Ik twijfel steeds meer..

Hee meiden, ik zit ergens mee en ik wil het graag even van me afschrijven.

Ik ben 18 jaar, en heb 2 jaar lang een vriend. Hij is mijn eerste vriend ooit, en ik ben dus erg gehecht aan hem. Tot een halfjaar geleden ging alles super, we hadden nooit ruzie (hooguit een meningsverschilletje hier en daar) en alles liep op rolletjes.
Nadat we ons 2jaar samenzijn hadden gevierd, ging het achteruit… Ik vertelde hem dat ik de lieve dingen die hij ‘vroeger’ altijd zei heel erg miste, en me afvroeg waarom hij dat nu niet meer doet.
Toen kwam eruit dat hij de relatie wat minder vond worden. Hij worstelde erg met zijn gevoelens voor mij.
Een week lang was het erg ‘awkward’ tussen ons, en daarna hebben we besloten gewoon door te gaan om te kijken of het gevoel terug zou komen.
Dat kwam het ook! Het ging steeds beter, totdat ik zijn smsjes een keer perongeluk las. Ik moest iets opzoeken voor hem, en tot mijn grote verbazing las ik dat hij had gesmst met een oude vakantievriendin. Hij zei dingen tegen haar die hij ‘vroeger’ tegen mij zei; de dingen die ik zo erg miste.

Dit was allemaal gebeurd in de week dat wij het wat minder hadden, en ik heb hem hiermee geconfronteerd. Het speet hem zo erg, hij besefte echt dat het een stomme fout was geweest. Er was bij mij echt een grens bereikt, omdat hij zelf zo tegen vreemdgaan is. (Hij had voor mij 2 vriendinnetjes die dit allebei bij hem geflikt hebben.) Uiteindelijk heb ik het hem vergeven, omdat het inmiddels toch al een tijdje geleden was en hij door zijn gevoelens niet wist waar hij mee bezig was.

Sindsdien gaat alles weer z’n gangetje, zei hij zelfs dat het beter ging dan ooit! Alleen twijfel ik zelf nu steeds meer. Zoals iedereen heeft ook hij zijn negatieve kantjes, alleen het probleem is dat hij nooit wat wilt ondernemen. Thuisblijven met mij doet hij het liefst, en dat vind ik prima, maar niet elk weekend…
Geld is van zijn kant ook een beetje een probleem. Leuke dingen willen we wel doen, maar dan zou ik het zelf telkens voor moeten schieten en dat zie ik niet echt zitten.

Over 3 weken gaan we met zijn ouders op vakantie naar Frankrijk, en daar heb ik echt ongelofelijk veel zin in. Hij ook, en dat geeft me ook wel moed.
Begrijp me niet verkeerd, het is echt een lieve jongen, alleen soms heb ik het idee dat hij zichzelf belangrijker vind dan mij. Ik hou ontzettend veel van hem en ik wil hem ook echt niet kwijt, alleen ik twijfel steeds meer, en stel mezelf de vraag ‘loop ik niet heel veel mis?’

Ook moet ik erbij vertellen dat hij het allemaal niet verkeerd bedoelt. Hij is altijd zo geweest en ik ben het ook gewend, ik vraag mezelf alleen af of ik altijd dit gevoel wil blijven houden. Ik wil heel graag met hem praten, alleen krijg ik altijd het gevoel dat hij het in een ruzie omkeert. Hij wordt erg koppig als we het over gevoelige dingen hebben, en ik ben bang dat hij weer als antwoord geeft dat het minder gaat…

Ook twijfel ik over of ik dit voor de vakantie moet bespreken. Stel dat het niet goed uitpakt, dan zit ik daarmee in de vakantie… Aan de andere kant moet ik gewoon vertellen wat er op m’n hart ligt en zou hij me hierin moeten steunen, toch?

Bedankt voor het lezen :slightly_smiling_face: Ik hoop dat jullie wat tips voor me hebben.

Misschien is het zo snel mogelijk vertellen toch het beste. Dan ben jij die twijfel kwijt en kunnen jullie er gewoon over praten, zodat je duidelijkheid krijgt. Veel succes :slightly_smiling_face:

Dankjewel, ik denk ook dat dat wel een goed idee is. Ookal heb ik het idee dat hij er vervelend op zal reageren… Ik vind dat hij maar eens normaal moet doen :confused: Ik ken hem langer dan vandaag, maar er moet echt eens verandering in komen…

Meer meningen/tips zijn erg welkom, ik heb er heel veel aan (:

Als ik jou was, zou ik wachten met je oordeel vellen tot NA de vakantie.
Ga eerst kijken hoe het gaat daar. Daar kun je momenten samen hebben die gewoon alles kunnen veranderen. Vakantie is vaak veel losser en jullie zijn veel samen. Mischien bloeit er iets heel nieuws op tussen jullie en komen jullie samen als herboren terug.

Tja, jij hebt ook wel weer een punt haha. Vorig jaar zijn we ook weggeweest, maar dan met mijn ouders, en mijn vader is niet altijd even gezellig… Die vakantie werd dus ook belemmerd. Ik reken erop dat deze vakantie 10x beter wordt!

Het zal ons ook wel goed doen denk ik. Of nouja, mij in ieder geval… Ik wil die kriebels gewoon weer terug!

ik denk dat het niet verkeerd is om het er over te hebben voor dat jullie weggaan, want je zit er nu toch mee? Maargoed nou weet ik uit ervaring dat als ik iets ter sprake breng het vaak even uit de hand loopt, maar uiteindelijk komt het dan wel goed na een nachtje slapen en weet hij tenminste waar ik mee zit!

Maar ik ben het ook wel weer eens met hartjedave, want toevallig ga ik ook met mn vriendje over 2weken weg en dan hoop ik ook dat al mijn twijfels over hoe het gaat weer weg zijn…
moeilijk!!

Dit, en misschien is 't wel zo dat als je terug komt je zoiets hebt van ‘waarom twijfelde ik zo?’ en dat je dan terug kijkt en denkt het viel allemaal wel mee.

@xlalala22: Ja het blijft lastig… Ik kijk wel even hoe het loopt. Ik denk zelfs dat ik het er op vakantie zelf over ga hebben, dan hebben we even niks anders aan ons hoofd en misschien staat hij er dan wat meer open voor. Ik hoop dat ook jouw twijfels ook weg zijn straks! (:

@doomke: Daar heb je gelijk in. Maar ik wil wel graag dat hij er verandering in brengt, want ik vind het belangrijk voor onze relatie. Ik wil later met hem verder, hoe raar dat nu ook lijkt… En dan moet het wel van twee kanten komen natuurlijk.

Bedankt voor de reacties meiden (: