ik heb het heel slecht thuis.

ik heb er met me mentor over gepraat …
hij heeft met me ouders erover gepraat en het gaat weer goed met mij :grinning:

misschien als je het aan iemand zoals je mentor wilt vertellen dat je het in een brief kan zetten en het aan hem geven?

Misschien ligt het aan de manier waarop je je mening geeft… Ik leg niet meteen de fout bij jou neer, maar misschien is er iets mis in het huwelijk van je ouders en zijn ze daarom gestresst en reageren ze het op anderen af zodra die maar een kleine voorzet geven.
Je bent 13, echt, weglopen is niet slim als je 13 bent, op die leeftijd heb je gewoon volwassene(n) nodig.
Misschien kun je beter toch maar met je mentor praten, ook al huil je, dat is echt niet erg. Je mentor kan dan contact opnemen met een sociaal werk(st)er, die je kan helpen bij je situatie…
Ik denk niet dat iemand op girlscene je er mee kan helpen, maar sociaal werk(st)ers hebben er voor gestudeerd om problemen zoals de jouwe zoveel mogelijk op te lossen.

Succes meid

Of je huilt waar je mentor bij is
is niet heel erg, dan luistert die tenminste naar je verhaal?

maar “was jij maar dood” of “was je mijn kind maar niet”? zegt ze at echt?

ja dat zegt ze echt…
en soms zegt ze ook ik zweer het op de graf van me vader dat jij weg moet

lekker :S

sterkte

Hetzelfde hiero,
geen tikkeltje respect of liefde krijg ik, de rest wel.
Zelfs niet van mn broer.
Mijn ouders worden altijd boos als ze zien dat ik lach als ik zit te msnen.
Ja ik msn veel, maar dat komt vooral omdat mijn echte vrienden 70km verderop wonen, die ik minimaal 1x in de maand bezoek.
Ik schenk de hele dag koffie in voor mn ouders, doe de afwas, laat soms de hond uit, ruim mn kamer op als het moet, doe de was etc.
en nog is het niet goed.
Ook denken ze dat ik computerverslaafd ben,
maar ik zit puur achter de computer om contact te houden met mn vrienden.
Vrijdag ben ik van plan naar mn vrienden toe te gaan,
maar mn ouders zitten nu al van; ‘als je niet meer meewerkt kom je er niet heen.’
Ik doe alles wat ze zeggen dat ik moet doen maar het is nooit genoeg bij hun.
Het is hard om te zeggen, maar ik haat mn ouders.
Er is 1 persoon die alles van mn situatie weet, maar hij kan me er niet echt verder bij helpen.

Ik snap het gewoon niet meer. ):

wow! wat erg. (Sterkte)…

En vooral je moeder zegt: ‘’ was jij er maar niet was jij maar dood was je me kind maar niet was je maar niet geboren ‘’

Ey als mijn moeder dat zal zeggen zou ik gewoon zeggen: Maak me dood dan, ik ben echt niet bang! Doe dan.
jah sorry, maar alsof je ouders je echt dood gaat maken. Iedergeval ik doe altijd alsof ik niet bang ben (ben ik ook niet, hoezo bang zijn toch).
^ tja, ZO ZOU IK HET DOEN !! ik ben echt niet bang weetje , maarjah ik heb het niet echt meegemaakt wel 'n keer dat ik zei: Ik ga ZM plegen. Achteraf vind ik het heel erg dat ik het hem gezegt dus ik ga never meer zegen…

maar: waar over heb je dan ruzie met je moeder/ouders?
ik zou het aan je mentor vertellen… of een (oudere) persoon
die je vertrouwt. Het maakt helemaal niet uit al je gaat huilen. (is normaal!)

Haii moomeh.
Als ik jou zouw zijn zal ik zowiezo met je ouders er serieus over praten,
just try it… En als je bijvoorbeeld ruzie hebt dan zal ik gewoon uitschreeuwen wat je voelt van: Ik krijg hier geen f*cking liefde respect ik doe ALLES voor jullie nog zijn jullie niet tevreden ?
Heb je het ooit geprobeert?!

en als ik in jou positie zou staan zal ik gewoon ELKE DAG chaggie doen tegen mijn ouders (hun doen tog ook niet leuk tegen mij, waarom ik dan wel tot hun?)

Ik herken mezelf hier een beetje in.

Je moet hulp zoeken. Via je mentor/contactpersoon op school. En misschien kan er dan een gesprek geregeld worden met je ouders zodat dingen wat opgehelderd kunnen worden. Je moet sterk zijn en gewoon hulp zoeken, met niets doen kom je niet ver.

