Ik klap dicht

Als ik alleen met mn vriendin ben ben ik gewoon mezelf, kan ik praten en lachen enzo. Maar als er dan jongens bij komen klap ik totaal dicht, weet ik niks te zeggen en denk ik de hele tijd bij mezelf: ik ben saai ik zeg niks niemand vindt mij leuk ik ben super saai blabla. ik weet dat ik niet zoveel moet nadenken en gewoon moet DOEN maar het lukt niet, ik klap echt totaal dicht en pas na 1 uur ofzo begin ik los te komen en te praten ik voel me echt zo stom!

Het ziet er uit alsof anderen de hele dag door lullen en hardop lachen met elkaar en ik voel me zo leeg en verlegen als ik in zo’n groep zit, ik weet gewoon niks te zeggen maar damn wat zou ik graag normaal zijn.

Is er iemand die zich hierin herkent, en zou het weg kunnen gaan (eventueel met cursussen ofzo?) want ik baal hier echt van, ik wil ook gewoon kunnen praten en lachen en mezelf zijn in een groep. En het ligt niet aan die jongens trouwens, want die zijn hartstikke aardig.

EDIT: ER zit ook een jongen bij in die groep en hij is leuk, we hebben ook al eens gezoend enzo maar als ik hem een andere keer zieben ik weer zo stil en hij is super lief en probeert het gesprek gaande te houden maar ik weet/durf gewoon niks te zeggen en ben bang dat hij alsnog op me afknapt…

hahah ik herken dit dus upje (;

best wel herkenbaar… ik had dit ook vanaf de eerste tot de derde ongeveer. daarna kreeg ik wat meer schijt en durfde ik wat meer mezelf te laten zien bij jongens, ik heb ook niet meer dat ik zo moet ‘‘wennen’’ ofzo, dat loskomen herken ik nog wel een beetje, maar als ik ze eenmaal ken kan ik gewoon goed met ze praten. ik vond het ook altijd heel vervelend, maar maak je niet te veel zorgen, je moet gewoon niet te veel nadenken over het gesprek en gewoon relaxt doen zoals bij je vriendinnen, is alleen veeel makkelijker gezegd dan gedaan dat weet ik… maar over een paar jaar heb je er vast geen last meer van!

ahw meid, het is toch helemaal niet erg om de kat uit de boom te kijken, ik weet dat je een leuke meid bent dus maak je niet druk!

Heel herkenbaar voor mij dit ;p Ik heb hulp van iemand en dat is heel handig voor mij. Zij helpt mij met meer mezelf durven zijn in situaties en opener te worden. Misschien kan je kijken of er bij jou op school zo iemand werkt? En het is echt niet raar als je hulp zoekt. Dit dacht ik eerst zelf maar ik ben er achter gekomen dat er heel veel mensen dit doen :slightly_smiling_face:

Ik had precies hetzelfde, maar toen ging ik drama-les volgen en kickboks en ik kreeg zo meer zelfvertrouwen. En zo durfde ik ook wel wat meer te zeggen etc. Als ik vanaf de 1e geen drama had gevolgd was ik nu echt zo’n met-niemand-pratend persoon haha

Herkenbaar, helaas!

had niet verwacht dat zoveel mensen dit herkenden.

Morgen bbq en die jongen komt ook… ik hoop maar dat ik in een ‘leuke’ bui ben waarbij ik durf te lachen en te praten en niet zo stil/nadekend ben… want dan voel ik me zo kut, en dan kan die jongen alles zeggen wat hij wil ik blijf mezelf toch stom vinden. Ik wil gewoon graag dat hij weet dat ik totaal niet zo ben, want ik kan ook heel spontaan en aanwezig zijn maar dan blijkbaar alleen bij mensen die ik al heel alng ken ofzo en vind het jammer dat ik dat nu niet kan laten zien ;l

Maar bedankt voor de reacties iig! x

Dankje meid :slightly_smiling_face:

+1 Jongens vinden het ook wel schattig als je dan in een keer verlegen bent. :slightly_smiling_face:

vreselijk herkenbaar. ik denk dat het vooral aan zelfvertrouwen ligt en ik heb ook geen idee wat je moet doen. dus zie dit maar als een upje :]

herkenbaar, alleen bij mij is het altijd of het ene of het andere uiterste.
dus ik ben op het begin helemaal verlegen en stil, en daarna gedraag ik me als een of andere idioot die ontsnapt is uit een dierentuin.
maar ik heb geen idee wat je er aan kunt doen, alleen de meeste jongens die ik ken vinden verlegen meisjes leuker dan van die arrogante bitches, dus maak je geen zorgen en blijf wie je bent!

Ah, ik herken mij hier totaal in hoor! Je bent niet de enige :wink: Al gaat het wel steeds beter omdat ik het mij realiseer dat ik niet zo verlegen hoef te doen.

Het ging gister eerst best wel slecht, was weer echt super stil en zat er maar wat ongemakkelijk bij en durfde ook niks tegen die jongen te zeggen. later nam hij toch initiatief en hebben we weer de hele avond geknuffeld & gedronken & was het wel weer super gezellig, (al kwam er nog steeds geen zinnig woord uit bij mij…)maar hij zegt dat ie het leuk vindt als ik eens initiatief neem. Maar gewoon in die grep, tegen die andere jongens heb ik bijna geen woord gezegd en zou gewoon eens een normaal gesprek willen hebbe nzoals mijn vriendin dat met ze doet (zij is zooo spontaan!!) maar ik wee gewoon niks te lullen!!

Oh ik herken dit zo! Het is bij mij of altijd superverlegen
of juist de ik-kan-niet-stoppen-met-praten.
Ik kan het ook niet stoppen. Maar echt, ook precies dat van ‘mijn vriendin kan wel met jongens omgaan’ ja die van mij ook, die wind ze binnen 5 tellen om haar vinger. :wink:. Hopelijk komt het goed, ik blijf dit topic i.g.g volgen voor tips! (:

Zó herkenbaar!

Herkenbaar. Vooral met mensen die ik amper ken. Hoe langer ik iemand ken hoe minder het wordt. Vooral zo’n groep jongens waar mijn vriendinnengroep mee omgaat. De eerste paar maanden was ik maar een beetje awkward erbij, maar nu durf ik met ze allen gewoon gesprekken aan tte knopen. Alhoewel, ik liever meteen zoiets durf…

my kut kap dicht :blush:

wat is dit?