Ik heb echt geen idee wat er met me aan de hand is!

Haai iedereen,
Ik heb de laatste tijd iets raars,
Ik ben vaak down, haal lage cijfers op school&doe heel chagerijnig tegen mijn ouders en vriendinnen…
Ik en eigenlijk de hele tijd door moe, en heb hoofdpijn.
Ik weet echt niet wat het is en wat ik er aan moet doen…
Ik ben een erg actief girlscene member, maar voor dit verhaal heb ik even een ander account aangemaakt.

Het begon denk ik ongeveer aan het begin van dit schooljaar, maar het zit dieper, verder in het verleden…
Dat begon in groep 7
In groep 6 was ik bijna altijd vrolijk en lachte vaak, had veel vriendinnen & was populair… Maar dat veranderde toen ik ging verhuizen, ik kwam in een vreemde klas met mensen die elkaar al lang kenden, aan het begin was ik ‘interessant’ omdat ik nieuw was, dus was het heel gezellig, maar dat veranderde snel, ze begonnen met treiteren, en uiteindelijk was het zo erg dat ik verplaatste van klas. Ik ben erg verlegen en kan dus niet goed voor mezelf opkomen, ik heb ook door dit alles een soort ‘litteken’ gekeregen, toen in groep 8 ging het heel goed, mijn nieuwe klas was geweldig en ik had weer goeie vriendinnen.
Maar ik heb mijn hele leven al dat iedereen me als pispaaltje gebruikt, dus ook in groep 8 wa dat het geval, maar dat gaf niet, ik had een fantastisch jaar. Totdat de adviezen voor de middelbare school kwamen, ik ben hoogbegaafd maar mijn werkhouding was niet goed genoeg, dus mocht ik niet met mijn enige vriendinnen mee naar het gymnasium. Ik ging naar een havo/vwo klas. Mijn vriendinnen hadden(en hebben nog steeds) een geweldige klas, met aardige kinderen&er werd bij hun niet gepest, niet buitengsloten en dat soort dingen.
In tegenstelling tot mijn klas, want ik zat weer bij die pestkoppen uit groep 7 in de klas, al snel begonnen ze met mij buitensluiten, gelukkig deden ze dat ook met een paar andere mensen, dat zijn nu mijn vriendinnen.
Ik zit nu nog steeds in diezelfde klas.

Dat was dus hoe het begon, maar dit schooljaar doet 1 vriendin heel raar, ze maakt met iedereen ruzie om de kleinste dingetjes. ze word snel boos en is chagerijnig. En die vriendin ben ik nu aan het kwijtraken… Maardat wil ik niet!
Ik heb nog steeds contact met mijn vriendinnen uit groep 8. Elke pauze zon beetje, dus dat is het punt niet.

Dan is er nog iets wat meespeelt, mijn opa heeft kanker, nu kan hij nog alles, en datsoortdingen maar de medicijnen werken niet meer, er is niets meer wat gedaan kan worden dan wachten, wachten op het moment dat hij ziek word, dat kan gebeuren in maanden, weken en zelfs dagen. Het is totaal onvoorspelbaar. Mijn oma is 1.5 jaar geleden doodgegaan, daar had ik heel veel moeite mee, toen ben ik me steeds meer aan mijn opa gaan hechten, ik wil echt niet dat hij ook nog eens dood gaat…

Door alle dingen die in het verleden gebeurd zijn, niet alleen de dingen die ik vervelend vond, maar ook dat ik ALTIJD het pispaaltje ben, is mijn zelf vertrouwen heel erg beschadigd…

Ook word ik voor veel meer dingen bang, en de dingen waarvoor ik al bang was worden erger.
Ik vertrouw de mensen om me heen niet meer, ik denk bij iedereen dat hij of zij zomaar bijvoorbeeld een pistool trekt, me wil verkrachten o wat dan ook.
Ik was eigenlijk bijna nooit bang voor honden, nu wordt ik hysterisch als er een hond in de buurt is. Ik ben zelfs bang aan het worden voor mijn eigen hond!

Ik ben altijd een jaar jonger dan mijn vriendinnen want ik heb een klas overgeslagen, daardoor denken mensen vaak ook, poeh, wat jong, als ze weten hoe oud ik ben, terwijl ik eruit zie, en me gedraag als een 14-jarige. Hier voel ik me altijd ook al ongelukkig onder…

Ik zit nu in het laatste jaar brugklas, de 2e, dus nu splitst mijn klas op in HAVO & VWO dus dat mijn cijfers juist op dit, toekomstbeslissende moment, naar beneden gaan is erg onhandig…

Ik heb een veel te druk schema dus kan veel beloftes niet nakomen,
Dan wordt iedereen boos op me…

Ik zou het heel fijn vinden als tenminste IEMAND dit veel te lange verhaal zou lezen, want ik zit er heel erg mee, en kan er met niemand over praten…
Ik heb het idee dat als het zo doorgaat ik in een depressie beland, of misschien zit ik er al midden in… :frowning_face:

Pllssssss advies?:face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow:??

