Ik maak mezelf gek

Hi meiden,

Dit is mijn eerste topic dus ik weet niet of er nou al een soortgelijk topic is dus sorry daarvoor als het wel zo is! Snap het nog niet helemaal hier :dry:

Ik hoop dat jullie mij echt advies kunnen geven want dit kan zo niet langer, ik doe mijzelf hier alleen maar pijn mee.

Ik heb nu ongeveer een half jaar een relatie met M. Hij is een paar jaar ouder dan ik, hij studeert en we doen dezelfde sport. Heb hem ook op de sportclub leren kennen. Hij woont niet in dezelfde stad en woont nog thuis bij zn familie. Hij is btw 21.

Ik word achtervolgd door mijn onzekere gedrag. Achter alles wat hij doet zoek ik iets achter, ik zoek altijd naar bevestiging van hem. Hij is heel erg van het we-zien-wel terwijl ik van het plannen ben. In de relatie is die precies hetzelfde, heel relaxed (kon ik dat maar). Als ik met hem ben is het leuk, dan voel ik me compleet en vergeet ik alles. Zodra ik weg van hem ben, voel ik me gewoon licht depressief en angstig. Ik krijg ook nachtmerries dat hij vreemdgaat en dan ben ik de rest van de dag helemaal verdrietig en angstig dat dit echt gaat gebeuren. Ook als hij uit gaat en de hele avond niks laat horen word ik ook helemaal gek. Tuurlijk weet ik dat je dan druk bent met andere dingen dan maar als die dan wel gewoon online komt en niet op mij reageert dan word ik echt nerveus en kan ik spontaan gaan huilen… Hij doet dit niet alleen als hij wat met vrienden doen is maar ook als hij gewoon thuis is en niks te doen heeft. Hij zegt nooit dat ie mij leuk vindt of dat die om me geeft, dat die me mooi vindt etc… Ik ben dit gedoe zat want hier krijgen we constant ruzie over en ik was afgelopen week met hem even op vakantie en toen ging het eerst goed maar daarna de laatste avond knallende ruzie… Omdat ik met hem in de kamer er wat van zei dat hij de hele avond op zn telefoon zat (dan kan het opeens wel, tuurlijk is het niet erg om even op de telefoon te zitten maar niet 3 uur lang??) en ik gewoon aandacht wilde. Dus de vakantie is hartstikke rot afgesloten en heb hem sindsdien ook amper gesproken en toen vanochtend weer zo’n nachtmerrie, ik sta weer op met een rot gevoel en ik ben hier klaar mee…

Ik ben altijd bang dat hij iemand leukers tegen komt. Ik raak gewoon licht in paniek als die weer kortaf doet of niet reageert maar wel online is. Het probleem is dat ik gewoon zó gek op hem ben, ondanks ik meestal word afgebekt voor zeikwijf omdat ik alleen om liefde en aandacht vraag van hem… Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet met mezelf. Ik maak de relatie zelf kapot terwijl dat het laatste is wat ik wil…

Ik hoop zo erg dat jullie mij advies kunnen geven over wat ik moet doen… Dit kan echt niet langer zo doorgaan!!

Een beetje relaxed kan wel, maar ik vind dit wel een beetje te ver gaan… hij geeft je nauwelijks aandacht. Schrijf eens alles wat je voelt op een papiertje en geef die aan hem, of vertel het tegen hem. Probeer eens een goed en lang gesprek te voeren met hem

Probeer hem alles rustig uit te leggen, maar probeer hem niet aan te vallen, want blijkbaar voelde hij zich beledigd toen je over die telefoon begon? (dat is wat ik eruit op maak, correct me if I’m wrong). gewoon vertellen wat er mis gaat zonder je stem te verheffen, als dat lukt.

Ik zie ook niet helemaal in waarom JIJ de relatie kapot maakt, een beetje aandacht richting jou is ook niet verkeerd namelijk, dat is mijn mening.

