Ik sta er alleen voor

Ik lees met plezier hier de verhalen en ik dacht, laat ik er zelf ook eens een schrijven haha. Reacties en opbouwende kritiek zijn welkom!:slight_smile:

Ik, Sanne de Jong, 16 jaar en dood normaal. Nou ja, normaal… Ik heb dus autisme, maar ik vind mezelf dood normaal. Thuis hoor ik alleen maar dat ik dom en achterlijk ben, dat ik iedereen voor de gek houdt, maar ik weet niet wat ik verkeerd doe. Ik doe zo mijn best maar soms heb ik het allemaal even niet meer op een rijtje. Ik zit op de havo, en blijkbaar kunnen autisten niet slim zijn, zegt mijn moeder. Ze vind dat ik naar KB moet maar ik red mezelf wel, dat heb ik altijd moeten doen sinds dat mijn vader overleden is. Dat is nu alweer 3jaar geleden, wat gaat de tijd toch snel. Ik heb altijd een hele goede band gehad met mijn vader, en ik mis hem verschrikkelijk. Nu mijn oudere zus op zichzelf woont heb ik niemand meer hier thuis, mijn moeder is alleen maar druk met mijn verstandelijk gehandicapte broertje en haar nieuwe verschrikkelijke arrogante vriend, en ik… En ik zit hier maar, alleen, alleen op de wereld, ja, zo voel ik mij wel eens…

Sorry stop maar dit is geen verhaal maar een stukje over jezelf… en dat is echt slecht en het gaat nergens over…

ff serieus hé, dit is een verhaal dat in zo’n ‘ik-persoon’ wordt geschreven ofzo. Nja. Het gaat dus niet over haar zelf:l

Nou weetje, het gaat niet over mezelf dat je dat even weet;) Het was eigenlijk een soort van proloog, dat je even weet wat de persoon beetje meegemaakt heeft, niet dat ik zo begin en jullie er niks van snappen…

Ik hou niet van IK verhalen dat vind ik kinderachtig en dan nog in haar eerste regel staan al 2 spelfouten… ook erg irritant…

waarom vind je dat kinderachtig als het in de IK persoon is geschreven?

Mwaoh, ik ben niet heel enthousiast.
Moeilijk onderwerp ook, maar als je denkt dat je wel een goed verhaal kan schrijven, ben ik wel benieuwd naar een volgend stukje hoor.
:slightly_smiling_face:

Dat vind ik het zelfde als Ben gaat plassen En mien gaat spelen die hele droge zinnetjes die kleine kindjes net kunnen lezen zo als Ik ben nu al 4 jaar

Dat heeft vrij weinig met de het schrijven in de ik-persoon te maken, maar meer met de schrijfstijl.
Ik heb hier ook een tijd lang een verhaal geschreven, maar heb nooit de opmerking gekregen dat het een kinderachtig verhaal is. Dat heeft meer te maken met de onderwerpen die je kiest.
Als je een thriller schrijft, waarbij de ik-persoon de moordenaar is, vind je dat dan ook kinderachtig?

Ja ik weet dat het een best lastig onderwerp is, maar alle verhalen gaan hier over liefde of annorexia en ik wilde is iets anders proberen. Het is voor het eerst dat ik een verhaal schrijf, het zal dus ook niet meteen goed zijn enzo. Maar ik hoop op opbouwende kritiek zodat ik er wat van kan leren.

“Sanne kom je naar beneden? Karen is er al!” “Jahaaa, ik kom eraan”. Snel pak ik mijn mobiel van de oplader en ren ik met mijn schooltas naar beneden. Ik kan er niet tegen als Karen veel vroeger komt dan is afgesproken. Ik heb ’s morgens zo mijn ritme en als daar verandering in komt raak ik een beetje in de stress. “Sorry dat het zo lang duurde Kaat” “Ach, maakt niets uit hoor, papa was weer eens aan het zeuren en ik wilde gewoon weg”. Ook al vind ik het irritant dat ze vroeger is, ik weet hoe moeilijk ze het thuis heeft. Ze heeft het gevoel dat haar vader verslaafd is aan alcohol en hij is de laatste tijd niet meer te genieten. “We moeten nog wel even wachten hoor, mama die wilde uitslapen dus ik moet Sjors uit bed halen vandaag”. Snel loop ik naar boven en zie ik dat Sjors al wakker ligt. “Plassen, plassen”, zegt die huilend. Snel neem ik hem uit bed en til ik hem naar de badkamer. Sjors schiet nou op, ik moet om 8uur naar school Eindelijk is hij klaar en ik til hem snel naar beneden. Sjors is een laat komertje, zoals mama hem altijd noemt. Sjors is nu 7 jaar en heel afhankelijk van ons. Hij zit in een rolstoel en is verstandelijk gehandicapt. Ik kan er niet goed mee omgaan, ik vind hem maar lastig en hij vraagt te veel aandacht. Snel zet ik Sjors op de bank, ik zet de film van kabouter plop op en ren ik naar Karen toe. “Sorry, sorry, sorry, ik moest dit nog even doen hoor”. “Maak je nou toch niet steeds zo druk om alles, we hebben nog genoeg tijd “.

