Ik weet het even niet meer.

Hee meiden!
Als eerst wil ik even zeggen dat ik niet echt een type ben om mijn hart uit te storten op een topic. Maar ik weet het gewoon eventjes niet meer.

Het begon allemaal vorig jaar maart.
Ik woonde samen met mijn vader moeder en mijn jongere zusje.
Alles ging perfect totdat ik op een avond thuis kwam en mij verteld werd dat mijn vader was vreemdgegaan.
Ik vond dit allemaal onwerkelijk want mijn ouders waren 2 handen op 1 buik. Na 17 jaar waren ze nog zo gelukkig met elkaar en toen gebeurde dit opeens.
Mijn vader besloot om het huis uit te gaan en bij die “vrouw” in huis te gaan.

Na een maand kwamen mijn ouders toch weer bij elkaar om het nog te “proberen”. Dat ging een paar weken goed en toen zat hij alweer bij die vrouw.
Ik was er best wel kapot van omdat mijn vader bij haar zat, terwijl mijn moeder thuis zat en zich maar zat af te vragen wat die “vrouw” wel had en zij niet.
Opeens had mijn vader iedereen tegen zich, behalve mij.
Ik weet niet of jullie het snappen, maar het is wel je vader en je houd wel van hem.

Na een maand of 2 had ze het geaccepteerd dat het niet meer goed kwam. Toen stond mijn vader opeens voor de deur en te zeggen dat het hem speet en dat hij een grote fout had gemaakt.

Ik en mijn zusje snapte het echt niet dat ze weer bij elkaar waren, maarja zo was het nu eenmaal. En wij vonden het goed want papa en mama waren nu weer bij elkaar.
en “zij” was uit beeld

Rond november toen alles weer goed was en het leven weer op de rit was, kreeg mijn moeder opeens last van haar maag. Ze dacht eerst dat het aan het eten lag wat haar waarschijnlijk verkeerd was gevallen, maar na een paar dagen werd de pijn heviger en is ze naar de dokter geweest. Hij dacht dat het een galblaasontsteking was en met een antibiotica kuurtje zou het zo weer over zijn. Maar deze ging niet over. Na een klein weekje werd ze opeens geel en ging weer terug naar de dokter. Hij dacht dat het een kiester (een soort steentje) was en ze werd voor onderzoek naar het ziekenhuis gestuurd. Na dagen van onderzoeken kwamen de artsen erachter dat het geen kiester was maar een tumor bij de alvleesklier.

Tot zover was er nog geen reden voor paniek want ze gingen ervan uit dat het een goedaardige tumor was. Ze konden die gewoon operatief verwijderen.
Alleen deze operatie zou wel 4 tot 8 uur duren, als we thuis eerder gebeld werden was het geen goed nieuws.
Mijn moeder ging zonder problemen de operatie in, en zelfs vlak voor de operatie smste ze me nog van: “Ik heb de operatiejas al aan haha”.

Rond half 3 in de middag hadden we nog steeds niks gehoord, en we hadden allemaal hoop dat het allemaal goed ging komen. Maar we hadden te vroeg gejuigd. Een kwartier later belde de chirurg op dat ze maar een klein stukje van de tumor konden verwijderen want de tumor zat vastgenesteld aan een belangrijke ader, en ook waren er uitzaaiingen naar haar lever.

Op dat moment stortte mijn wereld in. Mijn moeder ziek? Mijn sterke altijd vrolijke moeder had kanker? Hoe kan dat?
Die vragen spoken telkens nog door mijn hoofd.

Toen ik samen met mijn vader en zusje richting het ziekenhuis ging dacht ik een sombere huilende moeder aan te vinden. Maar inplaats van dat zei ze van; Ach meisjes het komt allemaal wel goed. We gaan in de tijd die we nog hebben heel veel plezier maken.
Ja dat was mijn moeder, zelfs in de moeilijkste tijden probeerde ze nog een positief puntje te vinden.

Na een week mocht ze terug naar huis. Alleen ze mocht nog niet veel doen, maar wat ze kon doen deed ze.
Na anderhalve maand ging het wat slechter, ze werd heel snel moe, en het eten smaakte haar niet meer echt lekker. ( dat kwam ook door de chemotherapie)

Na 2 maanden ging het opeens bergafwaards. Ze werd heel misselijk en kon niks meer binnenhouden. En ze werd steeds vermoeider en vermoeider. totdat ze niet meer van de bank af kon komen.

