Ik weet het echt niet meeer

Oke, alvast sorry voor het lange verhaal maar ik zal proberen het kort te houden. Ik date nu sinds 2 maanden ongeveer met een jongen en het is altijd leuk en gezellig. Ouders ontmoet blabla en het is een hele lieve, leuke jongen. Dat is het probleem ook niet. Ik heb al vaker topics aangemaakt hierover maar ik heb heel erg dat zodra het woord “relatie” valt, het me ontzettend beangstigt eigenlijk en ik het liefste alles af wil kappen. Ik wil eigenlijk niemand leuk vinden want in the end word je toch wel gekwetst. Zoals je nu misschien al merkt, word ik gewoon ontzettend pessimistisch met dit soort dingen. Nou heb ik dit hem verteld, hij reageerde heel lief en begripvol en zei ook van “snap ik, dit kost ook tijd en ik ben bereid te wachten want ik vind je echt heel leuk” etc etc. Als ik met hem ben, is het allemaal goed. Maar zodra ik niet bij hem ben, begin ik ontzettend te twijfelen (dus vooral over: ik wil dit niet want ik wil niet gekwetst worden, maar hij is wel heel leuk etc) en voel ik me ontzettend kut. Nu heb ik altijd zoiets van: als iets je niet gelukkiger maakt, moet je het niet doen. Ik wéét dat die “bindingsangst” van mij tijd kost, maar ik vraag me af of ik er daarna gelukkiger van ga worden. Niet omdat hij niet leuk genoeg is, maar puur omdat ik mezelf compleet gek maak en me daar kut door ga voelen. Daarnaast ga ik studeren volgende maand en daarmee wil ik níét zeggen dat ik genoeg andere leuke jongens ga ontmoeten, maar meer van: ik weet niet of ik er überhaupt een relatie bij kan gebruiken op dit moment… ik wil rustig kunnen wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe studie, nieuwe mensen etc en ik weet gewoon niet zo goed wat ik hier allemaal mee aan moet. Ik weet echt niet wat ik hiermee moet en bwuh, ik wil hem ook écht niet kwetsen met wat dan ook en ik weet dat hij me heel leuk vindt, maar ik wil niet aan iets beginnen (wat ik eigenlijk al heb gedaan) waar ik me het grootste deel van de tijd (lees: de tijd dat ik niet met hem samen ben) kut door voel… Wat zeggen jullie?

Wauw, ik zit echt in precies dezelfde situatie maar dan wil ik juist wél een relatie omdat dat dan net dat stukje bevestiging is dat hij me niet gaat (of iig niet wíl) kwetsen… Ik snap je volledig, ik denk dat het handig is om over deze angsten te blijven praten met desbetreffende jongen en hem een kans moet geven om je vertrouwen te winnen. Mocht het zo zijn dat je echt niet over je angsten heen komt dan kun je het later alsnog afkappen, maar ik denk wel dat je het een kans moet geven aangezien je anders voor de rest van je leven met deze angst zal moeten leven. Misschien is dit totaal buiten je comfort zone maar ik persoonlijk geloof dat het de moeite van het proberen waard is.

Haha, ja ik snap dat het je júíst die bevestiging geeft inderdaad. Ik heb het er ook wel veel met hem over en ik heb hem ook verteld dat het me voor hem heel vervelend lijkt… ik bedoel, hij heeft die bevestiging natuurlijk een stuk minder vanaf mijn kant. Maar ja, hij zat van: “nou ja, ik vertrouw je volledig van dat ik weet dat je niet zomaar iets met een andere jongen oid zou doen (en daar heeft hij ook echt gelijk in) en meer dan wachten en jou vertrouwen geven, kan ik volgens mij niet doen…” Ik kan me ook niet voorstellen dat ik snel nog een jongen ga vinden die zo begripvol en alles is zoals hij nu, denk dat een groot deel het al had afgekapt bij mijn dramaqueen-gedrag :") Ugh ik weet niet, dat voelt zo ontettend kut voor mij en ik wil iets niet doen als het me niet blijer maakt maar ik weet niet of dat ooit gaat gebeuren dan.

Dit is geen vraag om je in het harnas te jagen of zo, maar om je over je eigen gevoel te laten nadenken, in de hoop dat het helpt, maar waarom ben je er zo zeker van dat je toch wel gekwetst wordt?

Liefde is weinig aan als je jezelf er niet helemaal voor geeft.

Ik probeer mezelf overigens ook af te leiden. Had ook van die periodes dat ik echt spontane paniekaanvallen kreeg waarbij ik dacht dat ik toch wel weer teleurgesteld ging worden. Dan liet ik die gedachte gewoon ‘wegvaren’ en zei tegen mezelf dat ik daar niet aan mocht denken en leidde ik mezelf af door iets anders te gaan doen. Op den duur hoef je jezelf niet meer af te leiden om hier niet meer aan te denken maar kun je die gedachten gewoon ‘bannen’.

