Ik haat je!

Mijn hoofdpersoon is Deniya, een meisje van bijna veertien. Ze heeft een vader die bijna nooit thuis is en een moeder die naar Canada is verhuisd na de scheiding. Ze wonen in een oud huis net buiten het kleine dorpje Laagwater.

Ik keek naar buiten. Het was niet echt weer om te shoppen, dus ik pakte mijn mobiel om Xenja af te bellen. Voicemail. “Hey Xenja! Ik heb niet echt zin om met dit weer te shoppen. Misschien een andere keer? Love you!”
Ik legde mijn mobiel terug op het bijzettafeltje. Even later ging mijn mobiel. “Hoi met Deniya. Oh! Hey Xenja! Nee, ik had net je voicemail ingesproken. Ja, doe dat maar. Doei! Wat? Oja, natuurlijk! Ik zal het niet vergeten. Doehoei!” Shit, ook dat nog. Morgen moest ons werkstuk af zijn en ik had nog maar een hoofdstuk! Ik zou er vijf doen en zij ook. Ik ging aan het werk. Op dat moment kwam mijn vader binnen. Kan ik nou nooit eens rustig werken? Dacht ik. “Denny, ik ben thuis!” Riep mijn vader. “Hoi pap! Ik probeer mijn werkstuk af te maken dus stoor me niet!” “Dat was ik ook niet van plan. Ik heb straks mijn bespreking en kwam hier alleen even eten.” Ik gaf geen antwoord en probeerde verder te werken terwijl mijn vader met luid gerommel brood klaarmaakte en het vervolgens op te eten onder luid gesmak dat je door het hele huis kon horen. Dit ging zo niet. Ik besloot te wachten tot mijn vader wegging en maakte zelf ook een broodje klaar. Het gesmak van mijn vader was hier nog harder dus ik at het op mijn kamer op.

Het word spannender. Meer??

Ik vind dit niet bepaald goed.

Ik hou niet zo van jouw schrijfstijl, en volgens mij is dit een typisch verhaal. Maar dat is mijn mening.

het lijkt me sterk dat er nog diepgang in dit verhaal komt.

“Het wordt spannender.” :grinning_face_with_smiling_eyes: Ik las het zo droog

Het is allemaal gehaast enzo. Helemaal geen details. Allemaal handelingen en dat is het.

Correctie; ''Het word spannender."

Alleen dát zegt al dat ik het niet ga lezen. :roll_eyes:

Toen ik uit het raam keek zag ik een jongen van een jaar of vijftien onder mijn raam schuilen. Ik lachte en deed het raam open. Je mag wel binnenkomen hoor. Dat afdakje helpt niet veel! De jongen keek geschrokken omhoog. “Sorry, ik wist niet dat er iemand thuis was. Maar als ik binnen mag komen, heel graag!” Ik wees hem de deur en liep zelf ook in die richting. Ik was misschien niet heel slim bezig, maar ik vond hem best zielig en hij zag er niet gemeen uit. Toen hij binnen was en we voor de kachel op de bank waren gaan zitten, bekeek ik hem eens goed. Het was een half-donkere jongen met mooie ogen. Mijn vader zou dit niet leuk vinden, hij wil niet dat ik met donkere kinderen omga. Ik snapte dat nooit. Het was een tijdje stil, ik keek naar het vuur en hij keek om zich heen. Na een tijdje zei hij: “Mooi huis heb je hier. Het is best groot, al zou je dat van buiten niet denken.” Hij had een mooie stem. Een beetje zwaarder, met een soort italiaans accent. “Dankje. Wil je mijn kamer zien?” Hij knikte en liep achter me aan. "Wow! Jouw kamer is groot! Hij keek bewonderend om zich heen. "Het is best ongezellig hoor, zo’n grote kamer. Hoe heet je eigenlijk? “Ik heet Nick, jij?” Hij ging op mijn bed zitten. “Ik heet Deniya. Wil je misschien wat drinken?” “Doe maar een cola.” Ik liep naar de keuken en schonk twee glazen cola in. Ik gaf hem zijn cola en ging een eindje van hem weg op mijn bed zitten. Toen hoorde ik de deur opengaan. Shit!

Wtf, ik laat niet zomaar een vreemde jongen binnen hoor. o.O

HEHE. Dit gaat echt nergens over. Je doet ook niets met de kritiek die je krijgt.

Inderdaad.

En je moet wel wat met je kritiek doen -.-

Ik hoorde de voetstappen van mijn vader door de gang lopen. Ze kwamen richting mijn kamer. Ik fluisterde tegen Nick dat hij nu meteen onder mijn bed moest gaan zitten omdat mijn vader anders door het lint ging. Ik ging op mijn bed zitten met mijn cola en deed of er niks aan de hand is. Mijn vader kwam binnen en keek om zich heen. “Denny, waarom heb je twee cola’s?” “Ikkeh… had dorst!” Ik werd rood. “Is het erg dan?” Onder mijn bed hoorde ik Nick zacht grinniken. Het zal wel grappig klinken als ik stotter. “Doei pap, ik ga weer verder met mijn werkstuk.” Hij wist gelukkig niet dat ik dat al afhad. “Oke, dag meisje. Ik ga boodschappen doen voor vanavond.” Hij draaide zich om en liep de kamer uit. Nick begon te lachen en ik lachte met hem mee. Ik Zag de auto van mijn vader wegrijden en hielp Nick onder het bed vandaan. “Dat was nogal eng!” Riep ik. Hij liet zich op mijn bed vallen. “Hoe denk je dat het voor mij was! Ik zat onder een bed en kon me nauwelijks bewegen!” Hij pakte zijn cola aan en dronk het in een keer leeg. “Het regent niet meer zo hard, ik ga naar huis. Bedankt voor de cola.” Hij haalde een kaartje uit zijn broekzak en zei dat ik hem maar moest bellen als ik me verveelde. “Ga ik doen”. Het was gezellig." “Doei Deni!” Hij gaf me een kus op mijn wang en ik bleef verbijsterd staan. Hij glimlachte lief en liep weg. “W O W!” zei ik tegen mezelf. Hij is leuk, lief, grappig en nog superknap ook!

Misschien had ze dit al ervoor geschreven, en dus niet ter plekke.
Maar ze kon wel de kritieke punten van het verhaal even verbeteren ja.

ik zal het proberen mensen. Ik probeer ook maar wat hoor. Wel bedankt dat jullie nog steeds lezen.

Zolang het opbouwende kritiek is wel ja.

Dat is het toch? Of niet.

Zover ik weet is dat zo hoor ;o
maar je moet niet wat proberen… je moet het proberen.

Oh, ik dacht dat hij/zij/het met -t werd geschreven.

Dat is toch ook zo?

^Denk maar aan het werkwoord lopen
Hij loop (dus ja, hier hoort een ‘t’ achter, net zoals hij wordt)

Stam
Ik word
Hij/zij/het stam + t
hij wordt

(bedoel het goed)

@ TS:
1e stuk: Je kan heus wel een gesprek uitwerken, het is geen toneelstuk-telefoon-gesprek.
Daarnaast, het verhaal gaat behoorlijk gehaast en het leest tot nu toe… tja… ik heb niet echt een indicatie waar dit verhaal mogelijk heen gaat. Het is momenteel wat aan de zweverige kant, op het feit na dat haar vader niet zo leuk is.

Neem wat langer de tijd om te bedenken waar je met elk stuk precies heen wilt gaan.