Ik trek het thuis niet meer.

Hello.

Waarschijnlijk wordt dit een erg lang verhaal, maar hopelijk is er iemand die de tijd heeft om dit te (willen) lezen.

Sinds ik het me kan herinneren is mijn vader vervelend tegen me geweest. Hij schold me uit, gooide mijn spullen kapot en sloeg zelfs met borden op mijn hoofd. Dit is eens zo uit de hand gelopen dat de politie kwam.
Mijn moeder wilde scheiden, niet alleen door dit, maar ook omdat hij haar niet vertrouwde terwijl zij nooit iets deed. Zo is ze ook helemaal niet.
Samen met mijn moeder en broertje sliep ik op één kamer, omdat mijn vader gewoon gevaarlijk was. We hadden haarlak en zelfs hamers naast onze bedden liggen voor het geval dat…
Hij heeft voor en tijdens die periode veertien zelfmoordpogingen gedaan, waarvan ik hem een aantal keren heb gevonden. Ik schrok er ontzettend van, maar werd vrij snel daarna behoorlijk kwaad. Welke vader doet zijn kinderen nou zoiets aan? Hij heeft alle pogingen overleefd.

Nu woon ik ongeveer 3,5 jaar samen met mijn broertje bij mijn moeder, mijn vader zie ik vrij weinig en het gaat veel beter zo.
Althans, tussen mij en mijn vader gaat het beter. Mijn broertje heeft ADD en PDD-nos (vorm van autisme). Hij zit hele dagen achter de computer, gaat niet naar school en voert niets uit. Maar als er iets gebeurd wat niet in zijn voordeel werkt draait hij helemaal door en schreeuwt hij dingen die me enorm kwetsen.
Hij maakt mijn spullen kapot en koopt vervolgens nieuwe voor zichzelf, zodat hij mijn kapotte niet meer hoeft te gebruiken. Ook kettinkjes die ik voor mijn verjaardag kreeg liet hij niet heel.
Ik ben hierdoor vaak bij mijn vriend, hier heb ik het wel gezellig en wordt er goed voor me gezorgd. Toch vind ik dit erg vervelend, ik heb het gevoel dat ik mijn huis ‘uitgejaagd’ word.
Zo zei hij vorige keer; als je hier bent gekomen om te zeiken, kun je beter weer snel weggaan!
Terwijl hij dus begonnen was en ik alleen maar zei dat ik het niet leuk vond dat hij telkens aan mijn spullen zat en ze niet terug legde of kapot maakte.

Ik merk dat, sinds dat gebeurde, ik enorm breekbaar ben. Om álles moet ik huilen. Alle opmerkingen of gebeurtenissen doen me zoveel pijn.
De moeder van een collega is overleden en ik kan hem niet helpen, dat weet ik, want ik ken hem pas twee weken. Maar ik vind het verschrikkelijk. Telkens als ik op mijn werk ben en ik denk eraan voel ik me weer verschrikkelijk.
Over twee weken wordt mijn vader geopereerd en er is een kans van 40% dat hij het niet haalt. Ik heb naar hem geschreeuwd, ik heb hem gehaat, nouja, zijn gedrag, maar ik kan en wil echt niet zonder hem.

Erover praten met mijn moeder is niet mogelijk. Ze neemt het voor hem op omdat hij toch binnenkort uit huis geplaatst wordt, maar moet ik dan tot die tijd zo blijven leven? Ik voel me werkelijk een enorme puinhoop en weet niet meer hoe ik hieruit moet komen.

Dit lucht wel op. Hopelijk zijn er mensen met tips!

Mhm, ik heb het helemaal gelezen. Ik weet niet zo goed wat voor tips ik je kan geven. Als ik het zo lees ben jij een heel sterk meisje, maar dat neemt niet weg dat het heel zwaar op je kan wegen. Het spijt me dat ik niet echt een tip kan geven.

Jezus, dit is wel heel heftig.
Misschien kun je eens gaan praten met een psycholoog?
en misschien is het een idee om op kamers te gaan. Vaak is het namelijk zo dat de band met je ouders dan versterkt. Je kunt ze beter handlen om het zo maar te zeggen…

Sterkte ermee!

Dit. behalve over dat je broertje je spullen kapot maakt, kan je geen slot op je deur maken? En waarom hoeft hij niet naar school?

Ik heb geen tips voor je, maar ik wens je wel enorm veel sterkte!<3

woow heftig :astonished:

Ik slaap helaas op een open zolder, daar zit dus geen deur in.
Maar hij moet wel naar school, hij doet het alleen niet. Hij heeft last met jeugdzorg, de rechtbank en dergelijke, maar hij blijft zo doorgaan.
Hij is gameverslaafd en doet verder helemaal niets.

Wow dat is een heel erg heftig verhaal… Ik heb alles gelezen.
Ik ben het gaan lezen omdat ik het zelf ook thuis niet meer trek. Mijn moeder is huisvrouw en 24/7 chagrijnig en alles wat in dit huis speelt is school. Slecht presteren betekent kei hard pushen, ookal gaat het ten koste van de relatie tussen mijn ouders en ik. Hierdoor ben ik mijn ouders ook een beetje gaan ‘haten’ en verlang ik naar de gezinssituatie waarin mijn vriend zich nu verkeerd.