Ik denk eerlijk gezegd dat het niet zo veel uitmaakt of je in een relatie bent: relatie of niet, je geeft duidelijk om deze jongen, dus als hij je wil kwetsen, waar ik uitgaande van wat je over hem zegt niet vanuit ga, kan hij dat toch wel. Bovendien, als je een keer wordt gekwetst is dat ook niet het einde van de wereld, daar kom je ook wel weer bovenop en het klinkt misschien als een dooddoener maar je wordt er ook sterker van. Als ik jou was zou ik er gewoon een keer voor gaan en kijken hoe dat voelt, deze jongen vindt je duidelijk leuk, dus probeer hem eens te vertrouwen!

Ik denk dat je best iets zekerder over de situatie mag zijn. Die jongen vind jou niet voor niets leuk, en verteld jou niet voor niets al die dingen die je zelf zei.

Laat het voor nu gewoon zoals het is. Die jongen doet zijn best omdat hij je duidelijk leuk vind. Jij vind hem ook leuk zeg je. Vertrouw elkaar hier op en wie weet wat hier uit bloeit.
Neem de tijd.

Pfoe, ik weet niet. Ik ben gewoon echt slecht in iets/iemand vertrouwen en ik geloof eigenlijk gewoon niet in “goede bedoelingen” van iemand. En, hoe je het ook wendt of keert: uiteindelijk loopt een relatie ergens stuk. En ja, dat is heel raar dat ik daar aan denk, maar “het punt dat het over gaat” staat in mijn hoofd echt centraal. Ik kan nu al denken aan het moment dat ik het uit ga maken/hij het uitmaakt, terwijl we nog niet eens echt iets hebben… In m’n hoofd spelen gewoon alleen maar slechte scenario’s af waarin 1 van ons toch uiteindelijk gekwetst gaat zijn…

Dit is echt precies wat mijn vriend ook had!
Ook dat als hij bij me was hij het geweldig vond enzo, en dat hij dan thuis ineens ging twijfelen…
Zo zijn we heel lang doorgegaan, daarna wilde hij er mee stoppen. En toen na een week toch weer niet :’) En toen ben ik tegen hem uitgevallen, over dat hij mij leuk vond en ik hem en dat ik er niet alleen was als het hem uitkwam blabla, en toen vond hij dat ik gelijk had, en nu hebben we iets :'D

Nouja hier heb je niet zoveel aan eigenlijk, maar hij is nu heel blij met de keuze die hij heeft gemaakt, dus misschien kun je proberen om je toch over het gevoel heen te zetten? Al weet ik natuurlijk niet hoe lastig dat is. Succes iig!

Er kunnen volgens mij 2 redenen zijn waarom dat je er zo over denkt.
Of je houd eigenlijk niet echt echt van hem of je hebt vroeger relaties gehad waar je dacht dat hij De Ware was en dat jullie relatie dan ophield.
En je dus nu bang bent dat het terug opnieuw gaat gebeuren.
Want het is wel duidelijk dat deze jongen van je houd.
Je ziet maar wat je doet.

Oke, daar kan ik me wel een beetje in vinden. Ik ben dolgelukkig met mijn vriendje, maar toch denk ik soms ook na over wat er zou gebeuren als het uitgaat. Ik zie het zelf alleen niet zo negatief. Met onze relatie denk ik altijd: zolang het leuk is, is het leuk. Maar goed, daar heb je niet zo veel aan, want jou lukt dat dus niet. Ik denk dat je het beste gewoon de tijd moet nemen, hij geeft je daar blijkbaar de tijd en ruimte voor, dus dan ik denk dat het dan uiteindelijk wel goed komt.

Hmm. Hij was gisteren hier en ik weet niet, ik voel me gewoon zo lullig als ik wel vrolijk blijf afspreken terwijl ik hem niet kan garanderen dat ik uiteindelijk wél een relatie wil of iets dergelijks. Dit vertelde ik hem (inmiddels al wel vaker over gehad) en hij is zo lief, eigenlijk precies de reactie die je wil krijgen op zo’n moment haha. Maar toch, ik weet het gewoon echt niet. Ik heb niet het idee dat het ooit (binnenkort) beter gaat worden en ik weet ook niet of ik überhaupt daarna “zin heb in een relatie”. En hij zat alleen maar van “nou ja, weetje… ik kan alleen maar hopen dat je het uiteindelijk wel wil proberen maar ik wil ook niet dat je iets gaat doen waar je je alleen maar slechter door gaat voelen. En mocht je ervoor kiezen om hier wel mee te stoppen vind ik dat natuurlijk echt heel kut, maar het is niet dat ik boos of iets zou zijn want ik weet hoe erg je hiermee zit en hoe je je erover voelt blabla… en wie weet komt het later nog” en nou ja, gewoon lief. En ik snap ook gewoon nooit wat een jongen met mij moet zegmaar. Dus zoiets zei ik ook gisteren, waarom hij niet gewoon met een random meisje dr vandoor ging (want ik denk dat 99% van de jongens al lang had gezegd van: adiosss) en hij keek me echt zo aan en zei van: “nou weet je *mijn naam*, dat komt door jou. Ik heb een meisje echt nog nooit zo leuk gevonden blabla” etc.

