Ik heb zo snel medelijden met mensen

Hooihooi,

Ik heb ontzettend snel medelijden met mensen waardoor ik gewoon mijn hele dag kan laten verpesten omdat mijn gedachten het niet meer kunnen los laten.
Voorbeelden:

  • Iemand die alleen eenzaam in een restaurant zit en je gewoon weet dat diegene waarschijnlijk ook niemand thuis heeft die op hem/haar wacht.
  • Iemand die best wel lelijk is en dat waarschijnlijk ook gewoon van zichzelf weet. (Oke dat klinkt misschien lullig)
  • Ik was uiteten en de man runde het restaurant met zijn ouders en het was echt een chaos dus best wel mislukt, in plaats van dat ik ‘boos’ werd dat dingen niet kwamen/verkeerd gingen kreeg ik juist medelijden met die man. Hij heeft geen vrouw/kinderen en woont alleen met zijn hoogbejaarden ouders bij dat restaurant.
  • En een voorbeeld van gister op tv, ik keek boer zoekt vrouw en daar waren 2 broers boeren (tweeling) ze kregen dus brieven van vrouwen die geïnteresseerd in ze waren. De ene kreeg 17 brieven (is al weinig) en de andere maar 3. Ik vond het echt ontzettend zielig omdat hij daarna ook echt bedrukt was en niet zo vrolijk als daarvoor. Ik had bijna zin om een brief naar boer zoekt vrouw te schrijven waarin ik die man een beetje een oppeppertje wilde geven.

Ik heb hier echt dagelijks mee te maken en de gedachten blijven vervolgens de hele dag bij me, ik zou zo graag iets voor die mensen waarmee ik medelijden heb dan iets willen doen. Vaak glimlach ik eventjes maar het liefst zou ik gewoon bij ze gaan zitten.

Ik wil zo graag van dit gevoel af, niet meer snel medelijden hebben met mensen en me gewoon niet meer om alles zorgen maken, maar hoe ? HEeft iemand dit ook?

Wow, ik heb dit ook, maar absoluut niet in die mate. Ik denk dat dit wel duidelijk maakt dat je een heel groot hart hebt haha.

Heb verder geen tips: sorry!

Misschien moet je gewoon ook positieve kanten inzien? Iemand die alleen op restaurant zit, die heeft daar misschien gewoon zin in? (Ik zit ook wel eens alleen, en ik kies daar dan voor…)

Of mensen die lelijk zijn en het weten, misschien zijn die wel heel gelukkig en hebben die er schijt aan hoe ze eruit zien!

Dat zou ik dan in jouw plaats proberen, ook al zie je dingen wat die mensen mogelijk “zielig” zou maken, gewoon iets zoeken waarom ze wel gelukkig zouden zijn!

Ik heb ook wel met de situaties die jij beschrijft dat ik dan medelijden krijg met die mensen, dan heb ik echt de neiging om ze te knuffelen ofzo haha, omdat ik het zo zielig voor ze vind. Maar ik kan dat ook altijd wel weer van me afzetten, ik blijf niet de hele dag een rotgevoel houden. Ik weet verder ook niet goed wat je eraan kan doen, probeer aan andere leuke dingen te denken en probeer je niet te veel in die mensen in te leven.

Ik heb zelfs nog medelijden met mensen om dingen die jaren geleden gebeurd zijn. Maar dan ook echt onbenullige kleine dingetjes die eigenlijk helemaal niet zo zielig zijn maar dat vind ik dan weer heel erg zielig.

Maar goed, volgens mij heeft iedereen dit wel eens lijkt me?

Heb echt precies het zelfde!:o

Je bent gewoon een mooi mens, zo te horen (:

Probeer eens de goede kanten van deze eigenschap te zien, in plaats van de ‘handicaps’. Hetzelfde geldt voor de mensen waar je (soms onterecht) medelijden voor voelt: misschien is het niet zoals het lijkt.

Oh herken me hier zo erg in! Die situaties die jij beschrijft kan ik meestal dan nog relativeren, maar er zijn ook vaak andere situaties waarbij me dat totaal niet lukt.

Ik was laatst bijvoorbeeld in een restaurant met wat vriendinnen, een zelfbedieningsrestaurant, en er was een man met erge Parkinson? die helemaal alleen ging eten en die echt moeite had om zijn eten op te scheppen. Ik wou aanbieden om te helpen maar gelukkig werd hij al direct geholpen door de bediening, maar alsnog zoiets laat je gewoon niet los. Ik ga dan ook direct te ver doordenken van: oh hij is helemaal alleen en zometeen gaat hij alleen naar huis waar die verder niks te doen heeft en en en…

Weet je probeer het zo te zien. Beter dat jij zulke dingen jezelf zo erg aantrekt dan dat je een ongevoelig persoon bent. Als het kan, bied dan je hulp aan en verder weet ik niet wat je nog kan doen.

