Ik durf niet altijd open te zijn

Ik durf eigenlijk alleen open te zijn als ik thuis ben met mijn moeder, of bij mijn beste vriendin (maar dan als ik alleen met haar of met anderen vriendinnen, niet met haar ouders ofzo) Anders ben best verlegen. Ik ben nu met een jongen bezig, en dan ben ik ook best verlegen terwijl ik dat echt helemaal niet wil! En ik heb echt geen flauw idee wat ik daar tegen kan doen :frowning_face:

Probeer gewoon steeds iets op te bouwen. Zegmaar eerst gewoon een gesprekje beginnen, daarna wat meer jezelf zijn en je meer openstellen maar dan in hele kleine stapjes verdeeld over tijd. Misschien na een tijdje helpt dat dan en gaat alles makkelijker.

Herkenbaar, en ik heb helaas geen raad voor je…

Hmm ik durf wel gesprekjes te voeren zeg maar, maar ja ik heb niet altijd zomaar wat te zeggen!

Ik vind het wel logisch eerlijk gezegd. Je gaat toch niet alles aan de grote klok hangen bij de ouders van je vriendin?
Maar ik snap wel dat het lastig voor je is. Ik denk dat het gewoon moet groeien, je moet je eerst op je gemak voelen bij iemand om open te kunnen zijn.

ik was vroeger ook heel gesloten(pestvereden), en nu op mijn nieuwe school (mbo) zegt iedereen tegen mij over hoe open houding ik nu heb.
en ik weet niet hoezo , haha…

maar dat van ouders bij vriendinnen heeft iedereen wel, en ik vind dat geslotenheid ookbeleefd maar ook mysterieus kan zijn. dus meid, alles went ook jongens behalve de èchte leuke jongens, haha :grinning:

niet dat je hier wat aan hebt:$ upje dus maar

nou haha zo heb ik er eigenlijk niet over nagedacht! dus ik heb zeker wel wat aan je bericht haha!

Ik heb dit ook. Dus ik volg dit topic.

Zelfde probleem… UP

Ik snap wat je bedoeld…

:slightly_smiling_face:

Altijd open zijn hoeft ook niet. Je mag best wel eens gesloten zijn bij bepaalde mensen.
Ik weet wel dat dit iets is wat met de jaren wel wat minder wordt. Ik had het vroeger zelf ook echt heel erg. En nu ik wat ouder ben is het wel minder geworden. Natuurlijk is het niet helemaal weg, maar niet iedereen hoeft ook alles van mij te weten.

Ik herken dit helemaal, het is echt vervelend en ik wil er ook graag van af…

Herkenbaar, upje.

Weet je, ik heb dit dus ook en heel veel mensen, maar eigenlijk is het best logisch. Als je iemand beter kent vertrouw je zo’n persoon meer, waardoor je je meer op je gemak voelt en je dus opener bent. En ik denk dat het gewoon bij de eigenschap verlegenheid hoort dat je dat niet bent bij mensen die je niet zo goed kent. Wat je eraan kunt doen is denk ik, heel simpel gezegd, proberen je grenzen te verleggen. Of eens met een vertrouwde vriendin samen op wat ‘vreemde’ mensen afstappen, en dan proberen eens wat opener te zijn.
Ik denk overigens ook nog dat dit minder wordt als je ouder wordt ja.

Ik heb hier ook last van. Maarja, niet iedereen hoeft alles gelijk van je te weten. Een jongen die jou écht heel leuk vind zal moeite voor je doen en ervoor zorgen dat je vanzelf opener wordt… Misschien is deze jongen dat wel en dan komt het vast allemaal goed. Als je ouder wordt verdwijnt het volgens mij ook wel voor een groot deel.