Maar toen ik jouw verhaal las schrok ik toch wel heel erg. Jouw situatie is nog wel vele malen erger dan ik me heb kunnen voorstellen!
Mag ik vragen hoe lang het nog gaat duren voordat je broertje uit huis wordt geplaatst? Ik heb daar geen ervaring mee maar ik zou je wel graag willen helpen…
Zou je over je vader met je moeder kunnen praten? Of is er misschien nog een ander familielid waar je goed mee kunt praten? Praten lucht altijd heel erg op dus ik vind het sowieso wel knap dat je zo’n verhaal wil delen met anderen. :slightly_smiling_face:

Lieve meid, wat heb jij het zwaar zeg. Ontzettend logisch dat je het allemaal niet meer trekt, als je vader je zo behandelt en je zo’n zware jeugd hebt gehad, is het logisch dat je een keer instort.

Misschien is het inderdaad geen verkeerd idee om na te denken over een andere plaats om te wonen. je ziet dan je vader minder vaak, waardoor je misschien een betere relatie met hem kunt ontwikkelen, je spullen liggen dan ergens anders, dus maakt je broertje ze niet meer kapot, en het wordt voor jou allemaal wat rustiger.
Bij je vriend wonen, is dat geen optie?

Het kan drie maanden duren voordat hij uit huis geplaatst wordt, maar ook nog een half jaar. Dat weet ik dus niet precies.
Maar ik zou wel met mijn moeder over mijn vader kunnen praten, dat doe ik alleen liever niet omdat ik het gevoel heb dat ze me toch niet serieus neemt aangezien ze vindt dat ik dat van m’n broertje ook maar ‘moet laten gaan.’

Ik kan niet bij mijn vriend wonen, daar is helaas geen ruimte voor. Ik ben ook alleen op donderdag en soms 's ochtends thuis. Ik werk zo’n 40 uur per week, dus heb niet veel tijd meer om thuis te zijn.
En ik heb geen geld om op kamers te gaan, anders had ik dat allang gedaan.

Heb het ook allemaal gelezen. Inderdaad naar psycholoog en alles :wink: Alle meiden hier zijn er om je te steunen :wink:

Mhh, heb je geen familieleden bij wie je eventueel voor de komende tijd kan intrekken?

Wat heb jij een ongeloofelijk sterke persoonlijkheid! Ik weet eigenlijk niet echt hoe ik je kan helpen, maar ik hoop dat alles goed komt met jou, dat verdien je echt. :heart:

Familie heb ik niet, helaas. De enige familie die ik heb is de broer van mijn moeder, mijn oom dus. Maar die heeft mij ook een tijd mishandeld en daar heb ik sindsdien geen contact meer mee. Iemand anders heb ik helaas niet. :frowning_face:

Jeetje, wat verschrikkelijk. Pfew, kan Jeugdzorg niets voor je doen? Ik weet dat je niet echt jeugdig meer bent, maar in een land als dit zouden ze toch oplossingen voor jou moeten hebben! Al weet ik niet hoe goed Jeugdzorg is, ik weet er verder weinig over.

Maar als je 40 uur per week werkt, waar gaat dat geld dan heen? Dat lijkt me toch haast voldoende om op jezelf te gaan wonen, misschien met je vriend, eventueel met meer mensen.

Ik werk pas sinds twee weken, ik heb dus niet genoeg gespaard om echt op mezelf te kunnen wonen.
Mijn moeder zit in de schulden door het faillissement van mijn vader en de scheiding, en daardoor heeft ze mij ‘meegetrokken’ omdat ik ‘volwassen’ ben en dus ook moet bijdragen aan de kosten. Geen probleem natuurlijk, maar ik heb ook veel dingen die daardoor nog betaald moeten worden.

Heftig…
Is het misschien een idee om een brief naar je moeder te schrijven, en daarin te vertellen hoe jij je voelt. Dat je het heel vervelend vind allemaal voor je broertje. Maar dat hij ook niet altijd zo aardig tegen jou is, net zoals wat je al zei; schreeuwen dingen kapot maken etc. Misschien als je zulke dingen allemaal opschrijft dat je moeder het een beetje kan begrijpen. Dat hoop ik tenminste.

Als het niet helpt zal ik een psycholoog inderdaad gaan zoeken, die kan jou misschien goed helpen, maar ook je moeder. Dat jullie niet zoveel ruzie hebben en dat je broertje aardiger tegen je doet.

En verders zoveel mogelijk proberen of je bij je vriend kan slapen. En als je vriend bij jou komt slapen? Doet je broertje dan niet wat anders tegen je?
Misschien kan je ook vragen aan je tante bijv of je daar eens een tijdje mag komen logeren.

Ik hoop dat alles zo snel mogelijk goed komt voor je! Want dit verdien je echt niet. Als er iets is kan je altijd bij ons het komen vertellen!! Misschien kunnen we je niet helpen. Maar we zijn er wel voor je!

Echt heftig.

heftig, veel sterkte ermee

ga anders eerst eens praten met een vertrouwenspersoon.