ik mis je.

hallo :slightly_smiling_face: ik ben ook gek op schrijven, schrijf al vanaf de eerste dag dat ik een pen in handen had. ik schrijf elke dag zo’n 12 bladzijden vol… een jaar geleden is mijn paard overleden. op school had ik geen vrienden, hij was mijn enige vriend. doordat hij al erg oud was, zag ik hem ook niet als een paard. ik kon niet meer op hem rijden etc. maar ik kon wel alles tegen hem zeggen. hier een verhaal. wat vinden jullie ervan? :blush: (k’heb het verhaal een jaar geleden geschreven, is inmiddels al heel wat verbeterd, zelfs een boek over geschreven;p )

op die ene zondag… de zon scheen en het was prachtig weer buiten. die dag was een bijzondere dag voor mij. het was de dag dat jij mn verzorgpaardje werdt. ik kende je al langer, maar had er nooit aan gedacht om jou als verzorgje te vragen. maar toen je toen toch mn verzorgpaard bent geworden was ik zo blij! de eerste keer dat ik naar je toe ging kan ik me nog goed herinneren. je was nog niet aan me gewend en was dus nog een beetje bang. jij kende me ook nog niet, en ik jou ook niet supergoed. maar dat veranderde al snel. elke dag zocht ik je op en binnen een weekje waren we dikke vrienden. je was te oud om nog op te rijden. dat vondt ik niet erg. om een goede band te krijgen was een aanraking genoeg. ik hield meteen van je. na een paar dagen hinnekte je voor het eerst toen je me aan zag komen. er ging een golf van liefde door me heen. met je oortjes naar voren kwam je naar me toe. nog nooit had ik zo veel van iemand gehouden als dat ik van jou hield. je was mn beste vriendje. elke dag van de week ging ik naar je toe, zo vaak als maar kon. als ik verdrietig was zocht ik je altijd op. en als ik dan bij de hek van je weiland stond vergat ik al mn verdriet, en waren mn gedachtes alleen maar bij jou. in de zomer ging het heel goed met jou. vooral deze zomer. je was wat dikker geworden en je mocht je deken af! ik was erbij toen we de deken eraf haalden. ik zag voor het eerst je ribben. je was écht heel dun. maar ik was zo blij dat het weer beter met je ging. in de winter was je erg achteruit gegaan door de kou en het slechte weer. maar je was weer opgeknapt. ik was zo blij voor je. ik dacht dat je ook de volgende winter weer zou gaan halen. je was sterk. maar helaas was je niet sterk genoeg om deze winter te overleven… maar dat wisten toen we nog niet. op een dag toen ik weer naar je toe ging kreeg ik te horen dat het zo maar kon zijn dat je deze winter niet zou halen. ik weet nog dat ik toen met tranen in mn ogen tegen je zei: ‘je overleeft het wel. samen staan we sterk. ik zal voor je zorgen…samen komen we er wel…’ toen betekenden deze woorden alleen nog niet zo veel voor me, omdat ik wist dat je het wel zou halen. als ik er nu aan terug denk heb ik spijt dat ik deze woorden niet vaker tegen je heb gezegt. maar ik had er gewoon nog nooit aangedacht dat ook jij ooit een keer zou gaan! echt frenkie, geloof me; ik kon niet zonder je. ik wou je nooit meer kwijt. vóór deze dag had ik nooit eerder aan de dag gedacht die ooit zou komen. de dag dat jou laatste dag zou zijn. da dag dat jij je ogen zou sluiten en weg ging. dat er een dag zou komen die jij niet meer zou meemaken… maar nu dacht ik er wel over na. maar ik was er van overtuigd dat je de volgende zomer nog gewoon in je weiland zou staan. dat we deze winter samen zouden overleven. dat we samen kerstfoto’s zoude maken. ik zag het al helemaal voor me. ik sloeg