Tegenwoordig zijn er zat instellingen die dze problemen goed kunnen aanpakken toch?

Oke duidelijk dat je daar weg moet.
Je moet het aan iemand vertellen die je kan helpen, je mentor of vertrouwenspersoon op school is denk ik het beste. Als je het niet vertelt, zal niemand je helpen. Huilen is echt niet erg, alles beter dan in die situatie zitten toch?
:four_leaf_clover: :sob::muscle:

Ik heb ooit tegen ze geschreeuwd, en ja, ik ben altijd chago.
Als ik ze vertel hoe ik me voel, lachen ze me uit. Ik heb er laatst met mn moeder over gepraat, dat ik mn vader niet zie als een vader. De eerste paar weken ging het beter, maar nu is alles weer precies hetzelfde.

Dat laatste ken ik, dat had m’n moeder ook ooit tegen me gezegt, het maakte me kapot en het duurde lang voordat het een beetje goed werd.
Meid, ga naar je mentor, of naar iemand die je kan helpen, want maar een beetje zitten en niks doen maakt je alleen maar kapot.

Ik zou inderdaaad, wat al eerder genoemd is geloof ik: je ouders er een x mee confronteren… wat jou moeder tegen jou zegt, dat is echt niet normaal meid! ik heb zelf ook een vervelende situatie thuis, maar dat is hierbij vergeleken niks… ik snap niet hoe je ouders dat kunnen zeggen, echt niet. Maar, wat ik zou doen als ik jou was; je mentor/vertrouwenspersoon een brief sturen (als je het niet graag in real doet), met alles erin, en dat je echt niet meer weet hoe het verder moet. & samen met hem/haar een (tijdelijke) oplossing zoeken. Zo kun je niet verder meid, maar ik weet zeker dat als jij je verhaal deelt met een volwassene, dat er oplossingen komen.

Zit je nichtje bij jou op school?
Je zou samen met haar of met iemand anders die het hele verhaal kent naar je mentor kunnen gaan.
Als je het dan niet meer kunt vertellen kan die persoon het van je overnemen.
Je moet in ieder geval wel actie ondernemen, want zoals het nu gaat is het bijna niet meer leefbaar voor je.

dat je moeder dat soort dingen tegen je zegt dat geloof ik eerlijk gezegd niet, sorry. het komt gewoon een beetje ongeloofwaardig over.
en voor de rest klinkt het opzich redelijk ‘normaal’. als in dat het bij heel veel gezinnen gebeurd.
volgens mij heb je dit geschreven na/tijdens een ruzie, want als ik ruzie maak (wat best vaak gebeurd, maak je geen zorgen, je bent niet de enige) dan schrijf ik ook altijd ‘afkoelberichtjes’ op een ander forum.

voor zover ik kan opmaken uit je bericht is dit geen unieke situatie, maar eentje waar je overheen groeit. ik weet nog dat ik op mijn 13e (heb ik op je profiel gezien) ook dacht dat ik de enige was met zo’n situatie thuis en dat alle andere perfecte gezinnen hadden maar dat is niet zo, geloof me maar.
en je zal echt nog wel meer ruzies krijgen en je zal je gefrustreerd en radeloos voelen, maar daar groei je gewoon overheen.

ach wat erg, het enigste wat mijn moder zegt is wat ben jij een kutkind maar dan lach ik haar gewoon uit. omdat ze normaal altijd heel aardig is.

ot: ga naar je mentor, weglopen op 13jarige leeftijd is niet slim, je komt waarschijnlijk toch weer terug. je mentor is het handigst. hij luisterd naar je verhaal en kan misschien de kinderbescherming bellen ofzo?

Er zijn wel mensen die het echt zo erg hebben thuis, en jij kent haar situatie niet dus… :wink:

OT; Ik zou jezelf eroverheen zetten en toch maar met je mentor/vertrouwenspersoon gaan praten, die kijken vanuit een ander standpunt en weten misschien beter wat goed voor je is.

Allereerst: niét weglopen.

Praat erover met bijv. de moeder van je nicht. Je nicht kan je hierbij steunen. Probeer het zeker ook eens tegen de mentor te zeggen, ze zijn er om je te helpen.

Het confronteren over deze zaken met je ouders is wss moeilijk, kun je niet vragen aan je broer om je wat bij te staan?

Veel succes,
remember: niet weglopen of iets raars beginnen doen (youknow, veel mensen die zoiets meemaken geraken aan de pillen/snijden zichzelf… Ik ken zo iemand)