Als we naar school fietsen begint Karen weer honderduit te vertellen over haar nieuwe vriend Jochem. Ze zijn afgelopen zaterdag wezen zwemmen en hebben de hele middag lopen zoenen. Ik vind het geweldig voor haar, maar ik zou zelf ook graag een keer een vriendje willen, ik heb zelfs nog nooit gezoend. “Sanne, luister je wel?” “Oh sorry, ik zat een beetje in gedachten”. “Ja, dat dacht ik dus al, maar wat ik je aan het vertellen was, Jochem vroeg of ik dit weekend mee ga naar de Soos, wil je ook mee? Jochem gaat met Tim en Joey, misschien zit er nog wel wat leuks voor jou bij?” Karen begint te giechelen en ik heb er denk ik best zin in. Ik ben nu al een tijdje 16, maar ben nog nooit uitgeweest. Ik moet bijna elke vrijdagavond op Sjors passen. “Ik weet niet of ik wel kan hoor, ik moet vrijdag denk ik weer op Sjors passen.” “Aah Sanne, je moeder kan toch wel voor een keer iemand anders regelen?”, zegt Karen met een smekende stem. “Ik zal het vanmiddag meteen vragen, oké?” “Ik wist wel dat ik je over kon halen, ik weet zeker dat je mag”, zegt Karen blij. We zijn ondertussen op school aangekomen en Karen rent meteen naar Jochem toe. Ik loop alvast de school in, want ik heb nog maar vijf minuten voordat de les begint.

ik schrijf zelf ook een verhaal in de IKpersoon en ik heb nooit commentaar gehad dat het kinderachtig is…
maarja het zal wel

het onderwerp is wel interessant ga maar verder (:

fijn dat je ik hou niet van zegt, want een ander kan er wel van houden!

amen.

Wauw, jij bent dood aardig. Haha

Mijn dag begint met wiskunde. Ik ben er helemaal niet bij vandaag, ik heb eigenlijk heel veel zin in vrijdagavond. Ik hoop dat ik ook een keer uit mijn dak kan gaan, een keer een leuke jongen ontmoet en dat ik een keer een vrije avond heb. Waarom laat ik het in godsnaam toe dat mijn moeder elke avond uit gaat en ze mij opgescheept laat zitten met dat rotkind? Het is toch niet mijn kind? Ik wordt alweer agressief als ik eraan denk. Het lijkt wel of alle mensen uit mijn omgeving het zo makkelijk hebben. Ze hebben allemaal mooie kleren terwijl alles van mij tweedehands en verrot is. Iedereen heeft heel veel vriendinnen en ik zit altijd alleen in de klas. Ik zat altijd bij mijn buurmeisje Karen in de klas, ze heeft veel vrienden en vriendinnen en ik zwierf er altijd maar een beetje bij. Ik ben heel slecht in vrienden maken en zit dus dit jaar ook alleen. Ik probeer erbij te horen maar het lukt me niet. Ik doe alsof het me niks kan schelen, maar wie wordt er nou niet verdrietig als je altijd als laatste gekozen wordt, als er niemand tegen je praat? Ik ben helemaal in gedachten verzonken totdat ik aangetikt wordt door Lucas. “Sanneke, moet jij niet eens wat vroeger naar bed gaan? Je ligt de hele les al te slapen haha”. Ik ben verbaast dat Lucas, de jongen waar ik stiekem al best lang een oogje op heb, iets tegen mij zegt. Stiekem hoopte ik dit schooljaar al dat hij achter mij kwam te zitten en dit was gelukkig ook het geval. Het stelde niks voor maar toch hoopte ik dat ik vrijdag een dansje met hem zou kunnen maken, want hij is toch best wel knap. De bel gaat en ik ben blij dat de les afgelopen is. Ik zit een beetje te piekeren of ik moet vragen of Lucas vrijdag ook gaat. “Uhm… Lucas ik…” Ik kan mijn zin nog niet afmaken en hij praat alweer over mij heen. “Sanneke, ik ben je toch even voor, ga je vrijdag ook naar de soos? De hele klas gaat en ik vind dat je ook mee moet” Lucas, de leukste jongen, de enige die mij ziet staan vraagt ook nog is of ik mee ga vrijdag, wat moet ik zeggen? “Nou, als je mij op komt halen wel”, zeg ik met een verlegen stem. Ik kijk Lucas aan maar hij geeft nog geen antwoord…

Ik merk weinig van haar autisme?

Tjaaa, ik heb er al wel een twee dingen in verwerkt: Moeilijk contact maken, kan niet tegen verandering.
Er zijn zoveel soorten autisme’s die allemaal weer verschillend zijn, ik wil er nog meer kenmerken in verwerken.

Ik, Sanne de Jong, 16 jaar en dood normaal.
Waar is het werkwoord of de hoofdzin:?

Ik ben bang dat je een heel lastig onderwerp hebt genomen.
Want jij bent zelf geen autist(neem ik aan) dus kun je ook niet weten wat er om gaat in het hoofd van een autist.