Ik weet het allemaal even niet meer; vriendinnen,ouders,hij

7 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, eerst had ik het er nooit zo moeilijk mee. Ik trok veel meer naar mijn moeder toe, en ik en mijn broertje gingen ook bij haar wonen. Na 3 jaar, zijn we verhuist, en nu wonen we 2 U rijden van mijn vader af.
Eerst had ik het, waar we nu wonen,gewoon naar mijn zin. Ik zat toen in groep 7 en had gewoon goede vriendinnen. Toen ik in de eerste kwam, liet mijn beste vriendin (M), de enige van me vorige school me gewoon vallen, en zetten heel veel andere uit de klas tegen me op etc. Toen rond kerst, werd ik toch met een meisje vriendinnen. Die eerst vriendinnen was met M. M kreeg een nog ergere hekel aan me. En haar vriendinnen, begon echt debiel te doen, maar ik trok me er niet zoveel van aan. Ik had immers die andere vriendin (N). Dankzij haar leerde ik meer mensen uit mijn klas goed kennen, en kreeg steeds meer vriendinnen. Ook oude vriendinnen van haar basisschool etc. Die nu in andere klassen zaten. Door begin dat jaar was ik toch een beetje onzeker geworden, maar verder had ik een fantastisch jaar.
In het 2de jaar, kwam ik bij veel kinderen uit mijn vorige klas, en verder bij veel vriendinnen die N kon van de basisschool in de klas. Maar N ging naar een andere klas. Het begin van het schooljaar tot kerst was ook leuk, maar ik had niet echt hele goede vriendinnen gemaakt. En voelde me niet eenzaam ofzo, mara merkte toch dat andere hechter met elkaar omgingen enzo. Met N ging ik ook steeds wat minder om, we veranderde allebei, en ik merkte dat we uit elkaar groeide. Na de herfstvakantie, begonnen ineens de vriendinnen uit mijn klas steeds afstandelijker van mij te doen etc. Ik vond het steeds minder leuk op school. En ik verandere erg; ineens begon in mijn oude vriendinnen van bij mijn vader en mijn vader zelf erg te missen. In de klas werd ik steeds rustiger. Maar met een vriendin ging ik nog veel om (E). Ik merkte toch wel dat het anders was met haar soms, en zij was populair,(daarom ging ik niet persee met haar om). Ze wou vaak huiswerk van mijn overschrijven enz. en als ze naar de wc ging, en niemand wou met haar mee, moest ik met haar mee. Maar ik vond het niet erg, ik was blij dat er nog iemand met me om wou gaan. Aan het eind van het jaar begreep ik wel dat ze me gebruikt had. Maar toch bleef ik nog even met hara om gaan, (dat was toen toch nog mara voor 1 week, tja… heeft lang geduurd voor dat ik besefte dat ze me gebruikte…). Met N ging ik toen helemaal niet meer om.
In de tussentijd zijn er thuis veel dingen gebeurd. stief-vader en broertje. met gedragsstoornissen. Ik en me moeder vooral, hebben het daar best wel moeilijk mee gehad etc. en na 2 jaar is me stiefbroertje eindelijk uit huis geplaats. omdat hij echt niet meer uit te houden was.(dat was pas begin dit schooljaar)
Toen deze vakantie. Ik voelde me echt klote, door wat er op school allemaal was, en thuis met me familie. Toch wou ik er het beste van maken. Ik ging op vakantie met een groepje om, die ik vanaf het begin echt vertrouwde, en wara ik me ook echt thuis voelde, bij wie ik were mezelf durfde te zijn enz. Na een half jaar, voelde ik me were echt vrolijk. Ik had er weer zin in. :slightly_smiling_face:. Maar er was ook een jongen, die ik erg leuk vond… Met hem had ik wat zinds de laatste dag. Daarna heb ik hem nog 1x gezien. Maar na 1 maand en 1 week, heeft hij het uitgemaakt. Zinds toen voel ik me echt klote. Ik kan echt helemaal niet vrolijk meer zijn , heb helemaal nergens meer zin in. Het liefst lig ik huilend op bed… nouja, de laatste tijd durf ik eigenlijk niet eens meer naar bed te gaan, omdat ik weet dat ik over hem ga dromen, en piekeren. En dat wil ik gewoon niet meer, maar eigenlijk wel… Gewoon als iemand zijn naam noemd, gata er helemaal een schock door me heen. Toch spreek ik hem nog wel heel vaak op msn. En ik kan echt heel goed met hem praten enz.
Nu begin dit schooljaar dacht ik, ik maak er gewoon het beste van (toen was het nog wel aan). Maar ik kwam dus in de klas met vijf kinderen uit mijn vorige klas, die mij echt niet mogen. En nu word ik niet echt gepest in mijn klas ofzo. Maar ik merk toch iets van, dat ze niet echt iets met mij te maken willen hebben. Als ik er bij kom staan, valt het vaak helemala stil, of sommige lopen gewoon weg. Terwijl ze me echt niet kennen ofzo. In mijn klas zijn er toch 2 meisjes, die zich dara niet zoveel van een trekken, en die gaan dus wel met me om. Ik vdoe oko wel gewoon aardig tegen ze, ze zijn immers ook de enige die dat ook tegen mij doen. Maar ik mag ze echt niet, en erger me dood aan ze.
Nu word ik hier echt gek, en ik wil eigenlijk heel graag bij mijn vader gaan wonen, omdat ik hem ook erg mis enz, en de laatste tijd veel meer nara mijn vader toetrek. Mara dat vind ik moeilijk , omdat ik thuis dus net door een best wel moeilijke tijd heen ben, en het eindelijk beter gaat. En die jongen is ook de enige die weet dat ik dat wil. Ik vertrouw hem echt. Maar ik kan hem niet uit mijn hoofd krijgen.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, met mijn vriendinnen uit mijn vorige klassen. Met mijn nieuwe klas. Of ik bij mijn vader zal gaan wonen, en hoe ik dit aan mijn moeder vertel. Of ik het wel kan maken, omdat we net een kut tijd hebben gehad, en het eindelijk beter gata thuis. En wat ik het beste met hem kan doen, gewoon met hem omblijven gaan, zoals nu? Of hem blokeren, of het er met hem over hebben dat het beter is dat ik hem een tijdje niet spreek?
Help!

