Ik denk dat mijn moeder vreemdgaat..

Maar ook al verwijdert ze de smsjes dan nog blijf ik het raar vinden. Als ze vreemd zou gaan met iemand anders en ze weet dat ze vaak smsjes binnen zou kunnen krijgen van die persoon waarom laat ze haar mobiel dan rond slingeren? Ik zou mijn mobiel geen seconden uit het oog verliezen.
Hier wil ik niet mee zeggen dat ze niet vreemd zou kunnen gaan omdat ze haar mobiel zo laat rond slingeren, maar ik vind het gewoon heel erg raar hoe ze met deze situatie dan omgaat.

Wat vreselijk voor je, toch nog veel sterkte! Ik hoop dat het gauw wat beter gaat met je moeder ook!

Als antwoord op de vraag van de topicstarter: ik weet niet echt wat ik zou doen. Wat een rotsituatie! Misschien is het namelijk wel helemaal niet wat het lijkt, maar ik zou me inderdaad ook zorgen maken. Haven’t got any tips, dus het enige wat ik kan doen is je succes wensen en hopen dat er duidelijkheid komt!

eigenlijk vind ik dat je dit gewoon moet doen.

Pff wat moeilijk, aan de ene kant wil je het natuurlijk vertellen aan je vader, het is niet eerlijk dat je moeder hem bedriegt, maar aan de andere kant wil je je moeder ook niet verraden, plus dat er dan een kans is dat ze gaan scheiden… Ik zou denk ik nog een keer met haar praten, haar direct met die smsjes confronteren zodat ze geen excuus kan bedenken en wel gelijk antwoord moet geven. Misschien is er wel iets heel anders aan de hand. En als het wel zo is, tja, dan wordt het lastig. Je kan het in elk geval niet oplossen voor je ouders, ze moeten hier zelf uitkomen.

Say what? Een scheiding is beter dan een leugen als huwelijk.

Dankje, jij ook veel succes.

Dankjewel, lief van je!

Nouja, mijn moeder heeft mijn vader ook bedrogen. Is dan samen gaan wonen met die kerel die haar op zijn beurt na verloop van tijd ook bedroog. Hoe vervelend heel die situatie ook was en hoe veel sporen dat heeft achtergelaten in onze levens, denk ik niet dat dingen beter zouden geweest zijn als mijn ouders nog tezamen waren geweest. In tegendeel, ik zou niet durven nadenken over wat er misschien niet gebeurd zou zijn.

Uiteindelijk is het het liegen, bedriegen en verzwijgen dat zijn sporen achterlaat. Niet de scheiding zelf.

Edit: en ik geloof echt niet dat jij schuld hebt aan die scheiding. Als het niet werkt, dan werkt het niet. Mensen er verantwoordelijk voor houden lost niets op. Ik vind het vreselijk voor je dat je in zo’n omgeving hebt moeten opgroeien…

Door wat ik heb meegemaakt zie ik een scheiding echt als iets verschrikkelijks dat mij en vooral mijn moeder kapot heeft gemaakt. Ik ben gewoon mijn ouders kwijtgeraakt. Dat was dus niet gebeurd als mijn ouders niet gingen scheiden, en dat had ik kunnen voorkomen. Bovenaan de pagina lees je ook over mensen waarbij het juist heel goed ging. Misschien snap je wel dat een scheiding in mijn ogen er heel erg anders ziet dan in hun ogen.

Het is natuurlijk moeilijk om hierover te praten als ik niet weet hoe het er precies bij jou aan toe is gegaan, maar denk je echt dat de situatie beter zou zijn als ze nog samen zouden zijn?

Gewoon doen!

Echt erg! Ik zou kijken bij je vader’s telefoon of het hetzelfde nummer is…
of miss heb je dat al gedaan…
en als dat niet zo is, zou ik gewoon die vent sms en op je moeders telefoon dat ie moet oprotten en tussen het huwelijk van je ouders blijft en hem blokkeren ofzo? :slightly_smiling_face:
xx succes

ik denk het niet, als mijn moeder zoiets deed en ik had zo iets in de smiezen zou ik er dagen buikpijn van hebben. ;s.

Als ik heel eerlijk ben weet ik wel zeker dat de situatie veel beter zou zijn. En daarom zit ik nu met zo een schuldgevoel. Volgens mij zal ik het mezelf nooit echt kunnen vergeven. Het enige dat ik kan gebruiken om het goed te praten is dat ik toen nog 9 of 10 jaar oud was en niet goed kon weten hoe belangrijk de informatie die ik wist kon zijn. Ik heb hier nooit echt met iemand over gepraat. Ik kan er wel mee leven, ook al dringt het wel steeds meer tot me door nu ik ouder word.

Ik kan me jouw situatie niet voorstellen… Maar ik blijf het echt bullshit vinden om niks te zeggen. Dat vind ik in het algemeen gewoon zo.

Hee, het is NOOIT jouw schuld als er een scheiding komt omdat jij het aan je vader zou vertellen, bijvoorbeeld… het is je moeders schuld als ze vreemdgaat, en haar schuld alleen. Als zij niet vreemdging, had jij niks te vertellen aan je vader.

En daarbij…stel het komt uit, op een of andere manier, en je vader komt erachter dat jij het wist en niks zei, zal hij daar ook verdrietig om zijn denk ik. Hij zal niet boos op je zijn, maar ik denk wel dat hij ook zal vinden dat je het hem had moeten zeggen, hoe moeilijk ook.

Heb je geen broers/zussen waarmee je kan praten hierover en dan samen ofzo dat nummer bellen (al dan niet onbekend)?

Oké, fijn dat je mijn mening ‘bullshit’ noemt, maar goed, ik kan me voorstellen dat het voor jou heel anders is.

Ok, dus je wist dat je moeder vreemdging, je hebt het verteld en je vader wou scheiden? Als het zo gegaan is: meid, alsjeblieft stop met jezelf de schuld te geven. Je vader was er sowieso achter gekomen. En niemand verdient het om bedrogen te worden. Je moeder zou zichzelf maar gewoon moeten oppakken in plaats van jou de schuld te geven. Jij was maar een kind en had zoiets nooit moeten meemaken… Jammer genoeg gebeuren zulke dingen nu eenmaal toch.

Als ik het zou zijn die in een huwelijk zat met een man die mij bedroog, dan zou ik het willen weten. Niemand verdient het om met iemand samen te leven die zich geen honderd procent aan je kan geven en mensen horen dat te weten…
TS: misschien moet je het niet onmiddellijk aan je vader vertellen, maar ik zou ook een smsje naar die kerel sturen om te zeggen dat hij jullie met rust moet laten en toch nog eens proberen met je moeder te praten.