Ik moet dit even kwijt.

Ik heb lang nagedacht of ik dit zou plaatsen. Ik heb het in mijn leven niet makkelijk gehad en nu word het me allemaal even teveel dus ik moet echt even mijn hart luchten. Het hoeft niet persee gelezen te worden en het kan hierna weer gesloten worden, het is maar dat ik het even kwijt ben.

Op de basisschool werd ik heel erg gepest, mensen gingen niet met mij om en in groep 1 en 2 negeerde me altijd maar een beetje. Ik had daar twee vriendinnen, waarvan de ene ging verhuizen. Vanaf groep 3 werd het erger. Ik droeg altijd joggingsbroeken omdat ik iets aan mijn buik heb alleen ze wisten in het ziekenhuis nog niet wat. (nu blijkt het een prikkelbare darm te zijn met regelmatig ontstekingen aan mijn maagwand) Hierdoor riepen ze altijd naar mij dat ik mijn pyjamabroek nog aan had. Ik kreeg ook pennen naar mijn hoofd gegooit en als de lerares even weg was begonnen ze me uit te schelden. Mijn ‘vriendin’ kwam nooit voor me op omdat ze zelf ook niet helemaal lekker lag in de klas.
Ik wou zo snel mogelijk van de basisschool af, en toen ik eindelijk naar de middelbare kon dacht ik dat alles opgelost zou zijn, want niemand zou naar de school gaan die ik ging. Uiteindelijk was dat niet waar en kwam ik met 4 jongens in de klas van de basisschool. Ze wisten tegen iedereen vooroordelen tegen mij te vertellen en voor ik het wist werd ik ook daar weer gepest. Ik had in de klas één vriendin die zelf autistisch was dus die ook werd gepest. Mijn vriendin van de baisschool ging ook mee, maar die kreeg in de 3e een nieuwe vriendin waarmee ze alles deed en nieuwe vrienden kreeg, waardoor ik niet meer goed geoeg voor haar was. Mijn enige vriendin in de klas ging in de 2e naar een speciaal onderwijs, ik was dus weer alleen. Ik ben door al het gepest in de 3e blijven zitten. Ik moet ook vaak naar het ziekenhuis omdat ik dus vaak buikpijn en hoofdpijn heb, maar ze konden niks vinden, en nu zijn ze nog niet klaar in het ziekenhuis. Hierdoor was ik vaak niet op school en als ik dan terug kwam dan riepen ze dat ik zwanger was en lesbisch ben. Ik zit nu in 4vmbo en doe dit jaar examen maar door alle stress heb ik die ook verpest vandaag.

Ik kreeg een hele lieve vriend (dacht ik). We deden alles samen en waren bijna elke dag bij elkaar, hij deed alles voor me en als ik iets wou hebben hoefde ik het maar te vragen. Alleen zijn vader mocht me al niet en toen had hij me nog nooit gezien. Hij smste allemaal dingen naar mijn vriend of wij hem hier gevangen hielden en nog meer van die bullshit omdat mijn vriend vaak bij mij was, hij vond het bij ons leuker want hij mocht zijn stiefmoeder niet, hier kreeg ik de schuld van. Door al het gedoe met zijn vader kwam ik niet meer bij mijn vriend thuis en dat accepteerde hij. Hij liet me een keer in de steek, ging zomaar weg zonder iets te zeggen. Hij kwam thuis en begon mij te smsen dat hij klaar met mij was, deed me heel veel pijn en negeerde mij. Dit duurde 2 weken en toen kwam hij terug met spijt. Ik accepteerde het na veel praten en toen zijn we opnieuw begonnen. Een paar maanden later deed hij weer hetzelfde, dit keer duurde het een week. Na weer veel praten heb ik hem dus weer teruggenomen. Geloof het of niet, maar 2 maanden later gebeurde het weer. Dit keer duurde het 2 maanden. Dit was heel heftig, hij zette mensen tegen mij op, hij schold me uit, haalde een ander nummer, zij tegen andere meisjes dat hij seks met hun wou, (hij was in onze relatie al met 5 andere bezig geweest). We hadden nog een keer afgesproken toen, alles was goed, ik was heel blij en toen ik thuis kwam smste hij mij dat het allemaal gelogen was en dat ik met zijn gevoelens speelde en hij me zoende uit medelijden. Ik heb hem een brief geschreven en ben langs gegaan, heb sorry gezegt tegen zijn vader terwijl ik die nooit iets heb aangedaan en ik kwam daar al niet meer, maar toen smste hij mij zonder dat ie naar huis kwam dat ik moest oprotten uit zijn huis. Na 2 maanden moeite doen kwam hij smekend terug en zei dat er iets in zijn hoofd klapte elke keer als we ruzie hadden en dat hij daardoor wegging. Hij keek me aan terwijl ik huilde en hij zei dat hij me nooit meer in de steek zou laten en dat dit de domste fout van zijn leven was. Ik besloot hem nog één kans te geven, het ging echt super tussen ons daarna. Nou, vandaag 2 weken geleden, ging hij dus gewoon weer opnieuw weg. Dit keer heb ik weer alles voor hem gedaan om het goed te maken, terwijl hij alleen maar met andere bezig was. Ik kreeg mails van hem dat hij geen contact meer met mij wil, dat ik hem met rust moet laten, dat hij me nooit meer hoeft te zien, dat ik lelijk ben, kleine tieten heb, dat hij me niet meer wil kennen en dat me ouders alles bij elkaar liegen, terwijl hij 350dagen zowat bij ons was, een bedankt was er nog niet eens. We hadden 13,5 maand en ik ben echt gebroken nu. Hij was ook de eerste waar ik seks mee had en daar heb ik nu heel erg spijt van. Ik vroeg of ik de eerste was waar hij iets mee deed op seksueel gebied en hij zei ja, terwijl ik van zijn ex hoorde dat zij hem ook 1 of 2 keer heeft gepijpt. (zij is in de steek gelaten door hem voor mij, ik wist dat niet.) Ik at eerst bijna niks meer, nu eet ik wel meer maar val ik gewoon af van de stress, ik snap niet waarom altijd alles bij mij moet gebeuren. Op school heb ik ook geen concentratie meer en dat is niet goed voor mijn examens.
Mijn broer heeft ook een soort vorm van autisme en is heel erg agressief, hij is nu wel hiervoor aan het leren maar maandagavond ging het helemaal fout bij ons. Hij trapte tegen spullen, schreeuwde zijn longen uit zijn lijf en me ouders konden hem niet meer houden, toen is er ook politie gekomen, 3 auto’s en 5 agenten. Ik heb nu maar 3 vriendinnen waarvan er twee adhd hebben dus niks begrijpen, en voor de andere ben ik tweede keus. Ik snap niet waarom dit soort dingen bij mij gebeuren want ik ben gewoon een gezond kind die er best leuk uit ziet vind ik zelf, maar daar twijfel ik nu ook aan want ik ben heel erg onzeker gemaakt door iedereen en alles in mijn leven. Ik heb heel veel dingen weggelaten in dit bericht omdat het anders wel heel erg lang wordt.
Ik kan niet bij mijn ‘vriendinnen’ terecht dus ik plaats het hier.
bedankt voor het eventueel te lezen en te helpen.

