Ik weet het niet meer...

Ik ben eigenlijk helemaal neit van het ‘nieuw onderwerp plaatsen’ maar ik zie nu even geen andere mogelijkheid meer…

Het verhaal is eigenlijk ontzettend lang, maar ik probeer de belangrijkste dingen te vertellen.

Begin 5e klas werd ik smoorverliefd op een jongen. (ik noem hem X) In het begin was het allemaal super leuk en ging ik elke dag vrolijk naar school etc. Ik had het toen ook direct een vriendin verteld. Maar hoewel ik nogal een verlegen persoon ben durfde ik niet echt met hem te praten en contact te leggen. Gedurende het jaar werd ik steeds verliefder en verliefder en elke keer had ik weer een “plan” in men hoofd om wat tegen hem te zeggen, maar ik durfde het gewoon niet. Ik werd knettergek van de verliefdheid, het werd een soort obsessie voor me. Ik deed dingen waarvan ik niet weet of ze wel normaal zijn en durf ze eigenlijk ook niet allemaal te vertellen. =P :blush: Ik verzamelde bijvoorbeeld foto’s van hem en heb deze op een USB stick opgeslagen (die heb ik nog). Keek elke dag op zijn Hyves en van zijn vrienden. Tegenwoordig heeft hij ook Twitter en daar kijk ik (nu nog ) ieder uur op. En nog meer van dat soort dingen… Maargoed…
In de 6e zaten we weer bij elkaar in de klas, in de zomervakantie voorafgaand had ik gehoopt dat de verliefdheid minder zou worden, maar helaas. In de 6e klas werd het helaas alleen nog maar erger. Zo erg dat ik gewoon elke avond thuis weer lag te huilen omdat ik zo boos/verdrietig was op mezelf dat ik niets durfde te doen terwijl ik hem zo verschrikkelijk leuk vond! Vond het gewoon een beetje eng ofzo. Behalve de huilbuien werd ik ook in men algemene doen steeds minder vrolijk –men moeder dacht zelfs een tijdje dat ik depressief was, want ik at niet meer normaal en kon eigenlijk niet meer lachen.-. (men moeder weet hier overigens niets vanaf). Eind 6e klas had ik het er ook steeds minder over met mijn vriendin (ze had zelf ook veel problemen en wou er haar eigenlijk niet meer mee lastig vallen) Ik had dus verder niemand om erover te praten en bleef alleen met het “probleem” zitten. Ik besefte me dat na de examens we van school af zouden gaan en ik hem waarschijnlijk nooit meer zou zien aangezien we allebei zouden gaan studeren. Rond de diploma-uitreiking kwam ik erachter dat hij naar dezelfde stad zou gaan als ik. Ik wist niet goed wat ik ervan moest vinden. Ik was blij, maar ook niet. Inmiddels studeer ik nu 2 maanden in die stad en heb hem alleen 1 keer met de introductie gezien. Verder zie ik hem nooit. Ik had zo ontzettend gehoopt dat de verliefdheid over zou gaan of dat ik een andere leuke jongen zou tegenkomen, maar helaas. Het gaat maar door… en ik word er compleet gestoord van. Kort na de zomervakantie dit jaar leek het erop dat het minder werd, had zelfs een paar dagen dat ik niet aan hem dacht (!!). Maar ik ben nu weer helemaal terug in het ‘ritme’ van de 6e. Weer ben ik bezig met het “obsessieve gedrag” en ik maak mezelf er alleen maar ongelukkiger mee. (Je snapt natuurlijk dat ik al 100 keer heb geprobeerd om er mee te stoppen, maar dat lukt gewoon niet). Vandaag bijvoorbeeld kwam ik via Twitter erachter (dat mij tevens ook de aanleiding gaf om dit nu te posten) dat hij met een meisje ging eten. En meteen spookte er allemaal dingen door mijn hoofd. (heeft hij een vriendin? – is het een huisgenoot? – waren er meer bij? – was er een speciale gelegenheid?) Ik werd knettergek en ben toen op de fiets gestapt en door de straat gefietst waar hij woont, ik wist alleen niet precies welk huisnummer dus had er niet aan. Ik wist ook niet waarom ik het deed, ik wou eigenlijk kijken of ik misschien een fiets kon zien van dat meisje, of meer mensen? (dit is serieus toch te gek voor woorden, echt ik schaam me er ook voor dat ik dit moet zeggen, maar het geeft aan dat het best wel ver gaat…)
Wat ik nu eigenlijk van jullie vraag is jullie hulp! Want ik weet het allemaal niet meer… ik word er gestoord van en ik ga dit niet nog veel langer volhouden want het maakt mij emotioneel kapot. Natuurlijk wil ik niets liever/ dolgraag / droomwens etc. een relatie met hem, maar dat moet ik gewoon uit mijn hoofd zetten. Dat gaat gewoon nooit gebeuren… aan de andere kant “durf” ik op de een of andere manier ook niet echt naar andere jongens te kijken en daarmee te flirten etc. omdat ik heel stiekem toch nog in mijn achterhoofd iets hoop wat eigenlijk niet kan. Ik weet niet of er mensen zijn die ook zoiets hebben meegemaakt? Maar ik heb gewoon jullie hulp nodig, want mijn ideeen zijn na 2 en een half jaar gewoon op. Ik weet het niet meer…

Dankjewel voor het lezen.