mn armen om je hals. ik was zo blij dat ik jou had! ik kon me maar niet voorstellen dat ik ooit zonder jou verder moest! ik wou je nooit meer loslaten… in de laatste week van de vakantie kwam ik bij je en had je allemaal rare wonden op je snuit. eerst dachten we dat je met je snuit tegen een boom had geschuurt. maar de dierenarts kwam erbij en vertelde dat je een ziekte had. je zou alleen maar meer zulke wonden krijgen en je zou steeds meer pijn krijgen. het was beter om je in te laten slapen, ook omdat je bijna niet meer kon lopen. je enkels waren helemaal ingezakt. nog een centimeter en je stond met je enkel op de grond. dat zou zowieso deze winter zijn gebeurd, als we je niet een spuitje hadden gegeven… het bericht dat jij een spuitje zou krijgen, kreeg ik die dag daarop te horen. we waren op bezoek bij mn opa en oma. ik wist nog voor niks. ik zat aan tafel en knipte foto’s van jou uit voor in mn nieuwe agenda. ik vertelde mn opa en oma hoeveel ik van je hield en dat je super was, en al heel oud, maar toch zo sterk nog…heel onverwachts zei mn moeder inneens: ‘o ja, over frenkie… ik denk dat het tijd wordt om maar ns afschijd te nemen…’ mn lach veranderde in een traan. het kwam zo onverwachts! ik kon het niet geloven dat ik zonder je verder moest. dat ik echt afschijd van je moest gaan nemen… de dagen daarop leek onze vriendschap nog sterker te worden… ik ben nog zo veel bij je geweest, zo veel als ik maar kon… samen met vriendinnen maakten we foto’s en filmpjes van je. achter elke foto zit een hart van liefde. elke foto herinnert me aan de tijd die wij hebben gehad… de mooiste tijdvan mn leven… we wisten niet precies wanneer die week jij zou worden ingeslapen. waarschijnlijk donderdag. dan had ik nog een klein weekje om bij je te zijn. maar het werdt die dinsdag al. ik kwam uit school en toen hoorde ik dat de dierenarts 5 uur zou komen. ik schrok. ik had er niet op gerekend dat deze dag jou laatste dag zou zijn. ik wist dat je niet lang meer had, maar dat je nog maar 2 uurtjes had! dat vondt ik vreselijk. ik had die dag de hele dag aan jou lopen denken met een vreselijk gevoel in mn maag. ik was bang voor de dag die zou gaan komen. het voelde echt al dat ik nooit meer naar je toe kon. een half uurtje voordat de dierenarts zou komen ben ik bij je geweest. het afschijd nemen was nog moeilijker dan ik had gedacht. toen ik je daar zag staan kreeg ik echt een brok in mn keel. daar stond je, mn beste vriend… je rilde over je hele lichaam. je voeten leken wel bevroren, zo moeilijk kon je nog lopen. het was ijskoud en het regende… ik sloeg mn armen om je heen en woelde door je natte manen. je duwde je snuit tegen me aan. ik snoof je geur op. tranen rolden over mn wangen. straks kon ik je nooit meer omhelzen. kon ik niet meer naar je toe als ik verdrietig was. kon ik je warme adem nooit meer in mn handen voelen… wat moest ik zonder jou. ik fluisterde zachtjes tegen je hoeveel ik van je hield. dat onze vriendschap voor altijd zou zijn en dat die nooit stuk zou gaan… toen ik je aankeek, was het net alsof je wist dat dit je laatste dag zou zijn. als ik er nu aan terug denk denk ik wel dat je blij was dat je eindelijk mocht gaan. je hebt van je leven kunnen genieten, maar nu was het gewoon tijd… het laatste beeld dat ik van je heb toen je nog leefde was dat je bij de hek stond. wij zaten in de auto en reden terug naar huis. ik keek achterom door het raam en zag je tussen de bladeren door