Wow.
Echt.
Wow.

Zit je bij een therapeut? Ik denk namelijk dat je het goed moet verwerken, anders zit je er als volwassene nog mee. Kan je hier met je ouders over praten?
NIET terug gaan naar je ex, dat is NIET goed voor je, zo te lezen maakt het je kapot.
Qua pesten, ik heb geen idee waarom je gepest wordt, de reden erachter bedoel ik. Na je Middelbare school zo snel mogelijk verhuizen en daar opnieuw beginnen?

Sorry, echt goed advies weet ik niet.
Sterkte in elk geval!
xoxo

vind het al lief dat je het probeerd,
ik ben een half jaar ofzo bij een psychiater geweest maar die maakte mij alleen maar nog gekker, mijn zusje is overleden en ze vroeg of ik er ook zou zijn als zij nog zou leven, met andere woorden als zij er nog was was jij er misschien wel helemaal niet, nou lekker ongewenst.
en ja ik praat wel veel met me ouders maar die hebben zelf ook heel veel problemen (medisch) en die hebben zelf al heel veel pijn en zijn blij dat ze uberhaupt nog leven, en als ik verdrietig ben zijn hun het alleen maar nog meer, me vader moest laatst bijna huilen toen ik weer zo hard gedumpt werd door mijn vriend, dus dat doe ik ze niet aan.

Je hebt echt veel pech!! Geen idee hoe het komt, maar sterkte! :kissing:

Gee, wat kan het leven soms vervelend zijn… Ik zou je zo graag willen helpen, maar ik weet niet hoe. Als je maar weet dat er altijd wel mensen zijn die om je geven. Ik heb alles gelezen, je kunt altijd je verhaal kwijt!
Liefs!

Ik zou willen dat ik je kon helpen, maar kan dat helaas niet…
En, ik weet dat het zoo moeilijk is, probeer toch met je ouders te praten, brief te schrijven, wat dan ook… En als je het niet aan je ouders wil vertellen, dan aan de vertrouwenspersoon op school, want dit kan zo echt niet verder… (niet lullig bedoelt he)
Ik heb zelf genoeg gezeik en dergelijke meegemaakt om een beetje te kunnen begrijpen hoe je je voelt, maar probeer alsjeblieft om niet nog verder af te glijden dan waar je nu bent. En idd sowieso niet meer terug gaan naar je ex, daar word jijzelf ook niet beter van en ga je je ook niet beter door voelen.

Wat bij een beetje mij hielp, was naar een therapeut te gaan.
Wat mij het meeste hielp, was te beseffen dat niet iedereen je haat, maar dat er ook mensen zijn die je mogen om wie je bent, die aardig voor je zijn om wie je bent en wat je doet, en niet omdat jij iemand anders vernederd of dat je slimmer bent dan een anders of weet ik veel waarom iemand zich meer kan voelen…
Eeuwige dank voor de persoon die mij dat heeft laten beseffen

Ik hoop echt dat dit je een klein beetje helpt ^^
En als je wil mag je me noten, als je dat fijn vind, ^^

bedankt voor jullie steun!:slight_smile:

heel veel sterkte, ik hoop dat je iemand op school, een moeder of vader hebt om dit ook allemaal aan te vertellen. Dat zal opluchten. :sob::muscle: