Ik voel me forever alone

Sorry voor mijn lange verhaal, maar ik MOET dit gewoon kwijt…

Ik denk dat veel meer mensen hier ook last van hebben. Eenzaamheid. Ik kan me soms zo ontzettend alleen voelen. En het probleem is, ik ben ook gewoon alleen.

Het begon al sinds de eerste klas. Ik ben in een kleinere klas geplaatst omdat ik Basis Beroeps met Leerweg Ondersteuning ging doen. Als je dan een kleine klas hebt kun je je beter focussen op je werk en krijg je niet zo veel prikkels van je medeleerlingen.
Op de basisschool had ik een leuk clubje met vriendinnen waar ik dan woensdagmiddag erg veel te vinden was. We gingen allemaal wel naar dezelfde school maar we zaten allemaal in een andere klas. De vriendschap verwaterde tussen mij en mijn vriendinnen en ik werd bevriend met 2 meisjes uit mijn klas. Niks mis mee, maar er waren maar 3 andere meisjes in onze klas dus ik had niet veel keus. Deze meisjes waren eigenlijk verre van goed om mee om te gaan omdat ze op sommige momenten helemaal niet aardig voor mij waren. Maar ik had geen andere keus omdat ik in zo’n kleine klas zat, en mijn wereldje was nu ineens zo klein geworden. Als ik ruzie kreeg met een van die 2 meisjes dan kreeg ik gelijk ruzie met hun allebei en zat ik altijd alleen.

In de derde klas kreeg ik een grotere klas. Een klas waar veel meer meisjes in zaten. Maar omdat alle meisjes uit mijn vorige klas mee gingen naar klas 3 zat ik nog weer 2 jaar bij hun in de klas. En maakte ik geen andere vriendinnen omdat iedereen elkaar al kende en ik eigenlijk toch al bevriend was met die twee meisjes.
Later ging een vriendin van me weg en bleef ik achter met mijn andere vriendin. Gelukkig kon ik het veel beter met haar vinden dan met het meisje dat weg ging. We hadden allebei dezelfde humor dus we konden samen heel erg veel lachen!

Maar ook in al die 4 jaren heb ik mezelf ook behoorlijk verloren in relaties. Door mijn slechte zelfbeeld voelde het goed dat er nu eindelijk eens een jongen naar mij om keek. Ik heb toen veel korte relaties gehad, die verder eigenlijk niks betekenden. Maar door die relaties verloor ik mezelf. En het probleem was dat ik het niet eens door had!
In de 4de kreeg ik met een jongen die ontzettend veel aandacht nodig had van mij. Dus ik raakte al bijna toen mijn enigste vriendin die ik had kwijt.
Deze jongen is in Oktober van onze school af gegaan en later is hij om bepaalde redenen een hele poos weg geweest.

In Mei studeerde ik af en had ik mijn vmbo diploma in de pocket. Ik ging richting een niveau 2 opleiding op een kleine school bij ons in de stad.
Ik vond het jammer om mijn vriendin achter me te laten maar ik wou niet aan haar vast blijven plakken om dan bij haar op school te gaan studeren.

In mijn klas zaten veel mensen die elkaar al kenden maar ook veel nieuwe meisjes. Ik vond aansluiting bij een groepje meisjes en het klikte direct!
Ik had hoop dat ik nu eindelijk een grotere vriendinnengroep kreeg en dat ik dan ook niet meer op school alleen hoefde te zitten.
Maar door het eerste jaar heen gingen er een paar uit het vriendinnengroepje weg. En bleven er nog maar 3 meisjes over.
Ik zat nu weer in hetzelfde schuitje als in de eerste klas. Ik ben nu degene die altijd alleen zit, en ik ben degene die zich het derde wiel aan de wagen voelt.
Ik probeerde er nog elke dag er voor te zorgen dat ik een beetje aansluiting vind en dat ik dan ook een keer niet alleen zat.
Inmiddels is het al bijna het einde van het schooljaar. En deze Donderdag is onze laatste lesdag. Daarna hoop ik mijn diploma te behalen.

Het probleem is dat ik door de jaren heen zo weinig contacten heb gehad, mezelf een sociaal isoloment heb ingesleept en ik nu dus probeer om er weer uit te krabbelen.
Ik probeer zo hard om mijn vriendinnen die ik nog over heb bij elkaar te krijgen om elk weekeind uit te gaan, even de zware week te vergeten en dan maandag weer met frisse tegenzin te beginnen. Alleen dan zeggen ze op het laatste moment af, of reageren ze niet als ik iets voorstel. En ik kan er gefrustreert en verdrietig van worden dat ik eigenlijk gewoon maar een soort van wolkje ben, gewoon ‘niets’.