staan. je leek zo zwak, zo eenzaam. maar tegelijkertijd zag ik aan je dat je er aan toe was. ik wist dat het beter was zo. ik was blij voor je dat jij straks vredig kon rusten. maar het deed me zo veel pijn… toen ik de volgende dag naar school fietste lag je aan de kant van de weg. toen wist ik zeker dat je er niet meer was. ik heb toen zo hard gehuild. daar lag je. aan de kant van de weg. je ogen gesloten. nooit meer zou ik die ogen zien. nooit meer zou ik in je grote, donkerbruine ogen kunnen kijken. ik moest je nu echt loslaten… nu ben je echt weg. je bent er gewoon niet meer en je zult nooit meer terugkomen… ik weet dat het beter is, dat jij nu in de hemel bent. en voor mij ben je nog zo dicht bij me! ik voel je nog altijd. je liefde, je kracht… je zal voor mij nooit echt weg zijn. er zullen veel dingen zijn die me aan jou doen denken. ik zal je niet vergeten. ik kán je ook niet vergeten. en dat wil ik ook niet. ik wil elke dag aan je denken. uit mijn mond zul je nooit horen zeggen dat ik je kwijt ben. want ik ben je niet kwijt. je bent altijd bij me. i mn gedachtes. van buiten zo ver weg, maar van binnen zo dicht bij… in gedachtes praat ik met jou. ga ik alles nog eens na wat wij hebben meegemaakt. ik bekijk onze foto’s en onze filmpjes. soms moet ik even lachen. dan zie ik het weer helemaal voor me… hoe je naar me toe kwam lopen. dan is het net of je nog gewoon in het weiland staat. maar als ik dan denk aan je dood, moet ik nog altijd weer huilen. dan denk ik terug aan al onze mooie momenten. en dan wou ik dat ik dat nog een keer kon meemaken. dat we nog één keer samen konden zijn. dat ik nog één keer mn armen op je heen kon slaan. ook al zou het maar voor even zijn. elke seconde was een seconde langer met jou… er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. ik wil zo graag weer bij je zijn! je bent zo speciaal voor mij, en dat zul je altijd blijven. je loopt altijd rond in mn gedachtes. in mn hart zit je, en blijf je. you are beautifull. onze vriendschap is voor altijd. in onze korte tijd hebben we zo veel dingen meegemaakt. ik heb zo veel van jou geleerd…jij was de beste voor mij… jij hebt me zo veel liefde gegeven! elke avond kijk ik naar de sterren. daar ben jij nu ook. die grootste ster, dat ben jij. daar geloof ik in. ik geloof erin dat je nog altijd bij me bent. in mn hart, in mn herinneringen, in mn gedachtes… en ook in de hemel, snachts zie ik je, als een ster aan de hemel. en overdag zie ik je in mn gedachtes nog voor me. onze tijd was de mooiste tijd van mn leven. samen hebben wij iets moois berijkt, en dat moois zal er altijd blijven. ik zal voor altijd van je houden, lieve frenkie! ik zal jou nooit vergeten! je was bijzonder. écht bijzonder. niemand kan begrijpen hoeveel ik van je hield. vanaf de dag dat ik je heb leren kennen is onze vriendschap alleen maar groter geworden. en kleiner worden, dat zal het nooit. onze vriendschap is voor altijd, en niet te breken. lieve frenkie, ik mis je zo. het is niet eerlijk dat jij moest gaan… ookal weet ik dat dit het beste was. 27 jaar ben je geworden. daarna was het voorbij… in jou leven heb je zo veel mensen blij gemaakt, mij door moeilijke tijden heen geholpen. onvoorwaardelijk gesteund… op de vraag ‘waarom’ zal ik nooit een antwoord krijgen, maar ik weet zeker dat we elkaar ooit weer zullen zien. tot die tijd zal ik je in mn hart en mn herinneringen levend houden. ik mis je enorm, lieverd! zal je nooit vergeten…