Up!

Pfoee, jeetje, dat suckt wel allemaal zeg.

Ik heb niet echt veel advies voor je, zeker niet wat betreft het hele vriendinnen stuk (het is voor mij & mijn moeheid erg verwarrend, haha). Maar wat betreft die jongen: het gevoel slijt met de tijd. Je bent nog niet over hem heen en je kan zo geen vrienden met hem zijn: het is bijna altijd zo dat je beter eerst gewoon even geen contact met hem moet hebben en goed over hem heen moet komen, later weer contact zoeken als vrienden. Anders kwel je jezelf heel erg. Om hem niet het gevoel te geven dat je hem helemaal niet meer hoeft als vrienden (door hem dus te blokeren of te negeren ineens) kan je het beter tegen hem zeggen, lijkt me. Maar dat moet je natuurlijk zelf weten, want dat lijkt me best eng/lastig om te doen.

Over het bij je vader wonen: dat is een grote stap. Het is vervelend wat er thuis is gebeurd, maar dat zou je niet tegen moeten houden. Toch zou ik nog wachten daarmee, even wat er gebeurd is met je broer laten rusten en aankijken hoe het miss met de tips van andere hier over je vriendinnen (dus tips die je vast wel krijgt) gaat. Als je echt graag bij hem wilt wonen, praat er eerst met je vader goed over, zodat je zeker weet dat je dat echt wilt voor je het je moeder vertelt.

Goodluck iig!

Jeetje wat klote voor je! Echt erg…
Als je het totaal niet naar je zin hebt op school, dan zou ik echt bij je vader gaan wonen. Je kan het toch goed met hem vinden?
Ik weet zeker dat je moeder ook het beste met je voor heeft…
Je maakt een hele nieuwe start want je nieuwe klasgenoten weten toch niks over je vorige school. Vaak hoor je dat ze op de nieuwe school zich veel beter voelen!
En hoe je het tegen je moeder moet vertellen: Gewoon eerlijk zijn en zeggen dat je het gewoon niet meer trekt zo…
Heel veel succes ermee! Laat even horen hoe het is gegaan;)

Dankje voor juullie reacties =)
Ik zat er zelf al aan te denken, om bv. tot kerst nu nog bji me moeder te blijven wonen, en daarna bij mijn vader.
Dan heb ik toch nog even de tijd om te kijken hoe het nu thuis gaat en op school verder…
Met die jongen vind ik zelf idd nogo heel lastig. Want het is denk ik beter hem met rust te laten want ik word echt gek zo, maar ik wil hem ook niet zo blokeren. En ik vind het echt doodeng om te vertellen…
More reactions? (A)

Upje

omhoog

[i]jeetje… wat kut dit allemaal voor je…
je hebt echt een rottijd gehad, en je verdient nu echt beter!
je hebt nu een tijd bij je moeder gewoond, en dat ging dus helemaal niet goed daar op school, maar het is heel erg moeilijk voor mijzelf om een advies te geven, omdat ik zelf de situati niet heb meegemaakt,
maar als ik jou was, zou ik na de kerstvakantie toch naar jou vader gaan,
het is wel een grote beslissing, en ik zou als ik jou was nog heel goed over nadenken!
maar , omdat je het helemaal niet naar je zin hebt op de school bij je moeder, zou ik er toch voor kiezen om te proberen bij je vader dan op school te zitten, omdat je daar wel vriendinnen had!

meid, ik zou zeggen; denk er heel goed overna voor je beslissing! sterkte ermee!