Het was gewoon heel lief allemaal en nja ik weet het echt niet. Hij is echt leuk maar het zou me zo veel ge-asildfjasodfijasdf in m’n hoofd schelen als het over was zeg maar. Nou ja, ik zie hem wss de komende 2 weken iig niet dus wie weet geeft me dat wat meer duidelijkheid.

Upje, iemand nog advies of iets haha?

Zelf heb ik het nooit meegemaakt maar ik kan me goed voorstellen hoe je je nu voelt: gewoon niet te omschrijven haha. Het is echt kut inderdaad als je gevoel je tegenhoudt, en dat er niet echt duidelijkheid is.

De jongen die ik leuk vind heeft dit ook zo ongeveer. We zouden eindelijk gaan daten, maar opeens gaat het niet door. Hij heeft ook twee gevoelens, zoals jij dat ook hebt. Hij wil bij me zijn, maar tegelijkertijd is er ook iets wat hem tegenhoudt, maar hij kan het niet precies beschrijven en zou willen dat dat gevoel gewoon weg was. Hij zei dat over een tijdje misschien dat gevoel dat hem tegenhoudt weg is, maar ik ben bang dat t nooit meer wat zal worden. Ik gun hem ook de tijd en ben absoluut niet boos op hem, want hij kan er natuurlijk ook niets aan doen. Bij mij zijn de rollen dus omgedraaid, ik ben de ‘afwachtende’ en hij diegene die met zijn gevoelens worstelt ;p

Ik denk niet dat je heel veel aan deze informatie hebt, maar misschien dat je je hierin herkent? Dan weet je in ieder geval dat je niet de enige bent die met verschillende gevoelens worstelt. Ik hoop in ieder geval dat die twee gevoelens snel veranderen in één gevoel, want dat zal je vast meer rust geven. En hoe moeilijk het ook is, probeer niet té veel na te denken want dan wordt je helemaal gek van jezelf haha. Succes de komende tijd!

Ik had eigenlijk precies hetzelfde. Paar keer achter elkaar gekwetst en toen dacht ik voorlopig blijf ik single en wil ik niks serieus met jongens.
Toen kwam ik opeens een geweldige jongen tegen en de eerste maand bleef ik nog steeds heel afstandelijk en ik dacht ‘ik wil niet verliefd worden, ik blijf single.’ Eigenlijk hield ik mezelf alleen maar voor de gek want ik was al verliefd op hem en een maandje later kregen we toch wel iets serieus. Op zich echt geen spijt van want hij was echt geweldig maar nu is het m’n ex en heb ik weer een mega broken heart…
(lekker positief verhaal ahum, sorry)

Maar wat ik wel wil zeggen, al vind je hem echt super leuk en al ben je echt verliefd op hem dan wil je er (weet ik bijna zeker) voor gaan. En ook al was het tussen ons echt veel te vroeg over (hij woonde ook heel ver weg, daar lag het grootste probleem) en mis ik hem nog steeds ontzettend, hij was het waard. Ik wist weer even wat echt verliefd zijn betekend.
Ik zeg niet dat ik nu echt single wil blijven, want al vind je iemand echt leuk dan kun je het nog zo hard roepen maar ik denk niet dat je echte liefde tegen kunt houden…

I know ya feel bro! Ik heb dat ook áltijd, voornamelijk omdat ik weet dat ik heel snel gekwetst ben, en daar meestal moeilijk overheen kan komen. Ik denk dat het een kwestie is van wikken en wegen hoe je je daaroverheen gaat zetten (is natuurlijker makkelijker gezegd dan gedaan, haha!). Maar wéét in ieder geval dat je niet alleen bent! Heel veel meiden hebben hier heel veel last van. Probeer je angsten een beetje te temmen en inderdaad afleiding te zoeken, leer met je angsten om te gaat en bevestiging te zoeken dat ze gewoon niet waar zijn. Ik hoop dat jullie gelukkig worden samen! :grinning: xxxxxxx

Bedankt voor jullie reacties (: Ik zie hem heel misschien morgenavond nog even, en anders pas weer over 1,5 week… ik hou jullie wel op de hoogte. Eerst zou ik misschien morgenavond nog bij hem slapen maar ik weet niet of ik dat wel wil. Niet omdat ik het niet fijn zou vinden etc, maar meer omdat het voor mijn gevoel dan weer zo “echt/officieel/serieus” wordt en die gedachte maakt me gewoon bang haha. Dus nja, ik zie wel…

HEE EMMA
wacht ik lees even je verhaal

Haha wauw, dat is lang geleden! Leef je nog? :"D