alinea’s?

als ik schrijf zit mijn hoofd vol woorden die naar buiten willen, vergeet ik alineas, schrijffouten etc, wat ik al zei, de tekst is inmiddels verbeterd;p

Gebruik van hoofdletters zou fijn zijn.

vraag me niet waarom maar ik heb even leestekens hoofdletters alinea’s geplaatst en de meeste spelfouten eruit gehaald

Op die ene zondag…

De zon scheen en het was prachtig weer buiten. Die dag was een bijzondere dag voor mij. Het was de dag dat jij mijn verzorgpaardje werdt. Ik kende je al langer, maar had er nooit aan gedacht om jou als verzorgje te vragen. Maar toen je toen toch mijn verzorgpaard bent geworden was ik zo blij! De eerste keer dat ik naar je toe ging kan ik me nog goed herinneren. Je was nog niet aan me gewend en was dus nog een beetje bang. Jij kende me ook nog niet, en ik jou ook niet supergoed. Maar dat veranderde al snel. Elke dag zocht ik je op en binnen een weekje waren we dikke vrienden. Je was te oud om nog op te rijden. Dat vond ik niet erg, om een goede band te krijgen was een aanraking genoeg. Ik hield meteen van je. Na een paar dagen hinnikte je voor het eerst toen je me aan zag komen. Er ging een golf van liefde door me heen. Met je oortjes naar voren kwam je naar me toe. Nog nooit had ik zo veel van iemand gehouden als dat ik van jou hield. Je was mijn beste vriendje. Elke dag van de week ging ik naar je toe, zo vaak als maar kon. Als ik verdrietig was zocht ik je altijd op en als ik dan bij de hek van je weiland stond vergat ik al mn verdriet, en waren mijn gedachten alleen maar bij jou. In de zomer ging het heel goed met jou. Vooral deze zomer. Je was wat dikker geworden en je mocht je deken af! ik was erbij toen we de deken eraf haalden. ik zag voor het eerst je ribben. je was écht heel dun. maar ik was zo blij dat het weer beter met je ging. in de winter was je erg achteruit gegaan door de kou en het slechte weer. Maar je was weer opgeknapt. Ik was zo blij voor je. Ik dacht dat je ook de volgende winter weer zou gaan halen. Je was sterk. Maar helaas was je niet sterk genoeg om deze winter te overleven… maar dat wisten toen we nog niet. Op een dag toen ik weer naar je toe ging kreeg ik te horen dat het zo maar kon zijn dat je deze winter niet zou halen. Ik weet nog dat ik toen met tranen in mijn ogen tegen je zei: ‘je overleeft het wel. samen staan we sterk’. Ik zal voor je zorgen…samen komen we er wel… toen betekenden deze woorden alleen nog niet zo veel voor me, omdat ik wist dat je het wel zou halen. Als ik er nu aan terug denk heb ik spijt dat ik deze woorden niet vaker tegen je heb gezegd maar ik had er gewoon nog nooit aangedacht dat ook jij ooit een keer zou gaan! Echt Frenkie, geloof me; ik kon niet zonder je. Ik wou je nooit meer kwijt.

