Ik weet het niet meer..

Op het moment ben ik volledig de weg kwijt, dus dit is voor mij even om mijn frustratie eruit te gooien.

Ik en M zijn nu een week uit elkaar, we waren bijna 3 jaar samen en ik woonde ook al ruim een jaar samen met hem.
In januari ging het even niet zo goed tussen ons, we hadden steeds minder tijd voor elkaar door ons druk dagelijks leven en raakten in de sleur. De intimiteit was erg verminderd en dat merkten we beiden.
Voor mij is januari ook een moeilijke maand omdat mijn vader vorig jaar in januari is overleden. Hierdoor was er ook mindere intimiteit van mijn kant, wat ik ook aan hem heb verteld.
In die maand kwam hij een keer thuis en heeft toen verteld dat hij twijfelde over zijn gevoelens naar mij. Hartgebroken ben ik toen twee weken bij mijn moeder gebleven, hij is toen veel gaan feesten maar daarna begon hij me toch wel te missen en wilde hij me weer terug bij hem. Ik ben toen weer terug gegaan naar hem, we hadden afgesproken meer te communiceren en te proberen de intimiteit erin te houden.

Na een week leek alles goed te gaan, maar vrijdag (de 13e) begon hij raar te doen. Ik vroeg wat er was, maar hij vertelde maar dat er niks was en ging toen ineens de deur uit om uit te gaan met vrienden.
Ik heb hem gebeld en heb toen gezegd dat ik wilde weten wat er was.
Hij vertelde toen dat hij voelde dat het niet meer ging werken, de gevoelens waren er gewoon nog niet zoals hij dat gehoopt had. Hij vertelde toen ook dat ik beter verdiende dan dat.
Die week had hij gedaan alsof alles weer goed was om ‘te kijken hoe dat ging’.
Boos reageerde ik dat dat niet was wat we hadden afgesproken. Hij benoemde dit gesprek niet via de telefoon te willen doen, maar de volgende ochtend. Ik zei hem dat ik het niet eerlijk vond dat hij deed alsof en vervolgens ineens raar deed en dan maar gaat stappen met vrienden om de situatie te vermijden, ik zei ‘als dit de manier van doen is, dan ben ik er klaar mee’. Hij vertelde weer ‘alsjeblieft, doe dit niet via de telefoon, ik wil dit persoonlijk met je bespreken morgenochtend’.
Ik zei dat ik er klaar mee was, ik had al zo ontzettend veel emoties moeten verwerken (naast dit ook nog veel problemen bij moeder thuis). Ik zei dat ik weer terug ging naar mijn moeder en dat hij de keuze had NU terug te komen en te praten, of dat ik WEG zou zijn. Hij zei dat ik hem chanteerde en dat hij daar niet aan mee zou doen.
Dus heb ik toen mijn spullen gepakt en ben ik naar mijn moeder gegaan. Die avond appte hij dat het hem speet maar dat ik iemand verdiende die beter voor me zou zorgen en dat hij niet diegene was omdat hij nog met zichzelf en zijn eigen gevoelens in de knoop zat.

De volgende dag appte hij weer. Hij was blijkbaar bij een vriend blijven slapen en toen hij weer thuis kwam en het huis zo leeg zag schrok hij ervan. Hij benoemde dat hij zich toen pas realiseerde dat hij me eigenlijk niet kwijt wil en dat hij stom is geweest het aan te hebben gepakt als dat hij deed. Hij zei dat het egoïstisch was en het zijn manier was van ontwijken en ontkennen. Hij geeft aan de grootste fout van zijn leven te hebben gemaakt en dat hij er alles aan zou kunnen doen om het terug te draaien. Hij wil dat ik hem nog een kans geef en zegt dat dit nooit nog een keer zal gebeuren. Op het moment geeft hij me de ruimte om na te denken hierover.

Ik ben nu al zo erg gekwetst door de hele situatie en emotioneel ben ik nu helemaal op…
Ondertussen zijn alle andere problemen die ik had weer opgelost en heb ik het nu wat rustiger in mijn dagelijks leven.

En ik hou nog steeds heel veel van M, maar ik ben zo bang dat het dalijk toch weer fout gaat.
Ik heb nu al zoveel tegenslagen gehad, als het nu weer niet zou lukken zal het alleen maar pijnlijker zijn en ben ik bang dat het dan echt niet meer goed met me gaat.
Ik ben zo in de war met wat ik nu zou moeten doen, het vreet echt aan me.
Mijn hart wil hem, maar mijn verstand zegt dat dit niet goed is voor me.
Ik heb mezelf in bescherming genomen door nu afstand te maken en goed erover na te denken.
Maar ik weet het echt niet…

Dit is wel een hele korte samenvatting van wat er aan de hand is,
maar iemand ooit iets soortgelijks mee gemaakt? Of wat vinden jullie?

Ik zou het nog wel een kans geven. :slightly_smiling_face:

Mm, Je kan hem nog 'n kans geven maar het is natuurlijk wel allemaal gebeurd, en jullie zijn ook uit elkaar gegaan voor een reden. Je moet doen wat goed voelt voor jezelf, vind ik. Als ik jou was zou ik ook gewoon met 'm praten over wat er allemaal gebeurd is en hoe het allemaal verder moet en vanuit daar beslissen wat je wilt.

Hij zei dat hij twijfelde over zijn gevoelens?! Ik zou zorgen dat hij weer helemaal “into you” is. Ik zou het daarna zeker nog eens proberen. Een relatie van 3 jaar is niet niks.

Ik zou persoonlijk niet meer naar hem terug gaan. Mijn kijk op dit soort dingen is dat zodra iemand begint te twijfelen, het meestal snel klaar is (mentaal). Dit had ik ook bij mijn ex, dus ik spreek uit eigen ervaring. Al twee maanden voordat het uit ging wist ik dat ik zo niet gelukkig werd. Na veel praten verder werd ik er nog steeds niet gelukkiger van, terwijl hij heel erg zijn best deed. De chemie was er niet meer. Toen het eenmaal klaar was bleven we contact met elkaar zoeken en hebben we nog een paar keer afgesproken omdat we elkaar mistte. Ik miste hem overigens ook! Maar achteraf ben ik tot de conclusie gekomen dat dat geen basis is voor een goede relatie te heropenen. Als je uit elkaar gaat komen er allerlei gevoelens bij kijken die je zelf niet meer in de hand hebt, de fases van acceptatie. Je komt als eerste in een fase waarin je gaat ontkennen dat het echt over is. Dit geldt zowel voor degene die gedumpt is als de “dumper”. En dat is een reden waarom veel mensen erin trappen om weer terug te gaan met hun ex. Uiteindelijk komen dezelfde problemeb weer op je pad en zal je weer gekwetst worden. Dus mijn advies: je bent nu al zoveel bezig met gevoelens verwerken, kies niet voor de makkelijke weg door weer naar hem toe te gaan…

Heel herkenbaar, en ik ben uiteindelijk weggebleven (na een langere periode met ups en downs, enkele weken weer bij mijn ouders moeten zitten). Ik heb hem toen ook voor het blok gezet, gezegd: “het is nu of nooit”, en toch liet hij mij gaan. Toen was het klaar voor mij en heb ik die grens getrokken, ookal heeft hij het daarna nog geprobeerd goed te maken.

Ben het verder volledig eens met wat Demi hierboven zegt.

Op een gegeven moment is het gewoon klaar en moet je naar mijn mening echt voor jezelf kiezen. Zeker ook als je vindt dat je aan andere aspecten van je leven moet werken, dan moet je zo’n soort relatie er niet bij hebben. En de houding van je vriend doet mij heel erg denken aan die van mijn ex; veel ontwijken, wel zeggen dat hij er aan wil werken maar vervolgens niet echte veranderingen maken, gebreken op mij afschuiven/mij de schuld geven dat er wat mist (ook intimiteit, terwijl ik juist een moeilijke en drukke periode had en kwetsbaar was), mooi weer spelen en dan weer uit het niets ‘het niet meer weten/twijfelen/uit elkaar willen’.

En toen ik voor mijzelf had besloten dat het klaar was had ik zó veel meer rust. Ja het was kut, ja ik moest opnieuw een leven opbouwen; moest een nieuwe woning vinden, verhuizen, weer mijn leven indelen zonder hem. Maar ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. En nu ook alweer een tijd gelukkig met een andere vent, die ondanks de vele onzekerheden die wij nu hebben (lange afstandsrelatie) heel eerlijk is en zich echt voor mij inzet.

Ik zou nog een kans geven!

Allereerst wil ik zeggen dat ik alles ontzettend vervelend voor je vind. Ik hoop op betere tijden voor je. Ga voor jezelf na wat jou de beste optie lijkt; zonder hem verder en hem missen of het nog een kans geven en het allemaal weer op te laten bloeien tussen jullie. Na wat hij gezegd heeft vind ik dat hij de kans zeker verdjent en hij kont in wat je schreef over als een lieve en zorgzame jongen. Ik denk dat hij werkelijk spijt heeft en je gewoon weer terug wil in zijn leven. Sterkte xx

Wat naar dat je dit zo hebt doorgemaakt! Een hele sterke beslissing van je om weg te gaan en niet op hem te wachten tot de volgende morgen. Hij zou jou op de eerste plaatst moeten zetten in plaats van een avondje stappen met vrienden.

Ik zou nog even wat tijd nemen en daarna kijken hoe je je voelt. Als je hem mist en gevoelens voor hem blijft houden zou ik het nog een kans geven. Maar als het dan weer gebeurd, zou ik nooit meer terug komen!