Ik geloof er niet meer in

Hee meiden, ik hoop dat jullie dit warrige verhaal willen lezen. Het is een beetje ongestructureerd, maar ik heb m’n best gedaan haha.

Sinds anderhalve maand is een jongen me gaan opvallen, en ik volgensmij bij hem. We hebben een aantal keer op school gepraat en een keer heel lang op een borrel met nog twee vrienden van hem erbij. Hij lijkt altijd een beetje zenuwachtig te worden als ik in zijn buurt kom en begroet me altijd met een grote lach. Ook heb ik via een vriendin van hem gehoord dat hij me zag zitten, en heb ik zijn vrienden twee keer zien grijnzen toen ik langs hem liep en hem begroette. Klinkt allemaal hartstikke leuk, vooral omdat hij me ook echt een hele leuke jongen lijkt.

Maar dat ik hem wel leuk vind en hij mij misschien ook, maakt me bang. Ten eerste omdat het pas anderhalve maand uit is met z’n ex-vriendin. Je kunt toch niet in zo’n korte tijd een ander meisje enigszins serieus leuk gaan vinden? Z’n ex blijft dat toch nog een hele lange tijd in z’n hoofd hangen?

En daarnaast (mijn eigenlijke punt): ik geloof niet meer in de liefde en het hele ‘bezigzijn’ gebeuren. Het heeft me tot nu toe alleen maar pijn gedaan, gekwetst en opgeslokt. Ik wil dat niet meer, ik ben daar zo bang voor. Afgelopen 2 jaar heb ik 2 keer gevoelens gehad voor een jongen, en beide keren liep het precies hetzelfde af. Hij vond me ‘opeens’ niet meer leuk en ik werd afgewezen, wat mij gebroken en gekwetst achterliet. Ik kan niet omgaan met een afwijzing, het maakt me helemaal kapot voor een lange lange periode, die gekwetste gevoelens zijn dan zo intens dat het lijkt alsof ik ze niet meer kan handlen. Ze beinvloeden me dan helemaal in 't dagelijks leven. Vooral als ik juist hoge verwachtingen had en het heel onverwachts aankomt.
Daarnaast waren die 2 jongens ook echt ‘vage’ types: ze praatten niet over gevoelens en ik moest maar een beetje raden wat ze nou bedoelden met dingen, hoe ze zich voelden, wat ze van mij vonden, wat ze van mij verwachtten. Ik begreep ze niet niet en werd strontonzeker. Vooral van de laatste jongen was ik z’n ‘tijdelijke speeltje’, waarbij hij alleen mijn aandacht leuk vond, het grappig vond om me uit te lokken en me neppe signalen gaf dat hij me leuk vond.

Ik zie de laatste tijd zo vaak om me heen hoe vermakelijk/spannend jongens het vinden om gewoon een meisje te versieren en te ‘krijgen’ om hun eigen ego te strelen, en niet omdat ze haar echt serieus zien zitten. Dus dat deze jongen het voor eventjes op mij gemunt heeft, maar dat als hij me een keertje heeft gezoend oid, hij weer naar de volgende of z’n ex gaat. Jongens kunnen je van de ene op de andere dag ‘weggooien’, en dat is wat me zo bang maakt. Dat ik dan gekwetst achterblijf en hij me in z’n macht heeft.

Dus daarom ben ik bang om dingen van een jongen te verwachten. Om hem enigszins leuk te vinden en te hopen dat er iets gaat gebeuren. Mede omdat ik hem eigenlijk ‘te hoog’ vind voor mij (net als die andere 2 jongen though). Omdat ik weet dat ik uiteindelijk gekwetst zal raken.

Oké, waarschijnlijk weten jullie niet wat jullie hiermee moeten en wat ik nou eigenlijk vraag. Eigenlijk vroeg ik me gewoon af of meer meiden hier last van hebben en of iemand misschien meesterlijke tips heeft die m’n negatieve gedachtegangen kunnen veranderen. Of gewoon hoe jullie er over het algemeen tegenaankijken, dat veel jongens niet echt een serieuze instelling hebben tegenwoordig.

Iig bedankt voor het lezen! :slightly_smiling_face:

Ik snap wel een beetje hoe je je voelt en doordat je je zo gekwetst bent geweest, is het natuurlijk moeilijk om nog in de liefde te geloven en iemand te vertrouwen. Ik denk dat iedereen wel zo’n gevoel heeft als het uit gaat (ik toch alleszins) Maar uiteindelijk kan je niet iedereen over dezelfde kam scheren. Tuurlijk zijn er veel slechte jongens, die meisjes gebruiken, maar er zijn ook echt wel nog lieve en oprechte jongens. En misschien hft die jongen echt interesse in jou. Ik begrijp dat je het moeilijk vindt om weer iemand toe te laten na alles wat er gebeurd is, maar uiteindelijk moet je die liefde niet opgeven. Het kan allemaal positief uitdraaien. Helaas weet je gewoon nooit op voorhand hoe iemand echt is en hoe alles gaat verlopen, maar dat is het leven denk ik. Als je hem echt leuk vindt, zou ik toch proberen om hem wat beter te leren kennen en er mee af te spreken. Iedereen heeft sowieso al eens slechte ervaringen gehad, maar je mag niet vergeten dat er sowieso ook weer moment in je leven komt dat je weer helemaal gelukkig wordt. Het zou jammer zijn om je leven te laten door deze negatieve gevoelens want dit helpt uiteindelijk jezelf niet. Probeer van het leven te genieten en laat het rustig op je afkomen. Wie weet komt er wel iets leuks van :slightly_smiling_face: :sob::muscle:

Eigenlijk kan ik je, hoe cliché ook, maar een ding meegeven: niet elke jongen is hetzelfde. En na twee jaar kan het ook verkeerd aflopen, dan blijf je wederom gekwetst achter.

Daarnaast ben ik het gedeeltelijk met je eens dat er niet zoveel serieuze jongens zijn. Veel van die jongens leer ik kennen door een avondje stappen. Ik heb er dan ook nooit echt hoge verwachtingen van. Maar nogmaals: niet iedere jongen is hetzelfde. Meestal merk je ook snel genoeg of een jongen serieus is of verkeerde intenties heeft.

Anyways, laat je niet gek maken door gebeurtenissen uit het verleden! Succes!

Aaaaaw dit vind ik echt een héle lieve reactie! Dat je de moeite neemt om het zo uitgebreid uit te typen. Ik heb het 3x gelezen en je hebt wel gelijk ja. Ik moet het inderdaad proberen wat luchtiger op te vatten allemaal, en me niet zo laten beinvloeden door die twee douchebags. Nogmaals thanks! :slightly_smiling_face: :hugs:

Jup, klopt. Maar de goede jongen zijn zo ver te zoeken :frowning_face: Of ze zijn onbereikbaar. Of niet m’n type haha.