Ik ga er onderdoor

hoi meiden,
ik heb even een anoniem account aangemaakt omdat dit toch echt wel heel persoonlijk is.

Ik zal het proberen kort te houden.

Ik ben nu negen maanden samen met een jongen, B. Het is altijd al een moeilijke relatie geweest, dit is omdat we allebei niet emotioneel stabiel zijn. Hij een beetje meer dan ik. Verder houden we echt zielsveel van elkaar.
Nu merk ik de laatste maanden dat het echt een stuk slechter met hem gaat. Hij heeft een maand of 2 terug een poging willen doen. (wat niet de eerste keer is, een aantal jaar terug heeft hij zichzelf opengesneden en heeft zijn moeder hem bewusteloos aangetroffen) Gelukkig is het niet verder gekomen dan het mes vast houden.
Natuurlijk was ik hier enorm van slag van, gelukkig knapte hij toch al weer snel op.
Nu is het eigenlijke probleem de laatste maanden weet ik nooit hoe ik hem aan tref het ene moment kan hij heel gelukkig zijn en het volgende moment ben ik bang dat hij zich zelf iets zal aan doen. Dat maakt het voor mij echt ontzettend zwaar.
en dat is het niet alleen, de laatste tijd is ie zo in zichzelf getrokken dat ik het idee heb dat alles van 1 kant komt. dat is niet zo, maar het lukt hem niet om het goed te uiten. Dus het komt er op neer dat ik er wel altijd voor hem ben maar ik niet iets terug kan verwachten. Ik mis onze gesprekken, ik krijg altijd korte afwezige antwoorden.

Nu wil ik binnen kort dus een gesprek met hem aan gaan want zo ga ik het niet veel langer trekken.
heeft iemand tips of een soortgelijke situatie meegemaakt?
want ik zie hier echt ontzettend tegen op.

Bedankt alvast.

Aah dat is kut zeg. Ik heb hier zelf totaal geen verstand van of ervaring mee.
Maar misschien samen naar een psycholoog oid gaan??
Oke sorry hier heb je niet zo veel aan.
Maar blijf in ieder geval aan jezelf denken. Het moet niet zo zijn dat jullie straks beiden lopen te verzuipen.
Sterkte xx

Oeii heel lastig, ik heb zelf niet in zo’n situatie gezeten, maar het is al goed dat je een gesprek met hem wil aangaan en dat je inziet dat dit zo voor jou niet werkt, hoe vervelend dit natuurlijk ook voor hem is. Je moet ook aan jezelf blijven denken in een relatie. Ik denk dat je gewoon je gevoelens aan hem moet vertellen en daar heel duidelijk over zijn. Kan hij anders niet hulp krijgen en dat hij bijvoorbeeld in therapie gaat. Misschien dat hij daar ook leert over zijn gevoelens te praten en dan zou je het nog een tijdje kunnen aanzien. Wanneer hij dit absoluut niet wilt is het voor jezelf misschien beter om het af te kappen.

Zeg alsjeblieft tegen hem dat hij professionele hulp moet gaan zoeken; naar de huisarts of naar een psycholoog. Echt, dit gaat gewoon niet langer als ik je verhaal zo lees.

Ik vind zelf ook dat hij echt hulp nodig heeft, ik heb dat wel eens voorzichtig geprobeerd te brengen, maar t was al heel snel duidelijk dat hij dat absoluut niet wil…
Ik weet echt niet hoe ik het aan moet pakken.

Ik zou het nog een keer proberen. En als hij het pertinent niet wil, zou ik me afvragen of je er niet beter aan doet om het uit te maken. Het klinkt heel hard en moeilijk, maar hier word jij ook niet gelukkig van.

Het probleem is dat dat het niet minder zwaar maakt. Ik heb dit namelijk nog steeds met mijn exvriend. Als je van iemand houdt, laat je diegene niet gemakkelijk los. Dus ook al maak je het uit, dan nog maak je je zorgen over hem als je niets van hem hoort en blijft het door je hoofd spoken.

Maar dit is toch ook geen goede relatie? Dit bederft je eigen geluk ook…
Natuurlijk zitten er in de meeste relaties ook periodes dat het minder goed gaat. Maar een relatie die constant stroef gaat, zou ik zelf liever kwijt dan rijk zijn.

Het is ook niet zo dat het altijd stroef gaat. we hebben ook heel veel fijne en gelukkige momenten dat was eerst meer dan de moeilijke, maar op dit moment is het vooral heel moeilijk.

ik denk dat ik morgen met hem ga praten, ik ben er nu al misselijk van.

Heeft hij in het verleden wel hulp gehad? Omdat je zegt dat hij in het verleden al eens een poging heeft gedaan. Hoe denken zijn ouders erover dan, of weten ze niet precies wat er allemaal speelt? Als hij er echt zo doorheen zit heeft hij wel hulp nodig denk ik, of hij moet het zelf kunnen oplossen (met jouw hulp evt), maar of hij daar dan nu de kracht voor heeft… Een gesprek is iig het eerste wat je kunt doen om misschien tot een oplossing met hem te komen. Sterkte!

Ik zou ook eens goed met hem praten en aangeven dat als het zo doorgaat, jij het niet meer aankunt. Misschien zet dit hem aan het denken… Heel veel succes ermee!

Ik zit te denken aan Borderline, in het geval van je vriend dan. Misschien zit ik er totaal naast en vertel ik nu iets wat totaal niet waar is of wat hij niet in zich heeft. Maar als ik jou verhaal lees komt het wel zo op me over.

Ik ben er zelf alleen niet heel ervaren mee. Maar internet staat vol met tips en kenmerken, daarnaast zitten hier genoeg meisjes die er wel meer van weten en die je misschien wel kunnen helpen.

Dat had ik ook inderdaad, maar ik had besloten dat er niet neer te zetten, aangezien ik hem helemaal niet ken :slightly_smiling_face:

Ik vond het ook heel lullig en wil hem en haar niet kwetsen. Maar ik vind het ook lullig als het niet wordt gezegd en ze er jaren mee rond blijft lopen en het op geeft terwijl hij het misschien heeft. Als hij het heeft zijn er denk ik genoeg manieren om er mee om te leren gaan. Maar hij moet het willen. Dan kan ts altijd nog de keuze maken.

En nee niet gezegd dat hij het nu heeft, maar het kwam eik gewoon het eerste in me op.

Ik herken het, maar neem ik de plaats in van je vriend.
Het gevoel dat jij omschrijft, dat je nooit weet hoe je hem aantreft, is precies hoe mijn vriend zijn angst over mijn stemming omschreef.
In mijn relatie heb ik gemerkt dat het heel belangrijk is om open naar elkaar te zijn, mijn vriend vraagt mij veel naar mijn gedachten en gedachtegang en is ook heel eerlijk in hoe hij zich daarin voelt. En dat komt soms heel hard aan, en het is soms ook best moeilijk om het achterste van mijn tong te laten zien. Maar het maakt alles een stuk duidelijker. Het is voor mij duidelijk wat voor gevoel mijn acties bij hem veroorzaken, hoe dit onze relatie beïnvloed en voor hem is het (een soort van) duidelijk hoe ik me voel en waarom ik doe wat ik doe en dat ik het ook erg spijtig vind dat ik me ondanks onze goede relatie me soms doodongelukkig kan voelen. Hij steunt me er ook volledig in.
Het heeft een grote impact op hem en een hulpverlener zei laatst ook van ja: psychische problemen heb je nooit alleen. En daar zit heel erg wat in.
Ik heb inmiddels de stap genomen om hulp te zoeken en dat heb ik echt te danken aan mijn vriend, maar achteraf ben ik er erg blij mee. Hieruit blijkt ook dat er bij mij duidelijk borderlinekenmerken aanwezig zijn, om bovenstaande berichten te bevestigen.

Ik denk dat het heel belangrijk is dat je je vriend blijft steunen en zijn gevoelens en gedachten te erkennen en echt, stel hem voor om misschien samen eens naar de huisarts te gaan. Ik heb zo erg gemerkt dat je verhaal kwijt kunnen aan een neutraal iemand zoveel kan opluchten. Dingen die je niet durft te vertellen aan je naasten, toch uiteindelijk te kunnen vertellen. Iemand die je op een structurele manier leert om te gaan met je gedachten en gevoelens. Ze hebben hele goede therapieen voor mensen met dit soort gedachten en gevoelens.

