Ik stel me voor dat vriend/familie sterft

Hey, niet zo een fijn topic, maar ik wil er wel even over praten…
Ik stel mij heel vaak voor dat vb. mijn mama sterft, of mijn papa en broer samen in de auto verongelukken, dat mijn vriend iets tegenkomt… Ik stel me dan alle details voor, wie het me vertelt, wat er gebeurd, hoe ik me zou voelen, wat ik zou doen/zeggen… Dit is echt verschrikkelijk. Ik begin ook altijd meteen onstopbaar te huilen. Ik vind dit ongelofelijk frustrerend en deprimerend, en heb vaak 't gevoel dat er echt iets mis met me is… Precies of ik mezelf onnodig de put in duw… Nu zit mijn vriend op het vliegtuig, hij gaat 3 weken weg (ik ben superblij voor hem, ik reis zelf ook vaak dus sta er helemaal achter), maar toch dwalen mijn gedachten af naar “wat als er iets gebeurt?” “welk telefoontje zou ik krijgen en van wie?” “hoe zou ik reageren? Wat zou ik doen?”… Ik maak me hier echt zorgen om, is dit iets wat meerdere mensen hebben of ben ik echt de enige? Nu, het is niet zo dat dit deel uitmaakt van mijn dagdagelijkse leven, maar toch wel regelmatig, en het maakt me ongelukkig…

Ik herken me wel een beetje in je verhaal! Het is niet dat ik er heel veel overna denk, maar soms wel. Als mijn vriend bijvoorbeeld met de auto weg is of nu mijn vader ernstig ziek is (gelukkig zal hij volgens de artsen volledig genezen). Ook denk ik wel eens over mijn eigen dood na, als ik met mijn vriend in de auto zit bijvoorbeeld. Vooral in verkeerssituaties dus, omdat ik van redelijk dichtbij heb mee moeten maken hoe jonge mensen om het leven zijn gekomen tijdens een auto-ongeluk.

Ik denk niet dat het raar is om hier bij stil te staan, zo lang het je dagelijks leven niet beïnvloedt.

Ik herken dit wel. Ik heb alleen dat ik me voornamelijk inbeeld hoe de begrafenis zou zijn, terwijl ik er helemaal niet over na wil denken. Ik ga dan namelijk ook geheid huilen :’)
Wat helpt is zodra je aan zulke dingen gaat denken afleiding zoeken. Ga lekker muziek luisteren die je aan leuke dingen doet denken of ga iets doen zoals wat lekkers bakken.

Ja! Dat heb ik soms ook! Dat ik nadenk over wat er zou gebeuren als ik in een zwaar ongeluk zit, en uiteindelijk sterf, en hoe familie/vrienden daarop zouden reageren… Oef, ben “blij” dat ik niet de enige ben die daar af en toe bij stil sta…

Ik probeer er dan niet te lang bij stil te staan, want het maakt mijn humeur er dan niet beter op. Ik denk dat het niet verkeerd is om over na te denken, blijkbaar beseffen we hoe dichtbij iets kan komen en hoe onvoorspelbaar het leven kan zijn. Dat is misschien juist wel positief!

Ik heb dit ook. Vooral bij mijn ouders.
Ik heb ook een hele plan gemaakt dat, stel je voor dat het gebeurd, dat we dan niet voor verassingen staan. Dan zou ik bijvoorbeeld met school stoppen om voor mijn zusjes te zorgen etc. etc.
Ik vind dit ook heel erg, en ik begrijp ook niet waarom ik het doe. Maar ik doe het gewoon ben zo depri soms haha.

Ik heb dit ook heel erg, ik heb soms echt het gevoel dat ik niet rustig adem kan halen tot mijn moeder en broers thuis zijn, want in de tussentijd ben ik gewoon veel te onrustig en bang. Het is mijn grootste nachtmerrie en ik denk er helaas echt elke dag aan.

Ik kan je hier niet bij helpen helaas, zal dit topic wel in de gaten houden…