ik durf niet te huilen.

[b]hallo mensen.
jullie zitten hier bast niet op de wachten , maar aub lees dit !
ik ben bijna 12 jaar. ( bijna 13 ) en ik durf niet te huilen.
is het raar , als je niet durft te huilen ?
ik heb namelijk een probleem.
mijn opa is 1 jaar geleden overleden , hij was dement en zat in een speciaal tehuis. hij heeft daar 4 jaar gezeten , en ik had altijd veel lol met hem want ging elke week naar hem toe niet alleen hoor , wel met mn oma en me moeder en soms me vader en broer. daar was een restaurant en gingen we altijd wat eten zondags. toen 4 jaar later overleed hij . ik kan me nog herinneren dat het de laatste paar nachten niet goed met hem ging , hij wou niet meer eten! toen hebben we daar dag en nacht gezeten en ik ging ook niet naar school. hij lag in een soort van coma . en doordat hij niet at en dronk gebeurde der iets in zn maag ofso en dat ging borrelen … het leek net alsof je met een rietje in en glas water blaaste . dat geluid dus … toen 3 dagen en nachten daar geweest te zijn, ging ik naar huis . ik was KAPOT. echt , ik was helemaal dood ! ik ging dus naar huis slapen enzo en de volgende dag kwam het bericht . mijn opa was overleden . diezelfde nacht vlak voordat hij dood ging was alleen mijn moeder nog bij hem . de rest was naar huis. blijkbaar net nadat mijn moeder weg was ging hij dood . hij heeft dus gewacht tot iedereen weg ging . zodat hij in rust kon overlijden. 2 dagen later de crematie . de dag kwam , de dag om goodbye tegen mn enige opa te zeggen. ( de ander heb ik NOOIT gezien& gekent , ging vlak voor mn geboorte dood) maar het verhaal is nog niet klaar. de dag kwam , en de dag was voorbij . ik kon het niet verwerken . 2 dagen na de crematie gingen ze nog even naar zn plek in de muur waar zn pot staat. ik ging niet mee , was echt gewoon ziek er van. ik dacht dat het allemaal wel goed zo komen , dat mn leven gewoon verder zou gaan. & ja dat gaat aardig. maar ik huil dus nooit . ik heb het nooit goed kunnen verwerken , nu 1 jaar later nog niet ! ik ben sinds de crematie niet meer geweest. ik durf het niet , ik kan gewoon niet huilen! ben er te zwak voor , ik moet altijd lol hebben ! ookal ga ik kapot van binnen , der moet een glimlach op mn gezicht staan . het ligt niet aan me ouders of iets. het ligt allemaal aan mijzelf. heeft iemand misschien tips voor mij , om het toch te verwerken. & ik kan niet zomaar even naar m toe want dat is 15 km verder. that’s the problem.
-
tips zou ik fijn vinden .

x hopeloos meisje. [/b]

ik zou het aan je ouders vertellen. het klinkt misschien raar, maar zij zijn de mensen die jou het beste kennen op dit gebied en wij niet. bovendien kenden zij je opa goed. als je aan hen verteld zullen zij de mogelijkheid hebben om je te helpen met het verlies. dit is echt de beste optie. het is altijd zwaar om iemand te verliezen, en het is echt belangrijk om erover te praten. veel sterkte!

ik weet dat ik er met mijn ouders over moet praten , maar dat durf ik dus niet .
ik ben al een jaar niet bij mn opa geweest , ik schaam me gewoon dood.

Dat je niet huilt betekent niet dat je geen verdriet hebt. Iedereen verwerkt dingen op een andere manier, voor sommigen is huilen een uitlaatklep en misschien heb jij wel een andere. Gecondoleerd trouwens, veel sterkte!

dankjewel , hierboven .
ik heb het namelijk nog niet verwerkt , zo’n gevoel heb ik …
maar , echt super bedankt want je helpt me hier wel mee .

hee meid. ik zou tog proberen het te bespreken. er zijn veel manieren om verdriet te verwerken zonder dat je per se moet huilen. iedereen heeft zijn eigen manier.
een vriendin van mij verloor haar moeder, op school zat ze in een groepje met anderen die hetzelfde meegemaakt hadden om er over te praten en dingen te doen als doosjes knutselen waar je je verdriet in los laat etc.
dat is misschien wel iets fijns.

veel sterkte.

‘ik ben bijna 12 jaar. ( bijna 13 )’ dus je bent 11 en je vind dat je bijna 13 bent offf?
Anyways gewoon over praten ja.

^^ BigMacMenu, jij hebt ook altijd overal een weerwoord op :stuck_out_tongue:

In iedergeval, gewoon gaan praten meiss! Je hoeft heus niet perse naar je ouders hoor! Je kunt ook naar familie, vriendinnen, praat tegen je hond, schrijf dagboek. Dat lucht op en geeft je miss. meer ze;fvertrouwen om naar je ouders of naar je opa te gaan.

Sterkte & Succes!

Ik herken dit verhaal!
Mijn oma stierf 2 jaar geleden en ik kon echt niet huilen.
ik wou het wel maar kon het gewoon niet en soms schaamde ik me als ik het deed op school als leraren zeiden van gecondoleerd begon ik al bijna te huilen maar kon het niet en op school wou ik het ook niet. 1 keer ben ik helemala in huilen uitgebarst omdat ik het verhaal van me moeder las die ze voor zou lezen op de crematie. mijn oma was ook dement. en ik mis haar nog zo erg. ik kan nog steeds niet echt huilen. leraren zagen dat toen ook en begonnen niet over mijn oma toen. ik weet nu wel hoe je je voelt enz. maar ik heb er nog last van.

Btw, waarom plaats je dit bij Beauty, Health and Hair.? Dit hoort meer bij Lifestyle, vind je ook niet?

-

-

-

Ik zou hier met je ouders over praten.

Ik huil ook nooit, daar hebben meer mensen last van. Gewoon over praten.

hahah , ik bedoelde ben 12 jaar (bijna 13) xd.

sorry , maar ik heb girlscene pas 1 dag en snap het nog niet zo.

Zoals al hierboven genoemd, dat je niet huilt betekent niet dat je geen emotie hebt, en iedereen verwerkt dingen op een andere manier. Ik kan zelf altijd goed dingen kwijt in gedichten en verhalen schrijven , misschien is dat ook een tip voor jou.