Ik kan niet verliefd zijn

Hoi! Lola hier!
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik hoop dat mijn verhaal duidelijk is! Ik was als jong meisje al vrij vroeg interesse in jongens, had altijd wel iemand waar ik verliefd op was. Alleen ik deed nooit wat met mijn gevoelens ik dacht standaars dat ze way out of my league waren en dat het nooit wederzijds zou kunnen worden. Ik kreeg toen ik elf was een eetstoornis waardoor niet alleen mijn leven wat anders verliep maar ook mijn ontwikkeling. Ik had hier en daar nog wel gevoelens voor jongens, maar alleen op jongens die eerst ook op mij verliefd waren geweest. Ik dacht namelijk als jij mij leuk vindt, dan moet je iets in mij zien wat ik zelf niet zie. Ik werd gepest op deze school over mijn uiterlijk, en mensen hadden niet de behoeften om echt met mij in contact te gaan, dus zo’n jongen met interesse kwam daardoor ook nog meer als een redder in nood. Alleen er kwam nooit echt iets van. Toen ik een jaar of 13 was moest ik gedwongen stoppen met school door opnames, ik ben zo’n 3 jaar lang in en uit opname geweest , ik had geen sociale contacten meer en sprak dagen niemand behalve mijn moeder. Geen verliefde Lola dus. Onderhand ben ik 17, en ik ga weer naar school. Het is een speciale school voor kinderen met soort gelijke problemen of beperkingen. Ik val voor het eerst in mijn leven op, ik ben soort van de it-girl. Ik ben een van de weinige meiden die into mode en make up is, ik wordt gezien. En aangezien mensen, met interesse in kleding bij mij op school schaars zijn, viel een iemand me op. Voor de vakantie zag ik hem zitten, en hij zag mij, ons oogcontact duurde best een tijdje. En nu kom ik hem dus dagelijks tegen, en dat oogcontact dus ook. Ik hoef alleen maar ergens te zitten wachten, en hij komt binnen en ik voel z’n ogen. Ik weet alleen nauwelijks iets over hem, ik weet alleen dat hij even oud is, verder niks, zelfs geen naam. En ik wil zo graag gewoon hoi zeggen, gewoon vragen hoe hij heet, maar ik durf niet. Ik ben 17, kom op denk ik dan, maar het enige wat ik kan denken is “Hoe zou zo iemand als hij mij nou leuk kunnen vinden” ik heb het mezelf zo aangeleerd, dat deze gedachten normaal is. Maar ik heb het hem niet eens gevraagd, dus hoe kan ik het nou zeker weten? Alleen ik wil liever dat hij begint, en niet om mijn emancipatie weg te gooien, maar omdat afgewezen worden de bevestiging gaat zijn van mijn negatieve gedachtes. Maar dan wederom wie zei dat hij me af ging wijzen? Hoe kweek ik wat meer zelfvertrouwen? (ik weet dat niet over een nachtje kan) Hoe kan ik wat beter in zien dat ik oke ben en dat een jongen mij gewoon leuk zou kunnen vinden? En ik een keer echt verliefd zou kunnen zijn??

Ik wil eerst zeggen dat ik het heel knap van je vindt dat je je eetstoornis weer in de hand hebt/overwonnen hebt (dat kan ik niet helemaal uit je verhaal opmaken).
Je bent nog hartstikke jong, ik werd pas voor het eerst verliefd toen ik zo oud was als jij nu bent. Daarbij heb je 3 jaar weinig contact gehad. Je hoeft niet meteen een blauwtje te lopen als gewoon een gesprekje met hem aangaat. Probeer al je moet bij elkaar te rapen en loop een keer naar hem toe.
Ik denk echt wel dat je verliefd kan zijn, alleen dat je de tijd nog niet voor hebt gehad

Dankje! M’n eetstoornis gaat goed lief dat je het benoemt, maar dat is ook een angstvlak. Eetstoornissen zijn super complex, en het gevolg van een blauwtje lopen, is het gevolg op onzekerheid. En ik ben bang dat het elkaar gaat beïnvloeden, want ondanks dat ik mij qua eten wel red op het moment ben ik wel bang dat er ergens diep in mij nog wel een soort gewoonte zit.