Dat heb ik ook wel een beetje, zelfs op San Andreas krijg ik het niet over m’n hart om oudjes te killen :’)

Gekke lama. :")

Ik heb dat zelf ook best hard. Alleen ben ik daar een beetje raar in, ik kan heel veel medelijden hebben met iemand, ik heb het zelfs vaak dat m’n hart breekt als ik iemand zie waar iets mis mee is of waar het duidelijk minder goed mee gaat. Als ik iemand dakloos op straat zie met een hond, om maar een voorbeeld te geven, denk ik daar nog dagenlang over na.

Maar tegelijk ben ik dan weer hard. Ik weet niet, ik ben soms extreem empathisch, maar bij sommige mensen heb ik dat dan totaal weer niet. :’) Het ligt er maar net aan of ik die persoon mag of niet. Ik ben gevoelig, maar soms dan weer veel te hard. :’)

heb precies hetzelfde gewoon. :'DD

Als ik het zo lees heb je een heel groot empathisch vermogen, op zich is dit een hele goede eigenschap maar voor jou is het nu een valkuil.
Ik denk dat je de problemen van anderen mensen te veel op jezelf betrekt. Jij zou je bijvoorbeeld heel rot voelen in de situaties van die personen maar waarschijnlijk kunnen die mensen er zelf een stuk beter mee omgaan.
Ik weet zeker dat jij in je leven ook genoeg moeilijke momenten hebt en daar kom je zelf ook weer bovenop. Dat kunnen deze ‘zielige’ mensen ook.

Wanneer de mensen waar jij medelijden mee hebt, zelf hun problemen niet op kunnen lossen zullen ze hier vroeg of laat hulp voor zoeken bij bijvoorbeeld maatschappelijk werkers.

Dat heb ik ook, mijn vriend zegt ook heel vaak van: je bent echt te lief voor de wereld.
En dat ben ik vaak ook, ik kan me heel druk maken om dingen en mensen die zo naar zijn, maar waar ik bijna geen grip op heb. Mijn vriend is nu ook gewend om gewoon te zeggen: Vriend, die eendjes die leefden toch nog he? als hij nee zegt word ik heel verdrietig, dus zegt hij: jaaa die leven nog gewoon. Of die man die op zn eentje op de camping staat die wil toch gewoon rust en heeft 8 kinderen? zegt hij ook gewoon ja op.
op mn werk vind ik het ook moeilijk met mensen die klachten hebben.
Mn vriend zn buurman heeft legionella bacterie opgelopen en kan alleen nog lopen en bewegen maar fijne dingen kan hij niet en praten gaat heel moeilijk. Terwijl hij een fantastische reclame maker was. laatst vertelde ze dat hij had gezegd dat hij dood wilde en dat niemand met hem sprak. Ik had net gelezen dat communicatie super belangrijk is in een mens leven dus heb ik er de hele nacht over wakker gelegen.
Uiteindelijke de dag erna die man toevallig weer gezien en toen heb ik met hem gesproken enzo.

Mn vriend vind t schattig als ik weer eens doorga over iets waar mensen vaak niet over denken en echt een remedie heb ik niet, het hoort gewoon bij hoe ik ben :slightly_smiling_face:

Precies dit beter kon ik het niet omschrijven.

jaa dat heb ik ook heel snel, vooral bij oude mensen.

Maar je moet niet je hele dag ervan af laten hangen. Het is beter dat diegene nog in een restaurant zit, ook al is het in zn eentje. Hij kan ook de hele dag alleen maar thuis zitten.

Probeer de positieve kanten te zien

Ik heb dat soms ook, alleen niet meer zo erg als eerder. Heb me al meerdere keren vergist in mensen dat ik dacht dat ze zielig waren… maar later kwam ik erachter dat ze helemaal niet zo zielig waren en een ontzettende grote bek hadden, echt niet normaal! Zeg niet dat ze allemaal zo zijn hoor.

Ik denk dat je juist al heel veel doet voor die mensen door alleen maar even naar ze te glimlachen. Als ik me een beetje down voel en iemand glimlacht naar me dan kan ik me al meteen vrolijker voelen, al ken ik diegene niet eens.

Maar omdat jij ermee zit kan je denk ik het beste het proberen van een andere kant te bekijken zoals hier al vaak gezegd is. Veel mensen zijn ook bewust alleen of zien er niet zo knap uit maar hebben een fantastisch leven en zijn heel gelukkig. En oude mensen hebben misschien wel ontzettend leuke (klein)kinderen die ze heel veel vreugde brengen. Misschien lukt het om na een medelijdende gedachte aan zoiets te denken?

Verder vind ik het juist een hele mooie eigenschap, het is alleen vervelend dat jij er zelf last van hebt!