriend steunt me ook heeel erg en hij is echt een lieverd maar soms heb ik het idee dat hij zijn werk veeeel belangrijker vind.
Zaterdag bv: we zouden met mijn nichtje van 4 jaar en neefje van 6 jaar naar de dierentuin gaan…
Smorgens om 6 uur werd hij gebeld dat hij moest komen werken. Ik hoor zijn baas vragen of het uitkomt en mijn vriend zegt doodleuk: ja hoor geen probleem.

Ik had persoonlijk iets gezegd als ; nou eigenlijk had ik al plannen. Maar goed, hij is soms gewoon te goed.

Goed dat je met een specialist gaat praten! Sowieso zou ik het niet alleen over je zelfbeeld hebben maar ook over je relatie en over hem. En als je vriendinnen hebt waarmee je erover kunt praten, gewoon doen. Daarvoor heb je vrienden toch? In het begin is het mss raar en ongemakkelijk om erover te beginnen maar ze zullen je echt wel begrijpen en steunen. Veel succes iig!