Vóór deze dag had ik nooit eerder aan de dag gedacht die ooit zou komen. De dag dat jou laatste dag zou zijn. De dag dat jij je ogen zou sluiten en weg ging. Dat er een dag zou komen die jij niet meer zou meemaken… maar nu dacht ik er wel over na. Maar ik was er van overtuigd dat je de volgende zomer nog gewoon in je weiland zou staan. Dat we deze winter samen zouden overleven. Dat we samen kerstfoto’s zouden maken. Ik zag het al helemaal voor me. Ik sloeg mn armen om je hals. Ik was zo blij dat ik jou had! ik kon me maar niet voorstellen dat ik ooit zonder jou verder moest! ik wou je nooit meer loslaten… in de laatste week van de vakantie kwam ik bij je en had je allemaal rare wonden op je snuit. Eerst dachten we dat je met je snuit tegen een boom had geschuurt. maar de dierenarts kwam erbij en vertelde dat je een ziekte had. je zou alleen maar meer zulke wonden krijgen en je zou steeds meer pijn krijgen. het was beter om je in te laten slapen, ook omdat je bijna niet meer kon lopen. Je enkels waren helemaal ingezakt. nog een centimeter en je stond met je enkel op de grond. Dat zou sowieso deze winter zijn gebeurd, als we je niet een spuitje hadden gegeven… Het bericht dat jij een spuitje zou krijgen, kreeg ik die dag daarop te horen. We waren op bezoek bij mn opa en oma. Ik wist nog voor niks. ik zat aan tafel en knipte foto’s van jou uit voor in mn nieuwe agenda. ik vertelde mn opa en oma hoeveel ik van je hield en dat je super was, en al heel oud, maar toch zo sterk nog…heel onverwachts zei mn moeder ineens: ‘o ja, over Frenkie… ik denk dat het tijd wordt om maar eens afscheid te nemen…’ M’n lach veranderde in een traan. het kwam zo onverwachts! ik kon het niet geloven dat ik zonder je verder moest. dat ik echt afscheid van je moest gaan nemen… De dagen daarop leek onze vriendschap nog sterker te worden… Ik ben nog zo veel bij je geweest, zo veel als ik maar kon… Samen met vriendinnen maakten we foto’s en filmpjes van je. Achter elke foto zit een hart van liefde. Elke foto herinnert me aan de tijd die wij hebben gehad… De mooiste tijd van mn leven… We wisten niet precies wanneer die week jij zou worden ingeslapen. Waarschijnlijk donderdag, dan had ik nog een klein weekje om bij je te zijn. Maar het werd die dinsdag al.

Ik kwam uit school en toen hoorde ik dat de dierenarts 5 uur zou langskomen. Ik schrok. Ik had er niet op gerekend dat deze dag jouw laatste dag zou zijn. Ik wist dat je niet lang meer had, maar dat je nog maar 2 uurtjes had… dat vond ik vreselijk. Ik had die dag de hele dag aan jou lopen denken met een vreselijk gevoel in mijn maag. Ik was bang voor de dag die zou gaan komen. Het voelde echt al dat ik nooit meer naar je toe kon. Een half uurtje voordat de dierenarts zou komen ben ik bij je geweest. Het afscheid nemen was nog moeilijker dan ik had gedacht. Toen ik je daar zag staan kreeg ik echt een brok in mijn keel. Daar stond je, mijn beste vriend… Je rilde over je hele lichaam. Je voeten leken wel bevroren, zo moeilijk kon je nog lopen. Het was ijskoud en het regende… Ik sloeg mijn armen om je heen en woelde door je natte manen. Je duwde je snuit tegen me aan en ik snoof je geur op. Tranen rolden over mijn wangen. Straks kon ik je nooit meer omhelzen. Kon ik niet meer naar je toe als ik verdrietig was. Kon ik je warme adem nooit meer in mijn handen voelen… Wat moest ik zonder jou. Ik fluisterde zachtjes tegen je hoeveel ik van je hield. Dat onze vriendschap voor altijd zou zijn en dat die nooit stuk zou gaan…Toen ik je aankeek was het net alsof je wist dat dit je laatste dag zou zijn. Als ik er nu aan terug denk denk ik wel dat je blij was dat je eindelijk mocht gaan. Je hebt van je leven kunnen genieten, maar nu was het gewoon tijd… Het laatste beeld dat ik van je heb toen je nog leefde was dat je bij de hek stond. Wij zaten in de auto en reden terug naar huis. Ik keek achterom door het raam en zag je tussen de bladeren door staan. Je leek zo zwak, zo eenzaam, maar tegelijkertijd zag ik aan je dat je er aan toe was. Ik wist dat het beter was zo. Ik was blij voor je dat jij straks vredig kon rusten. Maar het deed me zo veel pijn… toen ik de volgende dag naar school fietste lag je aan de kant van de weg. Toen wist ik zeker dat je er niet meer was. Ik heb toen zo hard gehuild. Daar lag je. Aan de kant van de weg. je ogen gesloten. nooit meer zou ik die ogen zien. nooit meer zou ik in je grote, donkerbruine ogen kunnen kijken. Ik moest je nu echt loslaten… Nu ben je echt weg. Je bent er gewoon niet meer en je zult nooit meer terugkomen… Ik weet dat het beter is, dat jij nu in de hemel bent. en voor mij ben je nog zo dicht bij me! Ik voel je nog altijd. je liefde, je kracht… Je zal voor mij nooit echt weg zijn. Er zullen veel dingen zijn die me aan jou doen denken. Ik zal je niet vergeten en ik kán je ook niet vergeten. En dat wil ik ook niet. Ik wil elke dag aan je denken.