Zeg via hyves, msn, dat je hem leuk vind, of leuk hebt gevonden. je ziet hem immers nooit meer, dus je kan ook niet echt op je bek gaan. Als hij je afwijst wordt de obsessie vast vanzelf minder. Dan ga je hem namelijk stom vinden X).

Jezus… lastig zeg. Ik kan wel makkelijk zeggen van: probeer dan eens met hem in contact te komen, spreek hem een keer aan, blablabla, maar ik denk dat je daar ook niet echt veel aan hebt :’) Lastig… sterkte!

Als je niet durft om de eerste stap te zetten en er gewoon mee wil kappen zou ik gewoon gaan praten met een goede vriendin. Want zoals ik het nu zie ben je alles aan het opkroppen en daar ga je gewoon mentaal en fysiek kapot van. (Ik weet er alles van helaas)

Mijn advies is dat je kijkt of je bij iemand je hart kan luchten, want dat helpt al voor een groot deel. :slightly_smiling_face:

en als je nu echt AL het contact met hem verbreekt?
en niet meer op zijn hyves gaat kijken etc.
dan is het echt uit het oog, uit het hart.
zal moeilijk zijn, maar anders loop je zo nog heel lang door en dat is zonde, en krijg je echt spijt van.

Heel simpel eigenlijk… Uit je hoofd zetten, heb het zelf ook moeten doen. Tis moeilijk maar er zullen vast veel knappere en leukere jongens voor je bij zitten

Pfoe, dit is echt moeilijk. ik heb hier het begin van maar dat is pas een paar weken. Nu besef ik dat ik er echt vanaf moet komen, ik wil je graag helpen note me maar :wink:
x

Omdat ik vind dat het echt een obsessie is, kun je ons eigenlijk niet vragen hier een advies over vragen. Als ik jou was zou ik naar je moeder gaan en alles vertellen. Als ik haar was zou ik je doorsturen naar een psygoloog. Niet om vervelend te zijn, maar dit begint op stalken te lijken

ik vind het niet op stalken lijken, maar ik vind wel dat je jezelf tekort doet.
je leven zou minder moeten draaien om die ene jongen. gewoon meer gaan doen met leuke vriendinnen enzo.
misschien is een psycholoog niet een heel slecht idee. niet omdat je gestoord of gek bent ofzo, maar gewoon omdat dat iemand is bij wie je écht je hart kan luchten en je ook echt goed advies kan geven.
of je moet gewoon uit zijn mond horen dat hij je niks vind. ik heb ook zoiets een keer gehad (ook al was het in iets mindere maten) en pas toen hij zei dat ie mij eigenlijk helemaal niks vond kon ik het loslaten. ik denk nu echt nooit meer aan hem en voel me een stuk gelukkiger!
ik hoop dat je hier iets aan hebt, en anders sowieso heel veel succes ermee!

Dankjewel voor jullie reacties!

Ik ga binnenkort nog 1 keer met een vriendin praten (die wie er al van wist) want als ik nog 1 keer goed mijn verhaal kan doen ofzo dan lucht dat misschien ook wel op. En vanaf dan ga ik echt (proberen) alles los te laten. Niet meer op Hyves/Twitter kijken, foto’s etc. alles. Misschien dat ik het wel allemaal weggooi *weet niet of ik dit kan* maar misschein kan ik het anders mijn vriendin vragen. Want als er gewoon niets meer is wat mij aan hem herinnert (behalve de gedachte in het algemeen dat hij door mijn hoofd spookt) dan zal ik er misschien ook minder mee bezig zijn.

@TheFair: Ik begrijp je reactie en inderdaad hoe ik het vertel -en hoe het ongeveer is- lijkt misschien wel heel erg op stalken. Natuurlijk zoek ik nooit express contact op of loop ik hem achterna (mocht ik hem zien) ik bel hem ook niet ofzo, dus als het goed is “merkt hij er niets van”. Maar inderdaad je hoort gewoon niet zoveel bezig te zijn en informatie over iemand te zoeken al is het maar via internet. Hierdoor kom ik ook telkens weer achter dingen die me nog meer in twijfel brengen of zoiets.

Ik heb soms wel momenten dat ik echt denk “nu moet het stoppen!” ik wil inderdaad gewoon veel leuke dingen doen met vriendinnen en nieuwe mensen leren kennen etc. en niet meer met hem bezig zijn. Als ik zo’n momentje heb, en besef dat ik heel graag niet meer verliefd wil zijn, dan heb ik ook minder de neiging om aan hem te denken etc. Dus hopelijk komen er nog meer van die momenten…

beetje vaag allemaal, maar in ieder geval bedankt voor jullie reacties!

^
Dat vind ik wel een goede ja.

Echt wow, dit is ; WOW.
ik kan niks anders zeggen :
Sorry.

Ik heb ook geen advies O_o
Maargoed, Sterkte en UP! =)