Ik weet geen titel maar 't gaat over zenuwen en verlegenheid

-verhaal weggehaald want het was terug te vinden via google als je op ‘t onderwerp zocht (en ik wil niet dat medeleerlingen het dan terugvinden :’))

maar nog tips tegen extreme zenuwachtigheid zouden fijn zijn. (:

Hm, vervelend. Ik heb hier eigenlijk ook niet echt een oplossing voor, aangezien ik het zelf ook wel heb, maar ik heb wel iets wat bij mij soms wel helpt. Als iemand bijvoorbeeld bezig is met leren of weet ik veel, gewoon iets, kan je makkelijk vragen of het lukt/goed gaat/iets anders. Ik denk namelijk altijd zo: als ik daar had gezeten, bezig met ‘iets’, had ik het toch ook niet raar gevonden als iemand me iets komt vragen? Ik vind het tenminste altijd alleen maar leuk als mensen spontaan naar me komen en vragen hoe het gaat! En wat ook altijd wel zo is, heb ik zelf ook altijd last van: ik denk altijd dat ik maar genoeg gespreksonderwerpen moet hebben, en ik moet zorgen dat het gesprek gaande blijft, maar dat hoeft natuurlijk niet. Je voert een gesprek met 2 (of meerdere) personen dus ookal weet je even niks meer om te zeggen, dan begint de ander vast te praten! En stiltes zijn niet altijd vervelend, gaan vanzelf weg. Had ik in het begin ook toen ik ergens voor het eerst ging werken, iedereen kende elkaar al (natuurlijk) en waren gewoon vrienden enz. Ik was enorm verlegen in het begin maar ooit begon ik gewoon veel met een meisje te praten en nu zit ik echt midden in die vriendengroep, super gezellig! Dus nja goed, sorry voor m’n lange verhaal :slightly_smiling_face: Succes ermee nog en alvast een hele leuke projectdag toegewenst!

Ik heb er ook last van. Vooral dat van de zenuwachtigheid; ik ben nu bijvoorbeeld stikzenuwachtig omdat ik volgende week een presentatie moet houden. Normaal vind ik presentaties verschrikkelijk, maar nu moet het met geschiedenis en dat vind ik echt zo erg!

Ik begrijp je wel een beetje. Ik ben vaak zenuwachtig voor dingen (zoals zo’n dag die je beschrijft) omdat ik niet weet hoe alles precies zal verlopen o.a. op het sociale vlak. Ik wil dan het liefst afzeggen. Maar een kennis van me is naar China geweest, voor een jaar, helemaal in z’n eentje. Ik vroeg hem: ‘Vond je het niet eng?’ En hij zei: ‘Nee, ik kende daar niks, dus hoe kon ik er bang voor zijn?’ Daar denk ik nog vaak aan terug, als ik weer eens iets niet ‘durf’. En ik zeg tegen mezelf ‘heb schijt, wat kan er nou gebeuren?’

Praat lekker met mensen, over koetjes en kalfjes, over ik weet niet wat. En lach! Verder, tja, je moet er een beetje doorheen groeien. Bij mij gaat het namelijk steeds beter, maar het is niet in een dag gebeurd.

Hmm misschien toch proberen steeds naar iemand in de klas toe te trekken? (Als het niet vervelend ongemakkelijk wordt ervaren door jullie allebei tenminste) Of bij een groepje proberen te voegen. Je hoeft niet perse veel te zeggen denk ik, er zijn ook stille mensen op de wereld =) Maar ik herken dit wel. Dus eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat je moet doen. Ik weet simpelweg ook gewoon niet wat te zeggen, en als ik dan iets zeg dan heb ik het gevoel dat het raar is ofzo. Maar dat komt dan waarschijnlijk omdat ik te veel probeer en daarom niet echt mezelf ben.
Voor je zenuwen kun je gewoon proberen te bedenken van: ‘Dit ben ik en wat anderen van mij zouden kunnen denken kan me niks schelen!’ Ok of zoiets :stuck_out_tongue: Dat je jezelf onafhankelijk van anderen gaat voelen. Dan heb je er niet zo veel last van als je op het begin nog niet zo’n klik voelt met andere mensen.

Ik herken dit zelf ook, ik ben ook vaak een soort van zenuwachtig omdat ik dan niet weet hoe iets gaat verlopen maar als ik dan altijd terug kijk denk ik waarom was ik eigenlijk zenuwachtig dat was echt niet nodig. Op deze manier probeer ik er nu een beetje over heen te komen met de gedachte van de vorige keer viel het ook mee. Je moet inderdaad gewoon proberen met iedereen een praatje te maken en als je zelf groepjes moet gaan vormen hoe “eng” dat misschien ook is, moet jij eigenlijk gewoon zelf aan iemand vragen van zullen wij een groepje vormen? Hoe groot is de kans nou dat ze nee zeggen. Zo voorkom je dat je alleen overblijft. Veel plezier op de projectdag!

wel erg vervelend. ik weet ook niet precies wat je kunt doen, maar je kunt proberen die dag juist te zien als een dag dat je nieuwe mensen kunt ontmoeten en vrienden maken! :slightly_smiling_face:

ik had net net net hetzelfde met mijn nieuwe klas dit jaar! Op school kende ik maar één iemand, van m’n vorige school, en die zat in een andere klas. Iedereen in de klas was wel vriendelijk tegen me enzo, maar ik had toch het gevoel dat ze niet op een gesprek van me zaten te wachten, dus dacht ik, als ze geïnteresseerd in me zijn, komen ze wel met mij praten! (behalve dat het zo dus niet echt werkt :d). Maar na een maand was er een meisje afgezonderd van de klas aan de bushalte, en daar heb ik dan mee staan praten, ging wel goed (: en dan telkens meer en meer afzonderlijk of in kleine groepjes met mensen gaan praten. Werkt veel makkelijker dan in een grote groep met iemand praten! Dus misschien is die groepjesdag nog niet zo erg? Veel succes in ieder geval!

Bedankt voor jullie tips! :slight_smile: (meer tips/ervaringen zijn altijd welkom!)

upje