Ik weet niet hoe ik andere vriendinnen kan krijgen. Niet dat ik ze wil inwisselen ofzo maar ik merk gewoon dat hun helemaal niet bij mij passen.
En als ik met mensen omga dan is het wel gewoon leuk dat ik ze dan even spreek of even mee omga, en dat is het dan. Dan hoor ik verder niks meer van ze.
Ik ben bang dat ik wat verkeerd doe, en ik weet ook wel zeker dat ik dat doe. Ik weet van mezelf dat ik af en toe een beetje anders ben als anderen maar iedereen heeft toch wel zo van die dingetjes?

Ik word er echt ontzettend depri van soms en kan er echt wel om janken dat haast geen vriendinnen heb en dat ik dan op zo’n dag als vandaag niks kan afspreken met ze.

Ik hoop dat ik het een beetje goed heb kunnen uitleggen en dankjewel voor het lezen van mijn lange verhaal…
Weet iemand misschien een oplossing? Ik ben echt ten einde raad.

Wat vervelend voor je dat al die jaren al geen aansluiting kunt vinden bij je klasgenootjes. Ik heb het voor het eerst sinds dit jaar en voel me er ook behoorlijk rot onder.

Wat je kan gaan doen:

  1. Zoek contact met de meiden van je basisschool, misschien is het wel hartstikke gezellig met hun.
  2. Heb je een zus/broer? Onderneem daar eens wat meer mee zoals bios, op stap, shoppen.
  3. Ga op een sport of hobbyclub en probeer daar met mensen die je leuk vind af te spreken.
  4. De ‘vriendinnen’ die je nu hebt houden misschien wel niet van stappen, je kan ook vragen of ze eens zin hebben om te kletsen, film kijken/bios, high tea, wat bakken en als ze dan niet willen niet met ze verder gaan als vriendin.
  5. Zoek een bijbaantje met veel jongeren (groot hotel, supermarkt), daar worden vaak mensen ook goed bevriend met elkaar.
  6. Zoek leuke vrienden op internet. Zoals op Girlscene. Je kan eerst met ze chatten over jullie hobbys en later afspreken. Helemaal geluk heb je als ze ook nog dichtbij woont.

Voor de rest heb ik niet zoveel ideeën. Je kan natuurlijk alles alleen doen maar dat is niet altijd even gezellig. Maar vooral; probeer je zelfvertrouwen wat omhoog te krijgen, je bent leuk genoeg zoals je bent!

Hierboven zijn echt hele goede tips gegeven! Misschien kan je er ook eens met je vriendinnen over praten als jullie allemaal bij elkaar zijn? Dat je het leuk zou vinden als jullie elkaar eens wat vaker zouden kunnen zien, en dat je het niet echt op prijs stelt wanneer ze niet reageren op je berichten?

Verder zijn er ook van die sites die dingen organiseren waarbij je nieuwe mensen kan leren kennen, nieuwemensenkennen.nl ofzo? Misschien dat je daar een leuke groep vrienden kan leren kennen?

Heel veel succes ermee, ik kan me heel goed voorstellen dat je hier mee zit!

Ik herken mezelf echt ontzettend in dit verhaal… De tips van ‘Soepstengel’ zijn denk ik wel hele goeie, dus probeer daar wat mee te doen! Veel succes (:

Ah dit is kut, heb het zelf ook wel een tijdje gehad maar heb aan het begint van het jaar een nieuw meisje in mn klas gekregen. Er waren al erg veel groepjes dus zij bleef alleen (en ik was eigenlijk ook best alleen door net wat je zegt het derde wiel aan de wagen zijn) dus heb ik een beetje met haar gekletst enz en zijn we hele goede vriendinnen geworden. Je moet je er op een gegeven moment gewoon bij neer leggen en niet te druk over maken. In elke fase van je leven leer je wel weer nieuwe mensen kennen zoals bij het werk wat soepstengel al zegt!

Zoals mijn zus
(wij zijn verhuisd toen ik naar het eerste ging, zit nu in het tweede. Ik ben gelijk bij een sportclub gegaan en ging hier naar school. Mijn zus maakte haar school nog in de oude plaats af en ging hier niet onder een sport) Zij had hier dus eigenlijk niemand en toen ze eenmaal klaar was met school sprak ze die mensen niet tot nauwelijks, ze had dus eigenlijk niemand. Totdat ze vorig jaar hier bij de supermarkt ging werken, ze heeft daar nu 3 hele goede vriendinnen en gaan onderhand elke week met zn 4en stappen of naar de bios enz.

Dus zo zie je maar, je hebt best kans dat als je gaat werken je allemaal nieuwe mensen leert kennen en je daar bevriend mee kan worden.

(sorry lang verhaal, maar ik hoop dat je er iets aan hebt)
xx