Ik heb een hekel aan mijn negatieve vader

Ik zie achteraf dat het een heel verhaal is geworden en ik vraag eigenlijk niks, het is alleen om het van me af te schrijven.

Ik wil dit even van mij afschrijven.
Zoals de titel al zegt; ik heb een hekel aan mijn vader.
Als ik alleen al met hem in dezelfde ruimte ben wordt ik al zenuwachtig van hem.
Ik zit bijvoorbeeld op de bank en hij komt thuis dan gaat dat zo:
`heey pap`
‘Zit je weer lui op de bank? Haal je tas hier eens weg en ruim je schoenen op.’
‘Ik heb de hele dag gewerkt hoor, hoe was je dag?’
‘Goed’
‘Wat heb je gedaan op je werk?’
‘Vanalles’
‘Zoals wat?’
‘Dit en dat’
‘Ging het een beetje?’
‘Jawel hoor, maar ruim je je schoenen nog op?’
‘Ja dat doe ik zo’
‘Ik geloof er helemaal niks van’
En zo gaat het altijd. Ik doe nog mijn best om een gesprek aan te gaan, maar hij vraagt nooit wat aan mij. Hij geeft vooral bevelen en als ik vraag of ik iets mag is het altijd nee. Bij alles. Alles kost teveel geld, zelfs nieuwe schoenen of een jas na 2 jaar. Nu zit er ook allemaal vocht tussen mijn raam, je kan er bijna niet doorheen kijken, maar ik mag geen nieuwe. Nu wil ik mijn prinsessenkamer die ik al sinds groep 2 heb veranderen, maar dat mocht zelfs niet van hem en mijn broertjes doet hij ondertussen wel een paar keer. Nu ben ik gewoon mijn kamer gaan
krabben en met mijn moeder behang gaan halen, want zij was het wel met me eens. Dan komen we thuis is hij helemaal boos dat we teveel behang hebben gehaald. Ik en mijn moeder zien het probleem niet, want we kunnen het geld gewoon terugkrijgen als we het terugbrengen. Dat zeggen we hem ook, maar hij blijft lelijk doen en geeft ons een rotgevoel omdat we teveel hebben gehaald en niet aan hem hebben gevraagd hoeveel we nodig hebben.
Ik vraag de laatste tijd ook niks meer aan hem, want dat loopt altijd, maar dan ook echt altijd uit op ruzie en gezeur.
Mijn moeder is de laatste tijd ook negatiever over mijn vader: ‘je vader lacht nooit’ En dat is dus echt zo, hij is alleen maar negatief, zoals ik al zei, ik kan niet eens ontspannen met hem in dezelfde ruimte. Het is nooit gezellig met hem. Bovendien vindt ik het moeilijk om hem in een positief daglicht te zien, want ik herrinner me maar al te goed hoe hij vroeger zei, mijn handjes beginnen te wapperen. Dat heb ik een maatachappelijk werkster verteld, toen heeft mijn vader tips gekregen of zo iets. Dat heeft wel geholpen, want sinds toen heeft hij me maar 2 keer geslagen, waarvan maar een keer echt hard en woest.
Hij zei dan altijd ‘je/ze moet respect voor me hebben.’ Maar mijn respect heeft hij juist verloren. Respect moet je verdienen, dat kun je niet afdwingen. Nu lijkt hij heel negatief, maar hij kan het ook wel waarderen als ik hem een knuffel geef (Om toch nog eens positief met hem om te gaan, aangezien er niet met hem te praten valt.). Alleen vind ik het zo jammer dat het
altijd van mij uit moet komen.
Het liefst wil ik zo snel mogelijk uit huis, maar ik ben pas 17 en op mijn 19e ga ik pas studeren. Dan wil ik wel op kamers als het lukt met geld.

Respect als je dit verhaal hebt gelezen.
Ik weet dat er mensen zijn die het veel erger hebben, maar ik zit hier toch mee en het is gewoon fijn om het even op te schrijven en hier misschien jullie mening te horen met een frisse kijk hierop.

bespreken met je ma?

Wat vervelend voor je zeg. Ik heb eigenlijk niet echt goed advies voor je. Weet je moeder hoe vervelend je het vindt?

Kan je niet proberen om rond de tafel te gaan zitten en hier serieus over te praten hoe vervelend je dit vind? En dat je graag wil dat het ietsje anders kan?