In die tijd ging het ook veel slechter met school, want ik kon er niet met mijn hoofd bij zijn. Maar mijn mentor beloofte me te helpen en alles kwam wel goed.

Uiteindelijk ging ze 2 april naar het ziekenhuis waar ze in de armen van mij en mijn zusje op 6 april is overleden.

Nu een maand verder is het nog steeds zwaar om zonder haar te leven.
En ik word nu van alle kanten genaaid door vriendinnen die mij nu gaan negeren terwijl ze altijd zeiden “als er wat is dan ben ik er altijd voor je”.Ik zie ze haast nooit meer.
Zelfs word ik genaaid door mijn mentor.
Vandaag had ik een gesprek met haar, en ze vertelde dat het het beste was om mijn jaar overnieuw te doen omdat ik te veel had gemist.
(In die tijd van dat mijn moeder ziek was ben ik totaal maar 1 maandje afwezig geweest.) Ik stond er altijd goed voor en ik kan het jaar altijd nog makkelijker halen. Ik werd natuurlijk heel erg boos op haar omdat ze me had beloofd me te helpen met school maar uiteindelijk is dat nooit gebeurd omdat ze nooit “tijd” had.

En vanmiddag toen ik met een kut humeur thuis kwam, vertelde mijn zusje dat mijn oma net was opgenomen in het ziekenhuis met een zware longontsteking.

Er komen op dit moment te veel nare dingen op me af en ik weet niet meer wat ik moet doen.

Zijn er meiden die hun moeder ook hebben verloren?
Hoe hebben jullie dit “verwerkt”? Want ik denk dat jullie me er heel erg mee kunnen helpen.

Sorry voor dit lange verhaal maar ik moest het echt even kwijt :$.
xx.

Ach meis! :sob::muscle: Wat rot allemaal, zoveel in 1 bult! En het is meestal zo, als er echt eens iets gebeurt, dan weet je pas wie je vrienden zijn.
Maar um, als je je cijfers nog kan ophalen, en over kan gaan, dan is dat een zorg minder toch. Of mag je sowieso al niet meer over?

Nou er zijn geen cijfers op te halen want ik heb alles voldoende. Mijn toetsen gaan ook gewoon goed. maar ze willen het doen zodat ik volgend jaar gewoon alles relaxed kan doen.

sterkte :four_leaf_clover:

Wat heftig meid, heel veel sterkte en gecondoleerd met je moeder!

sterkte ! <3

heel veel sterkte! miss kan je praten met je afdelingsleider?

succes, echt heel veel succes!

aaah meid,
wat heftig allemaal!
ik heb mijn moeder of vader gelukkig niet verloren,
dus in zoverre kan k niks voor je doen,
maar ik wil je toch wel ff heel veel sterkte wensen…
deze tijd met vervelende dingen gaan voorbij, geloof me.

als je met iemand wil praten ofzo,
kan je me altijd noten!

sterktexxx

Ik zou duidelijk aangeven dat je gewoon over wil gaan omdat je voor alles goed gaat…uiteindelijk is dat jouw keuze aangezien je er gewoon goed voor staat. En heel veel sterkte…

Meisje toch, ik heb echt met je te doen. Heb je wel vriendinnen, familie die je steunen?
Heel veel sterkte!

Heel veel sterkte!

:frowning_face: Ik kreeg een brok in mijn keel…
echt, sterkte!
en gecondoleerd, je moeder klonk een hele lieve vrouw

ik weet het, ik ben slecht in mensen oppeppen…

aah lieverd :sob::muscle:
wat erg voor je allemaal
ik vond dat van je vader al erg, maar toen ik van je moeder las brak m’n hart.
het is niet erg dat je er nu nog verdrietig van bent, het was wel je moeder en het is ‘pas’ een maand geleden.
en ik weet niet welk niveau je doet, maar misschien kun je wel over gaan maar dan een niveau lager?
en net zoals Pevensie zegt, je weet pas wie je echte vrienden zijn als je ze echt echt nodig hebt.
heel veel sterkte meiss :kissing:
x

Ach schatje toch.
Wat erg allemaal.
Maar als je echt over wil, dan mogen ze niet zeggen dat je dat niet mag (aangezien je voor alles een voldoende staat) maar ik denk ookwel dat het misschien wat makkelijker is aangezien je al zoveel te verwerken hebt en het elk jaar toch moeilijker word. maar je moet doen waar jij je goed bij voelt. En als ik je ergens ooit mee kan helpen (maakt niet uit voor wat) kun je me altijd noten!
sterkte

Jeetje, heftig allemaal zeg =(
Hopelijk komt alles gauw goed! =)
Maar over dat blijven zitten, jij kiest toch zelf of je wil blijven zitten of niet?
Je mentor gaat toch niet zeggen dat je moet blijven zitten terwijl je cijfers goed zijn?
Je kunt me trouwens altijd noten als je dat wilt =)

Sterkte <3

Allereerst, sterkte. Ik vind het echt ontzettend rot voor je, ondanks dat ik je niet ken en je hebt alle reden je ook zo te voelen, door onze tips zal je je ook niet ineens goed voelen, maar houd de moed er in, dat is het belangrijkste. Je moeder wilt jou gelukkig zien, niet dat je met veel verdriet rond loopt. Houd je vast aan de mooie herinneringen die je hebt aan en met je moeder. En vergeet je vader niet, hij heeft fouten gemaakt, maar ook hij kampt nu met ontzettend veel verdriet, jij, je vader en je zusje moeten elkaar steunen. Probeer er voor te zorgen dat jullie veel tijd met z’n drieën doorbrengen; plan leuke uitstapjes, zorg dat jullie het avondeten altijd met elkaar doorbrengen en praat veel met elkaar. Praat over je gevoelens, het is belangrijk dat je verteld wat je kwijt wilt en stimuleer ook om je zusje en vader dit te laten doen, zodat jullie een hechte band houden. En onthoud ook, hoe rot het ook klinkt, dat dit je sterker maakt. Je ziet nu in wie je echte vriendinnen zijn en wie het af laten weten. Vergeet diegenen die het af laten weten, ze zullen er toch nooit voor je zijn. En laat school zien dat je het wel degelijk kan! Doe leuke dingen met de mensen die er wel voor je zijn en doe veel aan je hobby’s etc. Je kan het beter de komende tijd druk hebben dan dat je in je eentje thuis zit. En het allerbelangrijkste, weet dat je moeder trots op je is. Ondanks dat ze er niet meer is, ben je haar kleine meisje en dat zal je blijven. Laat haar zien dat je nog steeds een gelukkig leven kan leiden (met haar in gedachten) en ga je ambities, doelen, wensen en dromen achterna. Het gaat je lukken!

Ik heb het zelf nooit meegemaakt dus ik kan je niet vertellen hoe ik het heb verwerkt. Maar als je nog iets kwijt wilt kun je het hier altijd kwijt. We zijn er voor je! Ik hoop dat dit al een beetje oplucht. Qua school kun je het beste doen wat voor jouw het best voelt. Je mentor naait je niet meid. Hij heeft écht het beste met je voor. Maar voor alsnog kun jij het beste inschatten hoeveel kennis je hebt misgelopen. In welk jaar zit je eigenlijk? Want als je in een jaar zit waar veel basisstof wordt uitgelegd kun je het beste misschien wel het advies van je mentor opvolgen. Anders krijg je de jaren daarop een grote achterstand.

Heel veel sterkte, lijkt me echt heel zwaar en ik vind het knap als je je jaar nog kunt en mag halen. Ik denk dat hier wel genoeg meiden zijn die je willen helpen en waar je mee kunt praten, echt heel rot van je vriendinnen, misschien weten ze niet hoe ze ermee op moeten gaan.

Ik kan me heel goed voorstellen dat dit moeilijk voor je moet zijn. Ik zou gewoon nog even heel hard mn best doen om te laten zien dat je het in je hebt wat betreft school. Zolang je punten voldoende zijn, kan je niks gebeuren. Ik vind het overigens wel raar dat je school geen rekening houdt met de omstandigheden.
Dat je het nu allemaal even niet meer ziet zitten is meer dan logisch, maar onthoud dat álles ooit goed komt. Het is nu misschien moeilijk voor te stellen maar over een tijdje kijk je er weer anders tegenaan.
Heel veel sterkte en alles komt goed!

Dit!
En inderdaad kunnen ze je niet ‘laten’ blijven zitten, ga desnoods met je afdelingsleider praten.
En gecondoleerd met je moeder & heel, heel erg veel sterkte! :heart::heart::heart: