Ik durf niet verliefd te worden

Hi guys,

ik zit met een dingetje. Ik denk dat ik niet verliefd durf te worden. Ik maak het zo vaak mee dat ik heel erg hard mijn best doe om jongens die ik een beetje leuk vind op afstand te houden. Zodra ik maar een beetje kriebels voel gaat mijn brein op de automatische piloot om negatieve eigenschappen te vinden om mezelf ervan te overtuigen dat hij niks is, terwijl ik aan mijn gedrag merk dat ik wel degelijk geïnteresseerd ben.

Vooral als ik het gevoel heb dat het wederzijds is ren ik nog net niet weg. Verder ben ik totaal niet ongemakkelijk in de omgang wat jongens betreft, ik ga juist heel makkelijk met ze om.

Nu ook weer een jongen die ik wel leuk vind en ik heb al sinds vanochtend 9 uur niet meer op zijn berichtje gereageerd. Ik geef altijd echt totaal de verkeerde signalen af.

Zijn er meer mensen die dit herkennen/hoe gaan jullie hiermee om?
Ik heb nooit eerder een relatie gehad en ben op dat vlak dus nooit gigantisch gekwetst of beschadigd, dus twijfel of het bindingsangst is.
(Wel een beetje een moeilijke jeugd met mijn ouders/vader maar dat is wel een vrij drastische oorzaak om hier gelijk aan toe te schrijven denk ik haha) (Of misschien heeft het er wel mee te maken) (Ok I just need some thoughts)

JA IK! Je wil wel maar je durft niet, ambivalentie.
Ik doe dus precies hetzelfde als jij en al vind je iemand wel leuk en zou je diegene beter willen leren kennen, bij voorbaat blokkeer je al die wegen al terwijl ze wagenwijd open staan. Ik heb net als jij ook een verstoorde relatie met een ouder, wat wel een flinke rol heeft gespeeld in het vertrouwen in mensen. Zo vertrouw ik ook vrienden niet snel, al kom ik heel open en spontaan over. Maar ik selecteer de dingen waaróver ik open en spontaan ben wel heel zorgvuldig, wat dus een beetje een bedrieglijk beeld geeft. Long story short; bijna niemand kent de complete mij. En ik wil geen relatie waarin iemand mij niet kent.
Misschien heb je geprobeerd jezelf ervan te overtuigen dat je het wél kan, dat je wel met mensen af kan spreken en het naar de zin te hebben. Maar ondertussen is er die stem die zegt: dat wordt niks. Straks verwacht ie dat ik met 'm naar huis ga en met hem naar bed ga. Dat wil ik niet. Straks verwacht ie te snel te veel dingen.
Wat het voor jou is weet ik niet, maar ik ben er bij mezelf nog niet uit hoe ik hiermee om moet gaan. Ik weet gewoon dat ik niet verliefd word en dat heb ik inmiddels na jaren geaccepteerd. Daten heeft voor mij gewoon geen zin, trust me I tried. Soms komt het verlangen naar wel eens opspelen, maar inmiddels weet ik dat een leven zonder partner me ook prima af gaat. Wat jij misschien beter kan doen en ik destijds niet heb gedaan; vertel dit aan die jongen en vraag je af of het zin heeft verder te gaan. Het kan ook zijn dat je karaktereigenschappen hebt die misschien niet helemaal goed zijn voor een relatie. Zo wil ik niet alles overleggen, wil ik gaan en staan waar ik wil en geen verantwoording. Ik durf geen vertrouwen uit handen te geven en ik ben niet bereid me toe te wijden aan iemand. Ofwel ik ben niet iemand die ik een man toe wens. Wie weet ben jij dat wel, maar kijken naar jezelf (ik hoop dat je dat iets positiever kan dan ik) kan echt helpen.
Succes.

Wauw, jullie beschrijven allebei echt mij. Heel vreemd en tegelijkertijd confronterend om dit zo te lezen. Ik ben hier toevallig de afgelopen dagen heel veel over gaan nadenken, over mezelf en mijn gedrag wat betreft liefde en jongens.
Bij mij is het telkens een vaste cyclus die keer op keer mislukt. Ik heb een hevige crush op een jongen (die ik eigenlijk niet zo goed ken) en hij schenkt in eerste instantie niet zoveel aandacht aan me. Na een tijdje leren we elkaar beter kennen en krijgt hij opeens wel interesse. Maar dan krabbel ik terug. Ik verzin 100 redenen waarom het praktisch onmogelijk is om iets met hem te krijgen, ik voel plotseling totaal geen klik meer, en ik word ontzettend wantrouwig en bestempel de desbetreffende jongen vaak als ‘player’ en ‘onbetrouwbaar’. En dan, opeens, uit het niets, voel ik helemaal niets meer voor deze jongen. Ik snap zelf nog steeds niet zo goed hoe dit proces nou opeens gaat, hoe ik zo abrupt hem niet meer leuk vind. Alsof ik onbewust al heb besloten dat het voor mij gewoon beter is om niets te voelen, dat dat de betere weg is. Dat ik op deze manier vermijd om gekwetst te worden. Ter zelfprotectie, een soort schild.
Keer op keer gaat dit hetzelfde. Een vriendin van me maakte laatst de opmerking: ‘Het heeft geen zin als je weer iets met een jongen begint, uiteindelijk zul je toch terugkrabbelen als het erop neerkomt en vind je hem opeens niet meer leuk als hij met je wil daten.’ Een andere vriend noemde me een ‘jager’, omdat hij constateerde dat ‘als ik de jongen had, ik hem opeens niet meer wilde’. Dit zijn vrij hevige beschuldigingen, zou je kunnen zeggen.
Ik heb me vroeger zovaak afgevraagd waarom jongen die IK leuk vind mij niet leuk vinden. Maar als ik langer nadenk, ik vind je jongens waarschijnlijk alleen maar leuk juist OMDAT ze mij niet leuk vinden. Nee, niet omdat ik van jagen houd of omdat ik geen ‘relatietype’ ben of onserieus ben. Ik ben juist heel serieus en een relatie lijkt me zo ontzettend fijn. Maar ik vind alleen deze jongens leuk omdat dat safe play is. Want als ze mij niet leuk vinden, kan het toch niks worden. Say hi to bindingsangst.

En ik voel me gewoon zo schuldig tegen die jongens die ik dan kwets, omdat ik uit het niets opeens niet verder wil. Meestal is dit wel in een vroeg stadium, want ik durf niet ver te gaan. Het komt zo onaardig en stom over, maar ik bedoel het helemaal niet slecht. Ik ben gewoon bang, onzeker en wantrouwig. Ik weet niet eens precies waar ik bang voor ben. Maar moet ik dan nooit meer iets proberen met jongens, omdat ik wéét dat ik bindingsangst heb? Omdat er een risico is dat ik de jongen kwets? Dan kom ik hier toch nooit overheen, en blijf ik altijd staan waar ik nu sta?

Ik denk dat die (bindings)angst, angst om intieme relaties aan te gaan, om je zo bloot te geven, om je vertrouwen aan iemand cadeau te geven, mij tegenhoudt. Het is ook gewoon ontzettend moeilijk om je trots opzij te zetten en emotioneel afhankelijk van iemand te worden. Je geeft iemand letterlijk de verantwoordelijkheid over jouw gevoelens. Hij heeft dan op een gegeven moment de macht over jouw gemoedstoestand (wauw wat klinkt dit dramatisch haha). En dat vind ik eng. En dan denk ik, ik ben een onafhankelijke en zelfstandige vrouw, no boys no drama. Ik vermijd de risico’s gewoon.

Wauw ik zie dat ik alleen m’n eigen hart heb gelucht, hier heb je natuurlijk niks aan (tenzij je het fijn vindt om te lezen dat je nog een tweede lotgenoot hebt, haha).

Maar pfoe, hoe je hiermee om moet gaan? Ik denk vooral erkennen dat je het lastig vindt om binding aan te gaan, en vaker proberen te denken ‘misschien moet ik dit juist wel doen, juist ómdat het helemaal uit mijn comfortzone is’. Om ervan te leren? Om een stapje verder te komen?

Een goede vriendin van me had ook moeite met toegeven aan een jongen en wat van zich te laten horen. Ze reageerde ook altijd pas na een dag en deed net alsof ze de jongen in kwestie helemaal niet leuk vond. Maar op de een of andere manier gaf hij niet op, en langzamerhand begon ze hem stiekem toch een beetje leuk te vinden (ookal gaf ze dat niet toe). Ze deed dingen die ze normaal niet zo snel zou doen, en op een gegeven moment had ze er niet zoveel last meer van. Nu is ze dolgelukkig met hem en gaat het heel goed met haar :slightly_smiling_face:

En een derde lotgenoot meldt zich! Ik ben nu 18, op mijn 12e vond ik voor het eerst iemand leuk en ik plaats van dat ik het leuk vond, werd ik bang. Die arme jongen heeft genoeg signalen afgegeven, maar werd telkens weer afgewezen door mijn rare gedrag. Vorig jaar vond ik dan eindelijk weer iemand leuk. Weer heb ik geen stap gezet en heb ik zijn signalen negatief beantwoord. Dit keer omdat ik mezelf er van overtuigd heb dat een vriendin van mij hem 10 keer zo leuk vind (ik ken haar al 12 jaar, merkte het aan haar gedrag, we hebben het er nooit over gehad). Zij kent hem al jaren en is bevriend met hem, ik ken hem nauwelijks. Dus: zij had voorrang en ik hield weer de boot af.
Opzich is het dus niet zo raar dat ik dat de laatste keer heb gedaan, maar ik weet dat ik bij elke jongen die ik leuk ga vinden wel weer iets ga bedenken waardoor het onmogelijk wordt.
Mijn moeder had hier ook last van en bij haar is mijn vader de oplossing geweest. Misschien is dat dus ergens een optie: wachten tot je 35ste op die ene die wel door dat enorm dikke schild weet te prikken…

Ahh girls, lees dit topic nu pas maar bedankt voor jullie reactie. Super fijn om te lezen dat je niet de enige bent. Ik studeer psychologie en toevallig behandelden we laatst iets over bindingsstijlen (dus de manier waarop je ouders met je om zijn gegaan vroeger is van invloed hoe jij je gedraagt in relaties etc.) Dit is wel een samenvattend artikel waarin ik me best kon herkennen. Misschien interessant, haha. Beetje inzicht over jezelf. http://www.liefdelust.nl/binding-en-intimiteit/