Ik weet het echt niet meer

(sorry voor het lange verhaal maar ik zou het erg op prijs stellen als jullie het zouden lezen, ik ben echt kapot en heb advies nodig)

Hoi meiden,

Ik zit al 4 jaar op dit forum maar dit is zo prive dat ik dit niet met mn eigen account wilde plaatsen ook tegenover mn vriend.
Mn vriend en ik hebben al 5 jaar een relatie, vanaf mn 16e tot nu (21 jaar), we verschillen 7 jaar van elkaar maar dit is geen probleem geweest.
Na 3 jaar vertelde hij me dat hij geen toekomst met me zag omdat we te verschillend zijn ook al vind ik dat van niet.
Ook heeft hij een andere afkomst en dit was wel eens een probleem.
Nu zijn we vorige week een paar daagjes weg geweest samen en we hebben wat drugs gebruikt daar.
We raakte hevig aan de praat, hij zei dat ik zn beste vriend was en dat hij alleen bij mij helemaal mezelf kon zijn.
Dat was voor mij hetzelfde.
Ook hadden we het over onze toekomst.
Hij zei dat ik beter dan hem verdiende omdat hij me geen liefde gaf, en hij vond het zo raar dat ik hem zo leuk vind en geobsedeerd ben door hem.
Ik moest huilen en zei dat hij niet zo moest denken.
Hij zei dat ik door moest met mn leven en dat ik dan echt gelukkig zou worden.
Hij is inmiddels 28 en zn ouders vragen iedere keer wanneer hij nou eens gaat trouwen.
Ik voel me zo egoistisch omdat ik wil bij hem blijven omdat ik niet zonder hem kan maar zo komen we allebei niet verder.
Hij zei het beste zou zijn als ik tegen je zei dat ik nooit meer contact meer met je wil maar dat kan ik niet want ik hou nog steeds op een bepaalde manier van jou en ik ga je zo erg missen want bij niemand kan ik zo vrij en mezelf zijn dan bij jou.
Niemand begrijpt me zo goed enzo.
En ik heb precies hetzelfde.
Ik heb ook bijna geen vriendinnen en zit ook niet op een clubje ofzo dus ik voel me best wel alleen en mn vriend is echt de enige die me 100% begrijpt en me niet veroordeeld.
Ik kan me gewoon geen leven zonder hem voorstellen.
Zn ouders zijn moslim en het is daar normaal om je te verloven en dan pas naar de ouders te gaan.
Ik heb zn ouders nooit gezien en hun mij ook niet.
Ze mogen er ook niks van weten want dat is gewoon heel raar in die cultuur.
als hij naar zn eigen land gaat, (wat hij nooit doet) gaan zn ouders naar families om voor hem een vrouw te zoeken.
Hij mag dan zeggen of hij haar wilt trouwen of niet.
Hij zegt altijd dat hij me snapt en dat ik door moet gaan maar ik kan het gewoon niet.
Ik hou zoveel van hem, ik zou echt alles voor hem doen.
Ik heb soms wel eens aan zelfmoord gedacht omdat we geen toekomst samen hebben en ik het niet kan verdragen als hij binnenkort gaat verloven en ik alleen achter blijf.
Ik ben gewoon kapot en weet niet meer wat ik moet doen.
Vooral omdat hij toen we drugs op hadden me vertelde dat hij tijdens bezoek bij familie in duitsland met zn neven naar de hoeren is geweest.
Ik vond het toen niet erg maar nu ik weer nuchter ben ga ik kapot.
Zn neven gaan elke weekend en iedereen ging dus anders moest hij alleen met de vrouwen thuis blijven.
Hij wilde niet maar kon niet tegen hun zeggen dat hij een vriendin had, zn neven gingen allemaal en vroegen of hij soms geen geld had.
Hij had ondertussen zin gekregen door al die naakte vrouwen en heeft uiteindelijk toch toegegeven en is naar een hoertje gegaan.
Ik weet echt wel dat het alleen om de seks ging en dat het voor hem ook een moeilijke situatie was omdat niemand over mij mag weten en hij dus niet de waarheid kon zeggen maar ik ga er kapot aan.
Ik snap het wel maar ik had zo graag gewild dat hij wat anders had gedaan.
Bijv. betalen en dan gewoon niks doen, of sterk zijn en zeggen dat hij t niet wil.
Maar het is gebeurd en nu ik weer nuchter ben kan ik alleen maar huilen.
Gisteren heb ik me in slaap gehuild en ben er helemaal kapot van.
Ik weet niet hoe vaak dit is gebeurd alleen dat het was toen ik ong. 18 jaar was en hij heeft me nooit wat verteld.
Ik vertrouwde hem voor de volle 100% en ben door dit nieuws echt kapot ook al verzekerd hij me dat het echt alleen voor de seks was en dat dit niet iets tussen ons is.
Ik was altijd bang dat hij na 5 jaar een relatie met mij wel weer een keer seks met een ander wilde of spanning maar dit had ik nooit verwacht en ik vertrouwde hem echt.
Ik voel me zo onzeker en ongelukkig nu en ik hoop echt dat iemand me tips kan geven hoe ik dit moet oplossen of verwerken want ik weet het echt niet meer en zit helemaal in de knoop met mezelf en mn emoties.

up

Ik moet zeggen… ik weet niet zo ontzettend veel van de moslimcultuur af. Maar uit dit verhaal maak ik wel op dat ze best traditioneel zijn. Ik vraag me af wat de gevolgen zullen zijn mocht hij toch voor jou kiezen. Wordt hij dan verstoten door zijn familie, levert het ‘slechts’ een ruzie op?