Noemt hij je dan zeikwijf? Sorry maar als dat zo is vind ik dat gewoon echt niet kunnen. Als partner moet hij naar je luisteren en je proberen te helpen met dat nare gevoel. Dit klinkt mij in de oren alsof hij er gewoon echt geen moeite voor wilt doen. Je verdiend beter vind ik. Ik zou nog een gesprek aanlopen en zeggen wat je nou dwars zit. Aan de hand daarvan zou ik beslissen wat je doet. Als hij dan weer zo rot gaat doen: dumpen die gozer.
Keihard, maar ik denk wel het beste! Succes, het is altijd rot dit soort situaties aangezien het gevoel sowieso wel nog van jou kant komt. :sob::muscle:

Bedankt voor de reacties!!
Toen heb ik ook gezegd dat hij moet veranderen, omdat ik er anders klaar mee was. Toen ging het even goed en daarna viel die weer terug… Hij wilt er met mij niet over praten want ik heb het probleem dat ik dan heel snel moet huilen en dat vindt hij irritant en zegt dan dat ik overdrijf. Hij zegt dan dat er niks aan de hand is er dat ik zelf veel te onzeker ben en hij dit niet leuk vindt… Ik heb hem daar ook uitgelegd wat mij nou precies dwars zat en waarom alleen hij ( voor de rest ben ik namelijk nooit onzeker ) mij zo onzeker kan laten voelen. Hij wilt/kan dit gewoon niet begrijpen. Hoe vaak ik dit ook uitleg. Ik zeg dan ook dat hij mij moet steunen als hij wil dat dit niet meer gebeurd maar het doet niks met hem. Er is gewoon geen enkele emotie dan aan hem te zien, hij kijkt me dan alleen maar geirriteerd aan en denkt dat ik onzin praat. Ik weet het gewoon niet meer

Als ik dit zo lees als buitenstaander kan ik maar één ding zeggen: uitmaken. Je verdiend iemand die er door dik en dun voor je is. Volgens mij heb je het ook als meerdere keren geprobeerd. Als hij je niet eens kan (of wilt) begrijpen kun je hem beter laten gaan maar dat is mijn mening. Succes!

Als hij jou zo laat voelen, moet je echt niet verder gaan met die relatie. Maakt jou ongelukkig en hij heeft er, sorry om het zo te zeggen, schijt aan. Je hebt iemand nodig die er voor je is, die naar je luistert en die ook echt echt echt om je geeft.

Je vriend is gewoon ongezond voor jou…

Krijg net een whatsapp bericht binnen. Eerste van vandaag met alleen: Ik heb lekker geslapen zeg, ik was bekaf!
Wat heb ik hier nou aan… Denk dat ik er zelf nu maar een keer niet op ga reageren. Wat denken jullie??

Neem anders eens wat afstand van hem, net zoals hij bij jou de hele tijd doet. Laat hem maar eens lekker zweten, kijken hoe hij dat vindt

Ik heb dit ook gehad met mijn vriend! Hierdoor is het uit gegaan…
Ik vond (net als jij) dat mijn vriend moest veranderen. Want ik vond dat hij niet leuk genoeg deed tegen me, hij stelde nooit voor om af te spreken, had helemaal geen zin om te praten waar ik allemaal bang voor was etc etc.

Uiteindelijk is gebleken dat IK juist moest veranderen. (klinkt heel raar, maar ik zal het uitleggen)

  • jongen haten het als je afhankelijk van ze bent. ze hebben liever een meisje wat lekker haar eigen ding doet en niet zo aan hem gaat hangen. dat vinden ze eng.
  • iedere keer dat jij begint over te weinig aandacht enzo, dat ziet hij als zeuren en komt gewoon niet bij hem binnen. je kan er beter maar over ophouden want het verandert niks. ik snap dat je je zo voelt, maar probeer er eens een maand niet over te beginnen en er ook niet naar te handelen en dan zien of het beter gaat.
  • als jij zo bang bent dat hij iemand tegen komt die leuker is, ga je je daar naar gedragen en kom je onbewust dus ook heel claimerig en afhankelijk over;)

Toen ik eindelijk tot het inzicht kwam dat het gedrag van mijn vriend eigenlijk alleen een reactie was op mij, ben ik zelf veranderd. Ik ben nu veel minder afhankelijk van hem en kan achteraf heel duidelijk zien waar het fout is gegaan (en dat herken ik heel erg in jouw situatie). Nu ik veranderd ben is hij ook 180 graden omgedraaid en zijn we al weer een tijdje samen en gaat het helemaal goed.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, heel veel succes in ieder geval!

Het is aan allebei de kanten mis. Hij is te lauw en ongeïnteresseerd maar jij bent te wantrouwend. Ik snap wel dat hij er gek van wordt dat jij hysterisch doet als hij even niet reageert :’) Persoonlijk, als ik hem was had ik het om die reden al uit gemaakt want het is ook niks als jij uit bent wetende dat je vriendin zichzelf thuis zit op te vreten omdat ze je niet vertrouwt.