Ik snap mezelf niet

Hey hey meiden,

Zoals de topictitel al zegt: ik snap mezelf niet!

Ik zal proberen de situatie kort en bondig uit te leggen (ik denk niet dat dat gaat lukken, but I’Il try :stuck_out_tongue:!
Het zit namelijk zo: ik ben echt een superleuke jongen tegengekomen zo’n anderhalve maand geleden. Hij woont wat verder weg dus ik kan hem niet zo veel zien maar tot nu toe ben ik hem 2x tegengekomen met uitgaan en 2x bij hem thuis geweest. Hij zit op kamers, ik ben daar ook al blijven slapen ivm het ov.
Nou ja, om hem kort te omschrijven: qua uiterlijk precies zoals ik me als klein meisje al voorstelde hoe een jongen eruit moest zien! Toen ik hem voor het eerst zag viel ik als een blok voor hem! Nou ja, hij blijkbaar ook op mij. Nou ja, hij op me afstappen etc etc. Ik heb hem gezoend op het einde van de avond. Tussendoor steeds sms-contact, bellen en msn. En zo nu en dan afspreken. Ik ben er tot nu toe achtergekomen dat het een superlieve jongen is, wat ouder. Hij dwingt me tot niks, hij verlangt geen perfectie. Hij vindt me gewoon superleuk :slightly_smiling_face:. Nou ja, ik dus ook.

Maar… Nu komt het. Het is nu zo’n 3 maanden uit met mijn ex en ik kan hem maar niet uit mijn hoofd krijgen. Zoals nu ben ik ongesteld en echt overemotioneel en dan moet ik huilen om hém. Of nou ja… Om hem… Meer om de leuke momenten die we samen hadden. Want alhoewel we maar drie maanden wat samen hebben gehad waren het serieus waar wel zo’n beetje de beste momenten van mijn leven. Het probleem: hij verlangde van mij dat ik zo gped als ‘perfect’ was. Ik mocht geen fouten maken, niet boos worden enz enz. Ik had er met hem een gesprek over en hij vertelde me: als het niet meer leuk is, dan is het toch gewoon over?
Met dat in mijn achterhoofd ben ik die relatie ingegaan. Als het niet meer leuk is… Is het over. Daardoor heb ik de hele tijd een soort van masker opgehad. Ik moest gewoon leuk blijven want hij was voor mij het einde. Nou ja, ik werd uiteindelijk dus 1x boos op hem. Afspreken ging namelijk zo: hij gaf aan wanneer hij kon, ik moest maar inschikken en anders? Pech, dan zou ik hem niet zien. Na het tonen van een kléín beetje frustratie heeft hij het dan ook - via een sms’je - met me uitgemaakt. Ik heb hem gedwongen om het recht in mijn gezicht te zeggen en geloof me, dat was hard en pijnlijk.
Anderhalve maand keihard lopen huilen, ook overdag enzo. Verschrikkelijk. Toen kwam ik hem met uitgaan tegen. Ik ben maar op hem afgestapt want ik wilde het nog eens goed met hem uitpraten. Ik kon er namelijk niet tegen zoals het was gelopen. Ik zei tegen hem dat ik vond dat hij op me af had moeten komen om zijn excuses aan te bieden, hij beaamde het en hij had er ook echt spijt van. Maarja, gebeurd is gebeurd zei hij zelf. Ik vertelde hem dat ik hem miste, zijn antwoord: nou, ik jou niet. Na mezelf in de hand te hebben gehouden heb ik hem op het einde maar een knuffel gegeven en zijn we enigzins oké uit elkaar gegaan. Ik was zó opgelucht, ik dacht: yes, ik ben er vanaf . Maar niet helemaal dus -.-’.

Zoals nu, ik huil om hem, maar waarom? Hij heeft me keihard afgewezen en hij moet me echt niet meer. De jongen die me wél leuk vindt heeft al aangegeven: je hoeft niet perfect te zijn, je bent toch prima zo? Ik kon wel huilen toen hij dat zei, ik kan bij hém gewoon helemaal mezelf zijn. Misschien komt er wel een relatie aan, alhoewel ik natuurlijk er eerst van verzekerd wil zijn dat ik 100% voor hem ga, zonder mijn ex ook maar in mijn achterhoofd. Aan de andere kant, hij maakt wel de uit van wie ik nu ben. Ik heb het er met vrienden over en die denken dat ik hem misschien wel gebruik maar ik heb erover nagedacht en dat is écht niet zo. Ik moet steeds aan hem denken en ik moet al glimlachen als ik aan hem denk :slightly_smiling_face:.

Eigenlijk wilde ik het meer van me afschrijven :stuck_out_tongue:. Mijn vraag is nu een beetje: herkent iemand misschien mijn ‘probleem’?

Geef het gewoon een beetje tijd: over een tijdje kan je aan je ex denken zonder dat je meteen in huilen uitbarst, en dan kan je verder gaan met de jongen die je leuk vind.

Ik ben onderhand 3 maanden verder en alleen zo af en toe moet ik om hem huilen. Ik vind het in ieder geval wel heeel erg moeilijk om jongens nog te vertrouwen!

Vertrouwen moet groeien, je kan niet zomaar iemand vertrouwen voordat je diegene echt goed kent.
Misschien is het trouwens zo dat je gewoon een beetje bent gewend geraakt aan de manier waarop jij met je ex omging, en vind je het moeilijk om die manieren/momenten met hem opeens niet meer te hebben.
Ga gewoon nog meer lol hebben met die nieuwe jongen die je leuk vind, en dan heb je na een tijdje ook helemaal geen neiging om weer aan de momentjes met je ex te denken!

Dat had ik ook, maar na een beetje langere tijd word het steeds minder pijnlijk om aan die leuke momenten te denken die je had met je ex. En bij deze nieuwe (leuke) jongen moet je gewoon je vertrouwen terugkrijgen in jongens. Ik ben nu ook nog wel wat voorzichtiger wat jongens betreft, maar het staat me niet echt in de weg. Ik denk dat je gewoon nog een tijdje moet wachten en niet te veel bij nadenken, dan kan je het weer accepteren en dan ga je nieuwe heeele leuke herrineringen maken haha!