Ik mis mijn ouders zo erg

Hi allemaal,

Voor het eerst woon ik op mezelf en ik was er heel erg enthousiast over en ik had er veel zin in.
Ik studeer in Rotterdam nu en mijn ouders wonen in Limburg. Dat is natuurlijk niet om de hoek dus ik kan ze ook niet zomaar even bezoeken.
Ik had besloten naar Rotterdam te gaan omdat veel familie van mij er woonde en omdat ik zelf ook een tijdje bij mijn broer die daar woont heb ingewoond en ik vond de stad echt geweldig.

Alleen nu alles rond en officieel is en ik eindelijk na zo lang op mezelf woon begin ik toch mijn twijfels te krijgen. Ondanks dat ik vrienden en familie hier in de buurt heb wonen voel ik mij zo vreselijk eenzaam. Ik mis mijn ouders enorm en vooral mijn moeder.
Ik slaap s’nachts ook erg slecht omdat ik wakker word van elk klein geluidje en ook kan ik mij momenteel slecht concentreren op mijn opleiding omdat ik mij enorm rot voel.

Soms spreek ik wel af met vrienden of familie en dan ga ik bij ze langs maar dan kom ik weer thuis en dan word het gevoel van eenzaamheid nog erger. Ik probeer dagelijks te bellen met mijn moeder en dat laat mij al wat beter voelen maar dat rot gevoel gaat niet helemaal weg. Ook kan ik niet vaak met vrienden afspreken omdat hun ook hun eigen leven hebben en ook vaak naar school moeten.

Heeft iemand advies zodat ik mij minder eenzaam voel en zodat het gemis van mijn ouders wat minder word?
Ik heb trouwens een hond maar die zit bij mijn ouders en hem mee nemen is geen optie omdat ik hier geen honden mag hebben jammer genoeg.

Ik herken je verhaal,
En hoe is je woonsituatie daar? woon je daar werkelijk alleen?

Ja ik woon helemaal alleen. Gewoon in een 1 kamer appartement, dus niet op kamers ofzo. Wel Is het een gebouw en de ene deur is naar mijn appartement en de deur tegenover is het appartement van een ander meisje maar zij is er bijna nooit.

Lijkt het me niet wat handiger om iemand in het apparement te zoeken om mee te hangen of iets dergelijks?? of contact te hebben?

ik had dit ook erg toen ik nog in een studentenkamer zat, zodra ik sociaal met andere was en de sleutel had omgedraaid, draaide mijn emoties ook en voelde ik me erg alleen.

Tja zoals ik al zei is het buurmeisje altijd weg. Ze komt alleen thuis om te slapen als het ware en voor de rest zit er niemand meer in het gebouw. Naast ons is er nog een gebouw met appartementen maar ik vind het nogal raar om daar dan te gaan aanbellen ofzo. Vaak heb ik hier wel contacten ook maar iedereen is druk met z’n eigen leven.

Ga van vrijdagmiddag tot zondgavond naar Limburg, en doe leuke dingen met je ouders. Of je gaat in de buurt van je ouders studeren…

Misschien is het ook wel even wennen. Probeer nieuwe vrienden te maken in de stad door je studie, verenigingen, sport, werk e.d. om zo niet de hele dag thuis te hoeven zitten.

Mocht je echt erge heimwee hebben dan kan je misschien beter terug gaan naar Limburg en daar een studie doen.

Het begin is even wennen.
Kun jij je niet aansluiten bij clubs? Studie-, sport- en/of studentenverenigingen kunnen je bezig houden. Of je kan een bijbaan zoeken o.i.d. Nodig mensen (studiegenoten bijvoorbeeld) bij jou thuis uit om samen te koken. Daarnaast is het misschien een idee om het thuis zo gezellig mogelijk te maken. Koop leuke planten, kaarsjes, zet de radio of tv aan als je thuis bent voor wat omgevingsgeluid en probeer jezelf te vermaken. Op een gegeven moment zul je toch op jezelf met jezelf moeten leren leven en dat houdt in dat je het ook in je eentje leuk moet leren hebben.

Nog een persoonlijke noot: ik raad zelf ook altijd af om zoveel contact met het thuisfront te hebben om eerlijk te zijn. Het is fijn om close te zijn met je familie, maar zeker als je al heimwee hebt, kan elke dag contact deze heimwee telkens weer verergeren. Maar dat zeg ik als sowieso al redelijk onafhankelijk persoon, dus dat kan voor jou anders zijn natuurlijk.