Ik durf niet af te spreken! tips??

Ik al een tijdje met een probleem, en ben benieuwd of er meiden zijn die hetzelfde hebben en of iemand misschien tips heeft.

Ik ben bijna 18 jaar en heb nog nooit in mijn leven een vriend gehad. Naja toen ik 16 was een paar maanden, maar dat hield ik gewoon niet vol omdat ik me totaal niet op mn gemak voelde. Al mijn vriendinnen hebben een vriend, en ik ben er zelf ook ontzettend aan toe. Ik ga vaak uit en krijg genoeg aandacht van jongens, ook jongens die graag af willen spreken. Maar het probleem is dat ik niet durf! Ik vind het eng om bij iemand thuis te gaan zitten, maar ook om wat te gaan eten ofzo. Ik ben van te voren zo ontzettend zenuwachtig dat ik het altijd afzeg ook al vind ik het wel een leuke jongen. Ik heb verder ook geen jongensvrienden en praat buiten whatsapp om ook eigenlijk nooit met jongens behalve dan met uitgaan.

Ik ben bang dat als het een keer serieuzer wordt met een jongen ik bijvoorbeeld bij hem moet gaan eten, en ook dat is dan weer iets waar ik heel bang van wordt omdat ik weinig dingen lust. Ook ben ik best onzeker over een aantal dingen van mijn lichaam en ook dat speelt dan weer mee… terwijl ik toch best een keer met een jongen zou willen slapen!

Al met al zie ik in het hebben van een relatie zoveel kleine problemen dat het een soort van onmogelijk voor me wordt… Maar tegelijkertijd zie ik ook gewoon de kern van het probleem niet waarom het me niet lukt een vriend te krijgen? En weet dat het echt een leuke aanvulling zou geven aan mijn leven!

Allereerst wil ik even zeggen dat ik me herken in je verhaal. Toevallig heb ik wel net twee dates achter de rug met een jongen. Misschien een troost: het is dus zeker wel mogelijk. :relieved:

Wat de zenuwen van te voren betreft: de meeste goede dingen gebeuren pas zodra je een stap buiten je comfortzone zet. In dit geval geldt dat ook. Er komen vaak kansen voorbij die heel gunstig uit zouden kunnen pakken. Mensen moeten die kansen alleen wel (durven) aangrijpen.

Zenuwen mogen er ook best zijn, dat is helemaal niet erg. Focus je er niet teveel op en kijk vooral naar hoe het wél kan. Neem lekker de tijd om je wat op te maken en je haar te doen, zet een vrolijk muziekje op. Trek iets aan waar je je zowel mooi als comfortabel in voelt. Houd de sfeer vooral relaxed en probeer je niet zo druk te maken. Baat het niet, dan schaadt het niet, toch?

Eenmaal op date kan het helpen om iets te doen te hebben. Een globaal plan kan helpen tegen de zenuwen. Je weet wat je te wachten staat en bovendien hoef je je niet volledig op je date te concentreren; je hebt ook nog wat anders om handen.
Wat suggesties: Als je thuis afspreekt kun je een filmavondje houden, (computer)spelletjes spelen, iets lekkers bakken of koken. Buiten de deur zijn er ook mogelijkheden zat. Je kunt een wandeling maken, naar de bios of kermis, wat gaan drinken bij een café en op Google zijn er nog veel meer leuke ideetjes te vinden.

Maak je vooral niet nog niet druk over wat je wel of niet lust, je lichaam of andere onzekerheden. Voorlopig gaat het erom dat je elkaar een beetje leert kennen en het vooral leuk met elkaar hebt. En zodra het aan de orde komt, zijn deze dingen vast wel bespreekbaar met de jongen in kwestie.
Ik heb bijvoorbeeld een voedselallergie waardoor ik ook wat beperkingen heb in wat ik eet. Ik heb dit gewoon voorgelegd en het was no biggie - hij begreep het en het geeft helemaal niets. Iedereen heeft wel iets. En bovendien, als je elkaar leuk vindt en het gezellig hebt doet het er zelfs bijzonder weinig toe. Jij bent toch veel meer dan dat je af en toe een lastige eter kan zijn?

Dit is een behoorlijke lap tekst geworden :grinning_face_with_smiling_eyes: Nou ja, ik hoop vooral dat je er wat aan hebt!

Ik herken mezelf ook heel erg in je verhaal! Ik ben altijd ook echt ontzettend zenuwachtig geweest. Nou had ik een hele leuke jongen ontmoet en ik wou echt voor hem gaan enzo, maar ik durfde echt niet af te spreken. Ik had al 2 keer afgezegd dus ik had mezelf echt gedwongen om een keertje niet af te zeggen, en een vriendin van me heeft me daar ook gewoon toe gedwongen zodat ik niet weer niet zou gaan.
De jongen naar wie ik zou gaan had gekookt voor ons en we hebben gewoon lekker gegeten, hij vroeg wat ik lekker vond en dat had hij gemaakt. ik heb ook gewoon eerlijk gezegd dat ik gewoon super verlegen ben in het begin en dat ik eigenlijk niet echt af durfde te spreken. Hij begreep het wel en snapt me nu ook gewoon, hij probeert me op mijn gemak te stellen en ja…
Als je er gewoon met de jongen over praat, ook over dat je niet zoveel lust, hij begrijpt het echt wel als hij jou ook echt leuk vind!