[/i]

Ik zou, om eerlijk te zijn, niet eens weten wat je moet doen :l. Ik bedoel; dr zijn zo veel dingen wel makkelijk te zeggen, maar toch zo moeilijk om te doen.

Ik snap wel een beetje hoe je je voelt. Ik ben gepest en heb 2 klassen tegen me gehad. En nu nog in t derde jaar van t mbo blijft t moeilijk. Gewoon omdat t idee en gevoel: school is kut, klasgenoten zijn stom, ik hoor er toch niet bij. Niet los kan laten. Toch probeer ik t wel. En ik vlucht niet meer. Als je naar je vader toe gaat (andere school?) Dan vlucht je ook. Ik denk dat t weer opnieuw begint. Met jou is niets mis, begrijp me niet verkeerd, t kan ook heel erg aan hun liggen. Maar jij moet ook eerst veranderen, waardoor dit gebeurd. T is allemaal heel veel wat je verteld. En k snap dat je je rot voelt. En hulp zoeken is slim (maatschapwerk) die jongen weet niet wat tie mist. Ging t uit vanwege afstand? Want dat is te overbruggen. Maar nu teert jij en hij op jou aandacht. En dat is niet goed. Zo kun je niet verder. T is belangrijk om je hart te kunnen luchten, maar word j hier echt blij van? Die vriendinnen die jij niet zo mag, miss toch een kans geven. Ga bij jezelf na, waarom je ze niet mag. En kijk door andere ogen. Wie weet zijn ze wel heel leuk. Sterkte

Heej, dankje voor jullie reacties :slightly_smiling_face:
Ik was in de vakantie bij mijn vader, en heb daar weer met vriendinnen afgesproken. En, echt, zo heb ik me sinds de zomervakantie niet gevoeld. Dus eigenlijk weet ik zo’n beetje wel zeker dat ik bij hem wil gaan wonen. Maar, deze week voelde ik me dus weer zwaar klote, want, ik had mezelf weer valse hoop gegeven bij die jongen enzo. Ik dacht dat hij me were leuk vond :$, en ik weet niet hoe ik er bij kwam eigenlijk >.<.
En nu heb ik ook nog eens ruzie met me moeder, want ze wou met me praten over iets. Maar daar had ik toen echt even geen behoefte aan. Dus ik zei; dat wil ik niet. En toen zei zij; Ja, wat wil je eigenlijk wel.
Maar ik weet dus echt niet wat ik wil. Ik wil naar me vader, maar ik wil me moeder geen pijn doen. Ik wil die jongen vergeten, en toch niet.

Ihatethis >.<

Upje

[i]In de eerste en tweede voelde ik me ook totaal niet op mn gemak op school.
In de derde werd het iets minder
En nu in de vierde heb ik het super naar mn zin! Ik heb een leuke klas, veel vrienden en vriendinnen waar we altijd gezellig met elkaar zitten in de pauze.

Dus ik zou zeggen: Zet door! Weglopen is geen oplossing.[/i]

Hmm moeilijke situatie. Ik zou ook niet direct weten wat je moet doen.
Wat MJ555 zegt is ergens wel waar, als je bij je vader gaat wonen vlucht je wel van de problemen. Maar als je je bij die vriendinnen veel beter voelt, is het misschien wel niet slecht om bij je vader te gaan wonen. Ik snap dat het nogal moeilijk is misschien om dat tegen je moeder te vertellen, maar ik zou het er toch eens met haar proberen over te hebben. Weet ze eigenlijk hoe je je op school voelt? Zoniet, begin met haar dat te vertellen en dat je bij die andere vriendinnen wel beter voelt en daarom erover denkt om bij je vader te gaan wonen. Het lijkt mij dat ze dat dan wel gaat begrijpen.
En over die jongen, ik weet het niet goed. Het is natuurlijk wel positief dat je hem vertrouwt en je hart kan luchten bij hem, maar ik denk dat je voor jezelf moet uitmaken of je de tijd wil nemen om hem te verwerken door een tijdje afstand te nemen of liever met hem in contact blijft omdat je bij hem terechtkan.

Waarom heb je niet even geluisterd? mischien ging het wel bij over je vader wonen? je moeder is toch ook niet blind lijkt me? die ziet heus wel dat jij je rot voelt.

Sorrry,

Follow your hart misschien heb je daar niks aan maar het helpt vaak wel :four_leaf_clover:

Middelvinger hoog in de lucht, en gewoon even wat leuks doen. Koekjes bakken, film kijken, fietsen in de frisse lucht, winkelen etc.

Het lost het probleem niet op, maar er lang over na denken ook niet. Kan je beter niet denken en gewoon doen wat je wilt. Of proberen het op te lossen, ookal duurt dat lang.