Ik voel me echt een hoopje ellende...

Ik voel me hopeloos op dit moment. Ik had vandaag een huge eetbui gehad, er was niet echt een reden voor, ik was vooral moe en ik had het gevoel alsof niks lukte. Het was me een week (of zoiets) gelukt om te stoppen met de eetbuien, maar toen ging er van alles mis. Allereerst werd mijn contract niet verlengd bij de Terstal, ik had 3 maanden proeftijd gehad en ik had dus echt verwacht dat ik wel door mocht gaan. Ik had het gevoel alsof ik het goed deed en ze ging op mijn laatste werkdag(wat ik toen nog niet wist) vertellen dat ik eruit lag. Ik had het gevoel alsof ik in een put kwam, ik voelde me een faler, omdat ik bij mijn vorige baantje met een half jaar er ook uitlach.

Ook was het maandag koninginnendag en er was natuurlijk een groot feest. Ik was met 2 vriendinnen en hun kregen allemaal aandacht van jongens, ik voelde me gewoon vet en lelijk. Eigenlijk heb ik bijna altijd dat gevoel bij hun, maar ik wil niet afvallen, op één of andere manier ben ik gewoon bang geworden voor ‘honger’, bang dat ik weer in een anorexia-periode kon.

Ik weet gewoon niet wat ik moet doen, de laatste tijd gaat het echt bergafwaarts, mijn ouders zijn boos op me omdat ik niks met de tips van de groepsterapieen doe, ik weet niet hoe dat komt, het, soms heb ik het gevoel als ik daar zit dat ik het ‘niet nodig’ heb, dus ik span me er ook niet volledig voor in. Maar als ik eenmaal thuis ben en me kut voel, denk ik dat het nooit meer goed komt. Mijn ouders zaten vanavond te huilen om mij, ik weet het gewoon niet meer, echt niet!! Kan iemand me helpen??

Kan je niet een nieuw baantje zoeken of vragen of je door mag gaan daar? Hoewel het ook niet netjes is dat ze dat je pas je laatste werkdag verteld hebben.

Aandacht van jongens krijgen heeft trouwens helemaal niets te maken met hoe knap je bent of hoe zwaar je bent, maar wat je uitstraalt. Over het algemeen stappen ze eerder af op meisjes die er wat makkelijker uitzien. Maar echt, dat soort aandacht wil je helemaal niet.

Werkt groepstherapie wel voor jou dan? Je kan ook natuurlijk andere therapieën proberen. Als ik zo brutaal mag zijn, waarvoor zit je precies in therapie en wat is er met groepstherapie dat je er niet mee op schiet?

En mag ik vragen hoe groot en hoe zwaar je bent?

Ik denk niet dat ik mijn oude baantje nog terug wil, ik ga niet mijn (ex)leidinggevende ‘smeken’ om mij weer terug te nemen, ik ga daarvoor niet mijn enige zelfrespect die ik nog heb daarvoor opzij schuiven.

Naja, het is eigenlijk een lang verhaal waarom ik in therapie zit. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb/had een eetstoornis(anorexia), ik moest daarvoor eerst naar een psycholoog+ dietiste, daarmee ben ik wel aangekomen, maar het heeft er niet echt voor gezorgd dat mijn eetstoornis ‘weg is gegaan’. Daarna (naja ik zit er nog steeds in eigenlijk) heb ik een periode gehad met eetbuien, dus ik ben ook flink aangekomen(iets van 16 kilo). En dat gaf een enorme deuk in mijn zelfvertrouwen. Ik zit nu in een groeptherapie met 6 andere meisjes, ik heb daarvoor ook nog een groeps therapie gezeten met twee meisjes, maar dat ging beter dan nu. Nu kan ik eigenlijk niet echt over mn eetstoornis praten, maar meer over waar ik tegen aan loop enzo. Ik zit gewoon zo vaak met mijn gedachtes ergens anders, ik ben vaak er niet helemaal bij.

Ik ben trwns 1,60 en 63kilo :frowning_face:

up?

Wist je dat het niet eens mocht. Ze moeten minimaal een maand van te Voor aangeven dat je contract niet word verlengd

^ klopt moet idd een maand van te voren worden aangegeven.
Misschien is het een idee om dan toch eens met je gedachten erbij te blijven bij die therapie en gewoon open te zijn en alles te vertellen.
Zo kunnen ze je wel echt helpen.

Is het niet mogelijk om een andere therapeut te zoeken waar een kleiner groepje bijhoort, of misschien zelfs helemaal privé is? Dat is veel beter voor je. Ik zou gewoon tegen je moeder zeggen dat je je therapeut nu niet fijn vindt omdat je met een groot groepje zit.

Waarschijnlijk straal je gewoon teveel uit dat je onzeker bent over jezelf, dit is echt heel snel te zien, waardoor je wat minder aandacht van jongens krijgt. Ik heb geen verstand van anorexia en dergelijken maar als ik jou was had ik professionele hulp gezocht omdat je nu zelf aangeeft dat 't gewoon niet goed gaat. Je hoeft het niet alleen op te lossen. Ga ook niet zo de strijd aan met jezelf, het is echt niet verkeerd om toe tegeven aan jezelf dat het niet langer goed gaat zo, daar zou ik eerst maar mee beginnen.

Wat vervelend allemaal dit! Zoiezo vind ik dat ze op je werk het veel eerder aan hadden moeten geven en niet op je laatste werkdag! Denk maar gewoon dat je beter af bent nu want het zijn overduidelijk geen fijne mensen! Wat jongens betreft, gaan ze idd af op meisjes die makkelijk zijn en dat hoeft er niks mee te maken hebben hoe jij eruitziet! Wie weet vinden ze je wel heel mooi en durven daarom niet op je af te stappen, ik ben ook ongeveer jou lengte en gewicht en ik voel me helemaal niet te dik ofzo!! een strakkere buik mag wel haha maar het gaat er vooral om hoe jij je over jezelf voelt!! je moet wat zelfvertrouwen krijgen! Wie weet moet je wel iets anders proberen dan die groepstherapie! En natuurlijk ervoor zorgen dat je geen vreetbuien krijgt!!

Succes verder!! xxx

Ten eerste moet je het absoluut niet persoonlijk opnemen dat ze je eruit hebben gedaan. We zitten nu eenmaal in tijden van crisis waardoor je er al snel uit wordt gegooit als je te duur wordt of te weinig werkervaring etc hebt. En van dat tweede heb ik ook last, het is inderdaad wel zo dat jongens gewoon eerder naar je zullen kijken/roepen etc als ze zien dat jij er zelfverzekerd bijloopt. Er is wel eens eerder tegen me gezegd dat mensen zien dat ik onzeker ben, waardoor ik afstandelijk lijk en jongens niet snel naar me toe zullen lopen of aandacht aan me zullen schenken. Je moet je ook absoluut niet lelijk en dik voelen, dat ze meer aandacht schonken aan je vriendinnen ligt dus niet aan je uiterlijk!

Ten slotte is het echt niet je figuur die bepaald of jongens aandacht aan je zullen geven, natuurlijk zeggen ze vaak bij van die modellen : ‘‘oh lekkerding’’, maar is dat werkelijk wat ze in een meisje zouden zoeken? Veel meisjes zeggen zelf ook bij een mannelijk model met een afgetraind lichaam van ‘‘wauw’’, maar als ik een jongen leuk vind, ga ik echt niet eerst kijken of zijn lichaam wel mooi afgetraind is hihi. En als allerlaatste, misschien durven ze juist niet op je af te lopen etc omdat ze je juist super mooi vinden en daardoor onzeker worden of het jongens zijn even ‘wat makkelijks’ willen en jou zien als een speciaal meisje die je niet zomaar even gebruikt! Een jongen van me school zei na een jaar dat hij niet tegen me durfde te praten omdat hij me mooi vond en dacht dat hij ondergeschikt was, dus please neem het allemaal niet persoonlijk op : )

Ps. van eetbuien heb ik ook last, bij mij komt het vooral doordat ik me waardeloos voel dus ik weet er ook niet echt wat tegen eerlijk gezegd.