Uit mijn mond zul je nooit horen zeggen dat ik je kwijt ben. Want ik ben je niet kwijt.Je bent altijd bij me in mijn gedachtes. Van buiten zo ver weg, maar van binnen zo dicht bij… In gedachten praat ik met jou en ga ik alles nog eens na wat wij hebben meegemaakt. Ik bekijk onze foto’s en onze filmpjes. Soms moet ik even lachen. Dan zie ik het weer helemaal voor me… hoe je naar me toe kwam lopen. Dan is het net of je nog gewoon in het weiland staat. Maar als ik dan denk aan je dood, moet ik altijd weer huilen. Dan denk ik terug aan al onze mooie momenten en dan wou ik dat ik dat nog een keer kon meemaken. Dat we nog één keer samen konden zijn. Dat ik nog één keer mn armen op je heen kon slaan… ook al zou het maar voor even zijn. Elke seconde was een seconde langer met jou… er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Ik wil zo graag weer bij je zijn! Je bent zo speciaal voor mij, en dat zul je altijd blijven. Je loopt altijd rond in mn gedachtes. In mijn hart zit je, en blijf je. you are beautiful. Onze vriendschap is voor altijd. In onze korte tijd hebben we zo veel dingen meegemaakt. Ik heb zo veel van jou geleerd… Jij was de beste voor mij… Jij hebt me zo veel liefde gegeven! Elke avond kijk ik naar de sterren. daar ben jij nu ook. Die grootste ster, dat ben jij. Daar geloof ik in. Ik geloof erin dat je nog altijd bij me bent. in mn hart, in mn herinneringen, in mn gedachten… En ook in de hemel. 's Nachts zie ik je, als een ster aan de hemel. en overdag zie ik je in mijn gedachten nog voor me. Onze tijd was de mooiste tijd van mijn leven. Samen hebben wij iets moois bereikt en dat moois zal er altijd blijven. Ik zal voor altijd van je houden, lieve Frenkie! Ik zal jou nooit vergeten! Je was bijzonder. Echt bijzonder. Niemand kan begrijpen hoeveel ik van je hield. Vanaf de dag dat ik je heb leren kennen is onze vriendschap alleen maar groter geworden. En kleiner worden, dat zal het nooit. Onze vriendschap is voor altijd, en niet te breken. Lieve Frenkie, ik mis je zo. Het is niet eerlijk dat jij moest gaan… ookal weet ik dat dit het beste was. 27 jaar ben je geworden. Daarna was het voorbij… In jouw leven heb je zo veel mensen blij gemaakt, mij door moeilijke tijden heen geholpen… onvoorwaardelijk gesteund… op de vraag ‘waarom’ zal ik nooit een antwoord krijgen, maar ik weet zeker dat we elkaar ooit weer zullen zien. Tot die tijd zal ik je in mn hart en mn herinneringen levend houden. Ik mis je enorm, lieverd! Ik zal je nooit vergeten…

het is wel oke maar in de laatste alinea zit veel herhaling

ahh dankje <3 en jha ik weet het van die herhaling, ik heb er dus inmiddels een boek over geschreven, en op de uitgeverij hadden ze dat dus ook al gezegd. in het boek zelf is dit dus niet zo;p

Laat ik positiefs neer zetten!

Super mooie verhaal! En super veel sterkte ermee! Ik weet hoe t is om een dier te verliezen, die veel voor je betekend en waar je veel hebt mee gemaakt! Hoe lastig het ook is je moet door… Sterkte<3

dankjewel<3<3