Want ik snap dat als de keuze jou of zijn hele familie zou zijn, dat dat heel moeilijk is. Je zegt dat jullie geen toekomst hebben samen… waarom nou precies? Omdat zijn familie het dus nooit goed zou vinden dat hij met jou zou trouwen? DUS doet hij het niet? Of is dat omdat er meer gevolgen aan zitten dan alleen de afkeuring van zijn ouders?

Heel lastig. Ik zou niet opgeven en er alles aan doen om bij hem te blijven. Jullie houden van elkaar en zonder elkaar zou het alleen maar slechter worden, ook voor hem (natuurlijk kom je er weer bovenop, maar for the time being, je snapt me wel).
Wat Lotte zegt, wat gebeurt er als hij vertelt over jou? Ruzie, of verstoten ze hem?

En is het niet een idee om ook moslim te worden? Voor het idee? Je hoort veel meisjes die moslim worden om zo met hun vriend samen te zijn. Maar dit is wel een moeilijke keuze, het gaat tenslotte wel om een geloof.

Heel veel sterkte in ieder geval, blijf sterk. :sob::muscle:

ik heb vroeger veel tegen hem gelogen en hij kan dat niet vergeten zegt hij.
Hij vind eerlijkheid het belangrijkste in een relatie en toen in het begin wilde ik indruk op hem maken en stoer doen en heb daarom vaak domme dingen gedaan of tegen hem gelogen.
Hij weet dat ik veranderd ben maar hij kan het niet vergeten en houd niet meer van mn zoals vroeger, dat gevoel is weg.
wel kan hij altijd bij me terecht en dat vind hij heel erg fijn.
Hij zei tegen me dat hij me meer zag als zn beste vriendin.
Verder word hij niet uitgehuwelijkt, zn ouders mogen wel een meisje voorstellen maar hij mag zelf kiezen met wie hij trouwt en dat mag dus ook een nederlands meisje zijn.
Ze zijn niet echt streng bij hem thuis maar hij vind dat we niet bij elkaar passen en dat hij zich geen toekomst met mij voor kan stellen.

Je moet Moslim worden omdat je het zelf wilt en niet omdat je dan bij je vriendje kan blijven, dat wil hij ook niet, en verwacht dat niet van me en dan hou je jezelf alleen maar voor de gek.
Ikzelf vind het geloof zelf wel heel inspirerend maar ik ben er nog niet achter of het iets voor me is.
Ik zou alles voor hem willen doen, emigreren wil hij graag en het kan me niks schelen, als ik maar bij hem ben, ben ik gelukkig.
Alleen hij denkt dat ik ongelukkig word als hij me dingen op gaat leggen bijv. dat hij wil emigreren of dat ik van hem andere kleding moet dragen waardoor je minder huid ziet, of dat ik me karakter wat aanpas als we bijv bij familie van hem zijn maar ik weet dat dat niet zo is, ik kan mezelf aanpassen en ik doe het graag voor hem, als ik maar bij hem ben maakt de rest me niks meer uit.
Alleen al naast hem wakker worden of in slaap vallen maakt me intens gelukkig.

Ik vind het gewoon zo kut en daarom kan ik het niet accepteren.
Als ik vroeger niet zoveel had gelogen tegen hem was zijn gevoel niet veranderd voor mij.
Hij heeft het me vergeven maar kan het niet vergeten en zn gevoel is niet meer zoals vroeger en dat merk ik ook.
Vroeger stelde hij vaak voor om uit te gaan en pakte dan af en toe mn handen of gaf me spontaan een kus, nu doet hij dat niet meer omdat hij me geen valse hoop wil geven.
Hij zei ook dat weekendje tegen hem, ik weet dat als ik je een heel klein beetje liefde geef dat je nog meer van me gaat houden en dat wil ik je niet aan doen, ik wil je geen valse hoop geven.
Voor hem is het ook heel erg moeilijk want hij wil zo graag dat het werkt en net als vroeger word maar zo is zn karakter, wat ik vroeger heb gedaan heeft zn gevoel voor mij voorgoed veranderd.
Hij zei dat hij altijd beste vrienden wilde blijven maar hoe doe je dat als ik nog steeds van hem hou en hij bijv trouwt met een andere vrouw?
ik zou het niet aankunnen en het zou ook niet eerlijk zijn tegenover zn vrouw.
Hij wil dat het goed met me gaat en ik hou zoveel van hem maar zn gevoel voor mij kan ik niet veranderen helaas.
Hij kan met zn problemen alleen bij mij terecht omdat ik hem snap, zn vrienden en familie weten niks over mij en als we wel eens ruzie hebben kan hij het er gewoon met niemand over hebben en ik vind dat zo erg voor hem.

ik kan die hoeren ook niet uit mn hoofd zetten en krijg al tranen in mn ogen als ik er aan denk.
Ik vind het echt zo erg dat hij dat gedaan heeft, hij wist hoe ik erover dacht en hoe erg hij me daarmee kwetste en toch deed hij t.
En ook dat hij t me al die jaren nooit heeft verteld.

upje voor mezelf.
Niemand tips???
voel me echt down nu.

Zegt meneer die achter jouw rug om naar de hoeren is geweest. :’)
Ik zou er behoorlijk klaar mee zijn als ik jou was. Tuurlijk je bent verliefd, maar hij niet op jou. Dat zegt hij zelf. Je zit toch ook niet te wachten op een relatie waarin jouw liefde niet beantwoord wordt? Daarbij opgeteld dat hij seks had met een ander + geen toekomst met jou ziet. Ik snap dat het zwaar is, maar ik denk dat als je bij hem blijft het alleen maar erger gaat worden. Zo ben je toch ook niet gelukkig?

Dit weet je niet.

Maar als ik je zo hoor praten hoe hij erover denk, denk ik dat je het moet accepteren en hem ruimte moet geven om misschien weer gevoel voor je te krijgen.
Maar neem ook al wel afstand van hem. Je wilt toch niet met iemand zijn die geen gevoel voor je heeft? Die niet meer hetzelfde voelt als jij voor hem? Die het niet meer ziet zitten? Die jou niet kan bieden wat je verdient?

Maar als ik jou zo hoor
heb je totaal geen leven buiten hem. Geen vrienden, geen hobby’s. Je bent totaal afhankelijk. En je kent zijn familie niet eens?
Ik weet niet, maar ik vind het allemaal niet bepaald gezond klinken.

Ik zou idd heel graag willen dat hij weer van me gaat houden als vroeger en niet als beste maatjes zeg maar.
En buiten hem heb ik gewoon heel weinig vrienden, zit vooral thuis bij mn familie of in mn eentje.
En ik weet ook wel dat ik moeilijk ben om mee te leven door mn add en ik ben echt een controlfreak maar daar kan ik gewoon niks aan doen.
Ik probeer alles zo goed mogelijk te doen maar het lijkt wel alsof hij het niet eens ziet wat ik allemaal voor hem doe.
Al is het maar een kleine waardering meer hof ik niet.

Meid. Hij wilt je niet meer. Dring je niet zo op. Hij ziet je meer als vriendin. Accepteer het.

Waarschijnlijk dringt het toch niet tot je door maarja.

het dringt wel tot me door maar ik kan het niet accepteren omdat ik weet dat ik het verpest heb.
Ik ben zoveel veranderd en hij weet dat ook maar kan het verleden ent als mij niet vergeten.
Tuurlijk snap ik hem ook wel maar t doet zoveel pijn als je weet dat het ook anders had kunnen lopen als je bepaalde dingen niet of anders had gedaan en ik gewoon wat beter naar zn adviezen geluisterd had.

Meis, probeer het gewoon te accepteren. De dingen die zijn gebeurd, zijn gebeurd en die kun je niet meer terugdraaien, hoe graag je dat ook zou willen. Daarnaast is hij ook niet erg netjes geweest door naar de hoeren te gaan (ik zie dit gewoon als vreemdgaan hoor) en je er niets over te vertellen.

Laat het los, en misschien is het zelfs beter om even geen contact te hebben. Ga werken aan jezelf, en dat je niet meer afhankelijk van hem hoeft te zijn qua sociale contacten. Je gaat je zo veel beter voelen als je weet dat je het ook gaat redden zonder hem.

ik weet dat het voor ons allebei beter is als we door gaan met ons leven maar ik wil gewoon niet zonder hem.
hij is echt het belangrijkste in mn leven en kan me echt geen leven zonder hem voorstellen.
Ik hou zoveel van hem en we weten alles van elkaar, zijn beste maatjes en helemaal onszelf.
als ik hem kwijt ben voelt het alsof er ook een stukje van mezelf weg is.
een leegte omdat ik ook weinig vrienden of afleiding heb.
Ik zou het zo graag willen accepteren maar het lukt me niet en het voelt zo egoistisch van me om hem niet los te laten.
nu kan hij ook niet door met zn leven en ik voel me daar zo rot over.
Ik weet gewoon hoe het einde word.
hij ontmoet iemand anders en gaat verloven en ik blijf alleen en gebroken achter.
ik word gek bij de gedachte dat hij met iemand anders trouwt enzo.

Heb je nou nog een relatie met hem of niet? Kan ik niet helemaal opmaken uit je verhaal. Verder zou ik als ik jou was afleiding gaan zoeken, mensen leren kennen. Je bent compleet afhankelijk aan iemand die, zoals ik het opvat, niet meer samen met jou wil zijn. Dat moet je los zien te laten denk ik.