Ook kun je dan systeemgesprekken aangaan, dus gesprek met je vriend en jou, omdat het natuurlijk ook van grote invloed is op jou.

Heb je zelf ook mensen in je omgeving bij wie je terecht kunt als het moeilijk wordt voor jou?

Heel veel sterkte en succes voor jou en je vriend.

Mijn ex had zelfmoordneigingen en heeft zelfs bijna een poging gedaan terwijl ik naast hem in bed lag… Ik heb het direct uit zijn handen gehaald en verder weg op de zolder gesmeten ergens tussen de troep…
Ik heb hem gewaarschuwd dat als hij dat nog eens doet, of ik er nu bij ben of niet, ik bij hem weg zou gaan. Dat ging het weekend goed en de week ook volgens zijn vader, die had ook de hele week geen nieuwe wonden gezien. In het weekend begon het echter gewoon weer toen ik er was. Niet om mij en dat weet ik wel, maartoch… Ik heb mijn spullen gepakt en zijn vader heeft me terug naar het station gebracht. Ik heb hem heel duidelijk uitgelegd wat ik voelde en hoe ik erover dacht dat ik 4 uur met openbaar vervoer onderweg was om bij hem te zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het niet erg om mensen te helpen, al ben ik het hele weekend bezig om hem gewoon op te beuren zodat hij er weer een weekje tegenaan kon, maar dit ging gewoon niet meer. Ik heb daarna jarenlang geen contact meer met hem gehad… Sinds april ofzo heb ik weer contact met hem en het gaat veel beter. ik weet nu ook de reden waarom hij toen die gedachten en neigingen had, want dat wilde hij me nooit vertellen en heeft mij altijd dwars gezeten. Het gaat nu stukken beter met hem, al gaat het nog steeds erg langzaam.

Mijn tip: Zeg hem dat hij hulp moet inroepen, dat jij het ook zo niet meer verder aan kanen dat een relatie zoals het nu is ook niet is wat jou gelukkig maakt en als hij er niet voor wil werken om het beter te maken, je weg gaat.

Het kwetst me net dat jullie dat denken, ik ben er zelf momenteel ook veel mee bezig wat er met hem aan de hand is, hij is gewoon zichzelf niet. Ik ga denk ik wt meer info opzoeken over borderline kijken of ik hem hier in kan herkennen.

en inderdaad toch weer over hulp beginnen, al weet ik dat hij er niks van wil hebben.
Ik wil het opzich nog wel even samen met hem proberen, maar als er geen verbetering komt is het niet raar als ik dit van hem zou eisen toch?

en @judith wat vreselijk heftig, een poging nota bene naast jou, dat is echt ziek, als het gelukt was had je niet alleen verdriet om zijn dood maar ook meteen een trauma.

meiden allemaal heel erg bedankt voor het meedenken, ik waardeer het echt!

Ik heb er geen ervaring mee, maar kan me voorstellen dat het moeilijk is voor je. Ik kan me voorstellen dat je t mist hoe t was en hij nogal gesloten is, wellicht klinkt een psychiater eng voor hem, maar gezien de situatie die je beschrijft zou ik toch proberen dat bespreekbaar te maken en eventueel met hem mee te gaan. Daarnaast zou ik. Hoe moeilijk het ook is, je proberen in hem te verplaatsen en hem niets kwalijk te nemen en hem wat tijd geven, als hij al zo in een soort depressie zit werkt dat namelijk averechts, hij heeft denk ik iemand nodig die hem er doorheen sleept en dat maakt jullie relatie alleen maar sterker uiteindelijk

Ik zit in een soort vanzelfde situatie als jou. Ik heb alleen niet echt advies geven. Ik blijf voor hem vechten in de hoop dat we samen een gelukkig toekomst kunnen. Of het, het beste is, geen idee.

Sterkte!

Misschien kan je er over praten met zijn moeder en kunnen jullie hem samen benaderen? Een soort van interventie.