UP…

jezus… kan je er niet met een vertrouwenspersoon over praten?
ik kan je niet zo goed helpen… sterkte…!

Bedankt…
Maar er is niemand die ik echt vertrouw behale mijn vriendinnen,
Maar mijn beste vriendin ken ik pas sinds de eerte dus daarmee praat ik liever niet over dit soort dingen, en mijn andere beste vriendin, die uit groep 8, zie ik steeds minder, dus ik weet niet of ik haar ooit nog eens prive ergens zie.
Zij is de enige die ik dit verhaal toevertrouw maar ze heft een twelingzus en dat is ook een goeie vriendin van me, dus als we ergens zijn, zijn we met z’n 3en ipv met z’n 2en, en har vertel ik het verhaal liever niet…

Trouwens, mijn mentor vertrouw ik al HELEMAAAL niet!

kun je het verhaal anders niet een beetje samenvatten, want volgens mij heeft niemand zin om het helemaal te lezen ;p

Wauw, wat een verhaal… Maar ik denk toch dat het slim is om er met iemand over te praten, niet op internet maar een echt persoon. Dat hoeft niet binnen je familie of school te zijn, maar bijvoorbeeld een psycholoog? Dan hoef je ook niets aan je ouders te vertellen als je dat niet wilt (zwijgplicht van arts + psych), misschien is dat een optie? Of vertel die ene vriendin dat je haar graag een keer alleen wil spreken, dat zal ze toch heus wel begrijpen?
Verder kan ik je vrees ik ook niet helpen, maar ik hoop dat je hier in ieder geval íets aan hebt. Sterkte!

Ik heb het helemaal gelezen. Ik herken me eigenlijk wel een beetje in je verhaal.

Je zegt dat je een veel te druk schema hebt, hoe komt dat dan? Te veel schoolwerk, of zijn er nog andere dingen zoals hobby’s enzo?

Anyway, wat jij nodig hebt is eens een dagje rust. Maak een dag in het weekend volledig vrij voor me-time en probeer dan alles eens op een rijtje te zetten. Maak een duidelijke planning voor school en beloof dat je je eraan houdt.
Schrijf alle dagen van de week op, en maak tabelletjes van 24 uur. Doorstreep alle uren waarin je: naar school gaat, slaapt, je hobby beoefent, eet, etc. Je zult verbaasd zijn hoeveel tijd je nog over hebt! Plan in die tijd je schoolwerk in, maar ook leuke dingen.
Het klinkt misschien heel stom, maar bij mij heeft dat enorm geholpen!
En als je studeert of voor school bezig bent: probeer je te concentreren, doe je best, zet alles eventjes van je af en focus je puur en alleen op je studies.

Van je opa: dat is echt heel erg… Ik begrijp volledig hoe je je voelt. :s Maar geniet van de momentjes dat je nog samen kan zijn met hem! Doe leuke dingen enzo. Hij zal dat zeker appreciëren!

En van die vriendin: misschien moet je eens met haar praten waarom ze zo doet? Misschien zit zij ook met iets?

Verder: probeer alles positief te bekijken. Als je je gepest/buitengesloten voelt, lach de mensen dan in jezelf uit. Probeer je erboven te zetten. Hoe verlegen je ook bent, probeer toch iets terug te zeggen. Niet iets stoms, maar iets waarvan ze schrikken en denken ‘shit…’. Dit is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is mij ook gelukt! (:

Veel sterkte!

@wahdofok
Het is al heel ergsamengevat, iemand die wil helpen kan het wel lezen, mar het is ook niet verplicht

@writingsoul
Dan praat ik het liefst met die ene vriendin, maar wat moet ik dan zeggen? Hoe moet ik beginnen? Wanneer kan dat? Want ik heb zon druk schema dat ik na school elke dag bezet ben. In het weekend ook. Ik zie haar zondag weer, maar dan is haar verjaardag, en die wil ik ook niet verpesten…

Erover praten met een hele goede vriendin helpt, of met je mentor? Praten met je ouders is misschien ook een idee, maar ik weet niet hoe ernstig het is, en of ze zich niet heel veel zorgen zouden gaan maken (mijn moeder maakt zich nogal snel zorgen)…
Wat ik zelf merk dat helpt als ik een dip heb, is idd me-time, dus in bad, maskertje, muziek luisteren, en daarna een film kijken/boek lezen, maar ik weet niet of dat wat voor jou is…

Kun je er niet over praten met je moeder? Of misschien uiteindelijk met een proffesional? Een maatschappelijk werker ofzo!
Zou je graag willen helpen… maar helaas kan ik dat niet en ik denk andere meiden hier ook niet hoe graag ze dat ook zouden willen!

@ vintageROCKS
Bedankt voor je advies,
Ik heb het ergdruk met school, verder heb ik sinds kort ook een baantje, dardoor bennik ook twee midagen na school kwijt,
Ik speel een instrument en ik moet kwijn kamer opruimen.

Ik zal proberen een keer een dagje vrij te krijgen, het lijkt me wel handig om een planning te maken enzo… Ik hoop dat het ook bij mij werkt.
En over die vriendin, dat is de reden waarom ik haar niet kwijt wil, ik wil haar helpen, ik denk datze in een dipje zit enzo…

Ik ben om voor mezel op te komen, nar, een psycholoog&kanjertraining geweest, maar het hielp niet, altijd als ik wt terug zeg, ben ik zenuwachtig en piept mijn stem…

Thnx

Desnoods geef je je bijbaantje op? Of ga maar één middag in plaats van twee? Je studies zijn veel belangrijker dan die paar euro’s per week dat je meer verdient.
Bedenk eens of je het geld echt hard nodig hebt of niet. Zo niet, dan is de keuze makkelijk gemaakt?

En wat je kamer opruimen betreft: als je iedere keer als je rommel maakt, het meteen daarna opruimt, dan hoef je niet veel tijd meer vrij te maken om je kamer op te ruimen. Het vergt gewoon wat zelfdiscipline (;

En tsja, van dat terugzeggen: denk eerst een paar keer na over wat je zou willen terugzeggen. Als het moment zich dan voordoet, zeg het dan terug in je gedachten. Als je dit een paar keer hebt gedaan, lukt het misschien om het stilletjesaan in het echt te zeggen? Of anders: rol overdreven met je ogen en zucht. Dan hoef je niets te zeggen, maar maak je toch duidelijk dat ze kinderachtig zijn. :stuck_out_tongue:

Veel succes!

@ derozeolifant & joyce7
Mijn moeder maakt zich hier juist geen zorgen over, die denkt dat het niet heel erg is voor mij, omdat een groot deel al zo lang geleden is.
Zoals ik eerder ook L zei, mijn mentor vertrouw ik echt niet&om bij een psycholoog te komen moet ik het eerst tgen mijn ouders zeggen likt mij, want dat kost ook geld enz. Dus dat is haast onmogelijk…
Mensen hier kunnen niet helpen, ze kunnen advies geven, en dat heb ik op dit moment erg veel aan

@ vintageROCKS
Ik geef het niet graag toe… Maar alles wat je zegt klopt…
Ik heb alleen het bijbaantje best hard nodig… Ik spaar namelijk voor een goeie filmcamera en krij 20 euro zakgeld per maand, dan duurt het ongeveer 3 jaar voordat ik die camera heb, en dat is dan als ik helemaal niets uitgeef!

Ik denk dat je het extra aantrekt doordat je nog echt volop in de puberteit zit. Ik ben van groep 5 tot groep 8 buitengesloten geweest, ik kwam in groep 4 op die basisschool en toen was ik nog wel interessant, daarna nietmeer… Daardoor heb ik ook wel wat problemen gehad in de 1e, omdat ik gewoon niet zo goed wist hoe ik me moest gedragen. In de 2e kwam zat ik wel op het gymnasium, en daar heb ik toen een paar hele leuke vriendinnen gevonden (waar ik nou nogsteeds bevriend mee ben). Maar misschien is het een idee om voor volgend jaar te vragen aan school of je nietmeer bij die vervelende mensen in de klas komt? Mijn tip is trouwens: je er gewoon overheen zetten, ga een keer shoppen met je moeder/vriendinnen, koop leuke kleren, maak je leuk op, zodat je je wat zekerder voelt, dat scheelt enorm!
En over school, daar kan ik niks over zeggen, aangezien ik eigenlijk niks heb uitgevoerd de eerste paar jaren… Maar ik zou zeggen, doe gewoon je best, leer optijd, vraag het aan je leraar als je iets niet snapt…

ik kan er niet echt veel over zeggen,
alleen dat je je even nu moet focussen op school,
daarna zou ik het aan mijn ouders vertellen.
ik zou het al meteen aan mijn moeder verteld hebben…
maar dat ligt er ook aan hoe sterk de band is die je met haar hebt.
heb je geen zus ofzo met wie je kan praten?

Hee, kanjertraining in Tilburg? Daar ben ik ook heen geweest!

Goed advies!!
Kan er niet veel aan toevoegen, maar blijf vooral de dingen doen die je leuk vond en die je blij maken, hoe klein ze ook zijn.

Wat ik zou doen -maar dat is misschien een beetje gemeen :p- :
Thuis véél praten over die camera, over hoe graag je hem wilt en zo. En wat voor functies hij allemaal heeft. Laat reclamefolders met camera’s rondslingeren in huis. Etc.
Dat doe je twee weken aan een stuk of zo.
En dan vertel je aan je moeder dat het zo niet meer gaat, met je bijbaantje en school. Dat het te druk wordt en dat daardoor je punten zakken. En dan vraag je subtiel om zakgeldverhoging. (:

Trouwens, ik wil me niet bemoeien of zo hé, ik wil je alleen maar tips geven. Ik herken mezelf gewoon te veel in jou.